Δύο μέτρα και δύο σταθμά για τον μητροπολίτη Γλυφάδας!

Ο Γλυφάδας,   ο Χρυσόστομος Σμύρνης, ο π. Θεόδωρος Ζήσης
καὶ οἱ ἀποφάσεις τῆς Ἐκκλησίας
ὡς …λάστιχο κατὰ τὸ συμφέρον!

Ἡ υποκρισία περισσεύει τελευταῖα σὲ πολλοὺς Μητροπολίτες, τοὺς ὁποίους οἱ «ἀντι-Οἰκουμενιστὲς» ἔχουν ὡς μπροστάρηδες στὸν χαρτοπόλεμο ἐναντίον τῶν Οἰκουμενιστῶν!

Συγκεκριμένα:

1. Καὶ ὁ μητροπολίτης Γλυφάδας συντάσσεται μὲ τοὺς κληρικοὺς ἐκείνους ποὺ δηλώνουν ὅτι, ἂν ἡ Πανορθόδοξη Σύνοδος νομιμοποιήσει, δώσει ἐκκλησιαστικὴ νομιμότητα στὶς αἱρέσεις τοῦ Παπισμοῦ καὶ τοῦ Προτεσταντισμοῦ, δὲν θὰ τὶς ἀποδεχθεῖ.

Καὶ τὸν ρωτᾶμε: Γιατί, Σεβασμιώτατε; Γιατὶ θὰ ἀρνηθεῖτε τὴν ἀπόφαση τῆς Ἐκκλησίας; Δὲν φοβάσθε μήπως ἔτσι βρεθεῖτε ἐκτὸς Ἐκκλησίας, ὡς ἀνυπάκουος στὴν ἀπόφαση τῆς μητέρας Ἐκκλησίας;

2. Ὁ μητροπολίτης Γλυφάδας σήμερα ἐξέδωσε μιὰ δονκιχωτικὴ ἀνακοίνωση, διὰ τῆς ὁποίας θεωρεῖ ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΗ τὴν ἀπόφαση τῆς Δ. Ἱ. Συνόδου περὶ τῆς ἐπισκέψεως τοῦ Πάπα στὴν Λέσβο καὶ ζητεῖ νὰ ἀναβληθεῖ ἡ …ἐπίσκεψη τοῦ Πάπα, μέχρι νὰ συγκληθεῖ ἡ Ἱεραρχία γιὰ νὰ ἀποφασίσει(!!!) «ἐπειδή θεωρεῖ πώς οἱ Ἀποφάσεις τῆς Δ.Ι.Σ. εἶναι μείζονος σημασίας»! («Να αναβληθεί η επίσκεψη του Πάπα ζητά ο Μητροπολίτης Γλυφάδας» ἐδῶ).

Ὤ τῆς ὑποκρισίας! Ὥστε λοιπόν, Σεβασμιώτατε Γλυφάδας, ἐσεῖς μπορεῖτε νὰ διαγράφετε ἀποφάσεις Συνόδων Πανορθοδόξων, μπορεῖτε νὰ μὴν ἀποδέχεσθε τὴν ἀπόφαση τῆς Δ. Ἱ. Συνόδου περὶ ἐπισκέψεως τοῦ Πάπα, καὶ παρὰ ταῦτα νὰ εἶστε ὑπάκουος στὴν Ἐκκλησία! Οἱ πιστοί, ὅμως, δὲν δικαιοῦνται νὰ

ἀρνοῦνται τὴν πραξικοπηματικὴ ἁγιοποίηση τοῦ Ἐθνομάρτυρα Χρυσοστόμου Σμύρνης, ὁ ὁποῖος ἦταν ἀποδεδειγμένα Μασῶνος καὶ Οἰκουμενιστής! Ὅσοι τὸ ἔκαναν εἶναι ἀνυπάκουοι στὴν Ἐκκλησία καὶ προκαλοῦν προβλήματα, ὅπως πρόσφατα εἴπατε, ὑποστηρίζοντας, ὄχι μὲ θεολογικὰ ἐπιχειρήματα, ἀλλὰ  μὲ δάκρυα στὰ μάτια τὴν παράνομη ἁγιοποίηση καὶ ἀπαιτώντας ὑπακοὴ στὴν Ἐκκλησία! (ἐδῶ). Ἡ ὑπακοή, λοιπόν, στὶς ἀποφάσεις τῆς Ἐκκλησίας,  λειτουργεῖ κατὰ τὴν εὐθυκρισία σας ὡς …λάστιχο, σύμφωνα μὲ τὸ συμφέρον τῆς δεσποτοκρατίας!

Κατὰ τὴν δεσποτική σας κρίση, ἐπίσης, ἡ ἐπίσκεψη τοῦ Πάπα στὴν Ἑλλάδα εἶναι μείζονος σημασίας καὶ ἔπρεπε νὰ ἀποφασίσει γι’ αὐτὴν ἡ Ἱεραρχία κι ὄχι ἡ Σύνοδος, ἐνῶ τὴν ἁγιοποίηση τοῦ Ἐθνομάρτυρα Χρυσοστόμου Σμύρνης (μιὰ ἁγιοποίηση ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ ἀνακληθεῖ χωρὶς νὰ γίνουν «ρεζίλι» οἱ ἁγιοποιήσαντες), δὲν τὴν θεωρεῖτε μεῖζον θέμα· μπορεῖ νὰ ἀποφασίζει γι’ αὐτὴν -βιαστικὰ καὶ ἐπιπόλαια- ἡ μικρὰ Σύνοδος, κι ὄχι ἡ Ἱεραρχία! Καὶ θεωρεῖτε Ἐκκλησία τὸν τότε Ἀρχιεπίσκοπο καὶ τοὺς τότε Ἐπισκόπους, οἱ ὁποῖοι στὶς ἐνστάσεις τῶν πιστῶν ἀπάντησαν τὸ τερατῶδες: καταθέστε τὰ στοιχεῖα σας, καὶ ἂν ἀποδειχθεῖ ὅτι ἦταν ὁ Σμύρνης Μασῶνος, θὰ ἐξετάσουμε τὸ θέμα! Γιὰ νὰ τὸν ξε-ἁγιοποιήσουν!!!

Ἀλλὰ ὑπάρχει καὶ ἕνα ἄλλο γεγονός, σκανδαλῶδες, ποὺ κι αὐτὸ τὸ προσπέρασε ὁ Σεβασμιώτατος. Τὸ ὅτι ὁ Χρυσόστομος Σμύρνης, πρὶν τὸν ἁγιοποιήσει ἡ Ἑλληνικὴ Ἱ. Σύνοδος, ἁγιοποιήθηκε πρῶτα ἀπὸ τοὺς Προτεστάντες!!!

«Ἡ  ἀμερικανική  ἐπισκοπική Ἐκκλησία σέ Συνέλευση 110 Ἱεραρχῶν τόν Ἰούνιο τοῦ 1923, ἀνεκήρυξε ἅγιο καί μάρτυρα τῆς χριστιανικῆς Ἐκκλησίας τόν Χρυσόστομο, θῦμα τῆς τουρκικῆς θηριωδίας...».

Τέλος, ὁ καθηγητής Πανεπιστημίου, πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης στό βιβλίο του μέ τίτλο «ΙΕΡΑΡΧΕΣ ΕΘΝΑΡΧΕΣ», ἀπό τή σειρά Φίλη Ὀρθοδοξία (5), Ἐκδόσεις «Βρυέννιος», Θεσσαλονίκη 2003 καί συγκεκριμμένα  στή σελίδα 77, στήν ὑπ’ ἀριθμ. 22 ὑποσημείωση, ἀναφέρει τά ἑξῆς:

«Ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος (συνεδρία 4ης Νοεμβρίου 1992) ἀνεκήρυξε σέ ἅγιο τόν μητροπολίτη Σμύρνης Χρυσόστομο μετά ἀπό εἰσήγηση τοῦ μητροπολίτου Πατρῶν Νικοδήμου ὁ ὁποῖος συνέθεσε καί τήν Ἀσματική Ἀκολουθία τοῦ Ἁγίου.  Ἡ μνήμη του, ὡς καί τῶν λοιπῶν σφαγιασθέντων κατά τήν μικρασιατική καταστροφή ἀρχιερέων Κυδωνιῶν Γρηγορίου, Μοσχονησίων Ἀμβροσίου, Ἰκονίου Προκοπίου καί τοῦ ἐπισκόπου Ζήλων Εὐθυμίου, ὁρίσθηκε νά τιμᾶται τήν Κυριακή πρό τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ (14 Σεπτεμβρίου).  Ἤδη στή Δράμα ἀνεγείρεται ναός πρός τιμήν του. Ἡ ἀνακήρυξη πάντως σέ ἁγίους ἀγωνιστῶν τῶν ἐθνικῶν μας ἀγώνων δέν στηρίζεται σέ ὀρθά ἐκκλησιολογικά καί πνευματικά κριτήρια, καί γι’ αὐτό ἔχουν δικαιολογημένα ἐκφρασθῆ σοβαρότατες ἐπιφυλάξεις.  Στήν ἀντιπαράθεση π.χ. σχετικῶν θέσεων μεταξύ τῶν Ἀρχιμ. Νικοδήμου Μπαρούση καί καθηγητοῦ Μ. Φαράντου, ὁ ὁποῖος προωθεῖ καί ὑποστηρίζει τήν ἀνακήρυξη σέ ἁγίους τῶν ἀγωνιστῶν τοῦ 1821 ἐπισκόπου Σαλώνων Ἠσαΐου, Παπαφλέσσα, Ἀθανασίου Διάκου κ.ἄ., χωρίς ἀμφιβολία ἡ Ὀρθόδοξη Παράδοση ἐκφράζεται ἀπό τόν π. Νικόδημο (Ὀρθόδοξος Τύπος 2002).

Πολύ καλά κατοχυρωμένη εἶναι ἡ κριτική γιά τήν ἀνακήρυξη τοῦ Χρυσοστόμου Σμύρνης σέ ἅγιο πού ἀσκεῖ ὁ Ἱερομόναχος Εὐθύμιος Τρικαμηνᾶς στό βιβλίο του: Ὁ ἐθνομάρτυς Χρυσόστομος Σμύρνης. Ἀναίρεσις τῆς παρανόμου ἁγιοποιήσεώς του καί δογματική προσέγγισις αὐτῆς, ἔκδ. «Ὀρθοδοξία», Λάρισα 2002. Μεγάλος ἥρωας καί ἐθνομάρτυς, ὁμηρική ὄντως μορφή, ἀξία ἐπαίνων καί θαυμασμοῦ γιά τήν ἐθνική του προσφορά. Γιά τήν συμπερίληψή του ὅμως μεταξύ τῶν Ἁγίων ἀπαιτοῦνται ἄλλα κριτήρια. Διολισθαίνουμε  σέ ἐθνοφυλετισμό καί σέ παπική μεθοδολογία ἀνακηρύξεως ἁγίων».

Χριστίνα Νάκου

Η σιωπή των Ποιμένων (του Γεωργίου Μηλιώτη)

Του Γεωργίου Μηλιώτη, εκπαιδευτικού

Με έκπληξη και οργή διαβάσαμε σε πρόσφατο δημοσίευμα σε ιστοσελίδα εκκλησιαστικών ειδήσεων, τις θέσεις του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Γαλλίας κ. Εμμανουήλ, σχετικά με τη θεματολογία της επερχόμενης Αγίας και Μεγάλης – όπως την ονομάζουν οι εμπνευστές της – Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

   Το πράγμα θα είχε περάσει απαρατήρητο ενδεχομένως, εντασσόμενο κι αυτό σε μια πλειάδα παρόμοιων απόψεων που έχουν εκφραστεί κατά καιρούς και σε ανύποπτη χρονική στιγμή από ιεράρχες του οικουμενικού θρόνου ή και κάποιους ελάχιστους της ελλαδικής εκκλησίας, αν δεν βρισκόμασταν ήδη στην τελική προ της Συνόδου ευθεία και αν ο Σεβασμιώτατος εξέφραζε μια  - έστω και αμφιλεγόμενη και εν πολλοίς αιρετίζουσα – προσωπική άποψη.

Το γεγονός ότι ο Μητροπολίτης κ. Εμμανουήλ είναι  σήμερα ένας εκ των κορυφαίων ιεραρχών του Οικουμενικού Θρόνου, μέλος της Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου, εκ των διοργανωτών της Μεγάλης Συνόδου και εξ' απορρήτων συνεργάτης του Οικουμενικού Πατριάρχη αποδεικνύει περίτρανα κάτι που πολλοί εξ' ημών φοβόμαστε και κάποιοι άλλοι δεν θέλουν – ή κάνουν πως δεν θέλουν, στρουθοκαμηλίζοντας - να παραδεχτούν.

Κι αυτό είναι ότι η σχεδιαζόμενη Σύνοδος, με τη φτωχότατη θεματολογία (παρά την 50ετή προετοιμασία της και τα μεγάλα και παχιά  λόγια των διοργανωτών), δεν γίνεται για να διατρανώσει την ενότητα της Ορθοδόξου Εκκλησίας – λες κι αυτή έχει διαρραγεί – αλλά αποσκοπεί στην νομιμοποίηση της αίρεσης, στην απόδοση εκκλησιαστικότητας στους σχισματικούς χριστιανούς της Δύσης και στην αποδοχή των πάσης φύσεως αιρετικών, παπικών και προτεσταντών, ως “κανονικών” πλέον, από το ορθόδοξο πλήρωμα.

Ο “άγιος” Γαλλίας, ο οποίος δήλωσε ανερυθρίαστα και προκλητικά ότι “δεν μπορούμε να πούμε ότι δεν αναγνωρίζουμε όλες τις άλλες Εκκλησίες είτε είναι η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, είτε οι Εκκλησίες οι οποίες προήλθαν από την Μεταρρύθμιση. Πρέπει να είμαστε λογικοί σε όλα αυτά τα θέματα”, επιβεβαιώνει αυτή την τραγική πραγματικότητα.

  Χωρίς ίχνος ντροπής, λοιπόν, χωρίς την παραμικρή επιφύλαξη, παρουσιάζοντάς το ως κάτι το τελείως φυσιολογικό και αναμενόμενο –μάλιστα και ως κοινή, των κατά τόπους Εκκλησιών, απόφαση– ήρθε η “λογική” του Μητροπολίτου Γαλλίας.

Εκείνο, όμως που προκαλεί πραγματική ανησυχία στον λαό του Θεού, που επιτείνει την αναστάτωση του πληρώματος και οδηγεί σε ποικίλα συμπεράσματα, είναι η σιγή ιχθύος των υπολοίπων Ιεραρχών. Δεν περιμένουμε, ασφαλώς, κάποια αντίδραση από τους Επισκόπους του Πατριαρχείου. Απαιτούμε, όμως, ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί, ως οργανικά μέλη του Σώματος του Χριστού, ως “ποίμνη αγία και εκλεκτή”, την οφειλόμενη αντίδραση στις παραπάνω δηλώσεις από τους Ιεράρχες της Ελλαδικής Εκκλησίας. Θεωρούμε ότι είναι ανεπίτρεπτο, μετά τα τελευταία γεγονότα, οι Ποιμένες μας να σιωπούν, να κάνουν ότι δεν βλέπουν ή ότι δεν ακούν. Ήρθε ο καιρός της ομολογίας και για κείνους και για εμάς.

Το επιχείρημα πολλών ιεραρχών ότι δεν μιλούν – κι αυτό συνιστούν ότι πρέπει να κάνουμε κι εμείς – διότι ο λαός δεν πρέπει να διχάζεται, καταντά μέρα με τη μέρα ανεπίκαιρο, έωλο, καταστροφικό. Ο διχασμός οφείλεται στην άγνοια. Όχι στην αλήθεια. Ο διχασμός προκαλείται ακριβώς από τέτοιες αντιπαραδοσιακές και αντορθόδοξες τοποθετήσεις διακεκριμένων, υποτίθεται ιεραρχών. Ο διχασμός παράγεται από αψυχολόγητες και ανόητες ενέργειες όπως η πρόσκληση του Πάπα στη Λέσβο για την καταπολέμηση –άκουσον, άκουσον!– του προσφυγικού. Αν –ο Θεός να δώσει να μην γίνει ποτέ– πραγματοποιηθεί η Σύνοδος και υπογράψει τα απαράδεκτα προς ψήφιση κείμενα, πρέπει να είμαστε βέβαιοι ότι ο διχασμός θα είναι πολύ μεγάλος, πολύ οδυνηρός.

Πώς, λοιπόν, μπορούν να σιωπούν οι ποιμένες μας; Πώς μπορεί να σιωπήσει κανείς όταν όλα δείχνουν ότι η επερχόμενη Σύνοδος απεργάζεται παράνομα, προσβλητικά και αντορθόδοξα δόγματα ένεκα της ψευδεπίγραφης διαχριστιανικής και διαθρησκειακής προσέγγισης; Πως μπορεί να αποσιωπάται το γεγονός της πλήρους και παταγώδους αποτυχίας των πολύχρονων Διαλόγων στα πλαίσια του ΠΣΕ; Πως μπορεί να σωπαίνει κανείς όταν οι αιρετικοί προσκαλούνται και τιμώνται από τις Ορθόδοξες Εκκλησίες, όταν συμμετέχουν σε λατρευτικές συνάξεις, όταν εκείνοι αποκαλούνται αγιώτατοι αδελφοί, οι αντίχριστες οργανώσεις τους Εκκλησίες, οι αιρεσιάρχες αρχηγοί τους Ποιμένες της Εκκλησίας του Χριστού; Για ποια Εκκλησία μιλούν; Για ποιον Χριστό; Γιατί οι ποιμένες μας εξακολουθούν τόσο προκλητικά να σωπαίνουν;

Ο λαός μας ανησυχεί. Και αν κάποιοι από μας αγνοούν τα τεκταινόμενα, είναι δική μας η ευθύνη αλλά και μεγάλη αυτή των ποιμένων μας. Ο καιροί πλέον δεν συγχωρούν την άγνοια και την αδιαφορία. Δεν επιτρέπεται πια η σιωπή. Έχουμε όλοι μας μέγιστη ευθύνη. Πρώτα πρέπει να ενημερωθούμε κι έπειτα να ενημερώσουμε τους αδελφούς μας. Οφείλουμε να μεταφέρουμε τον προβληματισμό, την θλίψη και την πικρία μας στους πνευματικούς μας πατέρες. Κι αυτοί με τη σειρά τους οφείλουν να αφουγκραστούν τον λαό που αγωνιά. Και επί τέλους, να μιλήσουν!

Κρίνοντας τα πράγματα "αγιοπνευματικά", όπως θέλει ο κ. καθηγητής...

πὼς εἶναι δυνατὸν νὰ ἀποδεικνύω τὶς αἱρετικὲς θέσεις τῶν Οἰκουμενιστῶν καὶ νὰ κοινωνῶ μαζί τους;

«ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ»

Μία Σύνοδος μέ ἔλλειμμα συνοδικότητος

καί ὀρθοδόξου αὐτοσυνειδησίας

Συ­νέν­τευ­ξη

τοῦ Κα­θη­γη­τῆ κ. Δη­μη­τρί­ου Τσε­λεγ­γί­δη

στόν κ. Λυκοῦργο Μαρκούδη, Διευθυντή Προγράμματος

τοῦ Ρα­δι­ο­φω­νι­κοῦ Σταθ­μοῦ τῆς Πει­ρα­ϊ­κῆς Ἐκ­κλη­σί­ας

Ἀ­πο­μα­γνη­το­φω­νη­μέ­νο Κεί­με­νο (Στή γρα­πτή ἀ­πό­δο­ση τῆς συ­νεν­τεύ­ξε­ως ἔ­γι­ναν μι­κρές λε­κτι­κές δι­ορ­θώ­σεις)

ΠΡΩΤΟ  ΜΕΡΟΣ

(24-2-2016)

Γε­νι­κά γιά τή Με­γά­λη Σύ­νο­δο

Δη­μο­σι­ο­γρά­φος: Ὅ­πως ἀν­τι­λαμ­βα­νό­μα­στε, τό πλή­ρω­μα τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, ὁ πι­στός λα­ός οὐ­σι­α­στι­κά ἀ­γνο­εῖ τά σχε­τι­κά μέ αὐ­τό, πού ἀ­κοῦ­με συ­νε­χῶς νά λέ­γε­ται: τήν μέλ­λου­σα νά συ­νέλ­θει Ἁ­γί­α καί M­ε­γά­λη Σύ­νο­δο τῆς Ὀρ­θο­δό­ξου Ἐκ­κλη­σί­ας. Θά μπο­ρού­σα­τε κ. Κα­θη­γη­τά, ὡς Κα­θη­γη­τής Δογ­μα­τι­κῆς πού εἶ­στε, νά μᾶς ἐ­νη­με­ρώ­σε­τε πού, πό­τε καί για­τί πρό­κει­ται να συ­νέλ­θει αὐ­τή ἡ Με­γά­λη Σύ­νο­δος;

  Κα­θη­γη­τής: Πο­λύ εὐ­χα­ρί­στως… Ἡ Ἁ­γί­α καί Με­γά­λη Σύ­νο­δος τῆς Ὀρ­θο­δο­ξί­ας, ὅ­πως ὀ­νο­μά­στη­κε ἀ­πό τού ἐμ­πνευ­στές της, θά συ­νέλ­θει στό Κο­λυμ­πά­ρι τῶν Χα­νί­ων τῆς Κρή­της, κα­τά τήν Πεν­τη­κο­στή τοῦ τρέ­χον­τος ἔ­τους. Καί ἐ­νῶ τό γε­γο­νός αὐ­τό εἶ­ναι πά­ρα πο­λύ ση­μαν­τι­κό, ὑ­πάρ­χει με­γά­λο ἔλ­λειμ­μα ἐ­νη­με­ρώ­σε­ως, ὄ­χι μό­νον τῶν ἁ­πλῶν λα­ϊ­κῶν καί κλη­ρι­κῶν, ἀλ­λά καί πολ­λῶν Ἀρ­χι­ε­ρέ­ων τῶν Το­πι­κῶν Ὀρ­θο­δό­ξων Ἐκ­κλη­σι­ῶν. Μό­λις πρίν λί­γες ἡ­μέ­ρες ἔ­γι­νε γνω­στή ἡ θε­μα­το­λο­γί­α, πού θά ἀ­πα­σχο­λή­σει τήν Σύ­νο­δο καί «ὁ Κα­νο­νι­σμός Ὀρ­γα­νώ­σε­ως καί Λει­τουρ­γί­ας τῆς Συ­νό­δου». Ἀ­πό τήν με­λέ­τη τῶν δη­μο­σι­ο­ποι­η­μέ­νων κει­μέ­νων, προ­κύ­πτουν πολ­λά καί καί­ρια ἐ­ρω­τή­μα­τα, ἀλ­λά καί ἔν­το­νος προ­βλη­μα­τι­σμός γιά τόν χα­ρα­κτῆ­ρα καί τόν σκο­πό τῆς Με­γά­λης αὐ­τῆς Συ­νό­δου τῆς Ὀρ­θο­δο­ξί­ας μας.

Για­τί Με­γά­λη καί Ἁ­γί­α Σύ­νο­δος καί ὄ­χι Οἰ­κου­με­νι­κή

Δη­μο­σι­ο­γρά­φος: Εἶ­ναι πραγ­μα­τι­κά πο­λύ ἐν­δι­α­φέ­ρον αὐ­τό, πού προ­σπα­θοῦ­με νά μά­θου­με κ. Κα­θη­γη­τά, καί κρα­τῶ αὐ­τό πού μᾶς  εἴ­πα­τε: «ὀ­νο­μά­στη­κε ἔ­τσι ἀ­πό τούς ἐμ­πνευ­στές της». Για­τί ἡ μέλ­λου­σα νά συ­νέλ­θει Σύ­νο­δος ὀ­νο­μά­στη­κε Ἁ­γί­α καί Με­γά­λη; Καί για­τί δέν ὀ­νο­μά­στη­κε Οἰ­κου­με­νι­κή ἤ Πα­νορ­θό­δο­ξος Σύ­νο­δος; Εἴ­χα­με κά­ποι­α ἐ­πί­ση­μη ἑρ­μη­νεί­α ἀ­πό τούς δι­ορ­γα­νω­τές της; Καί τί ση­μαί­νει στήν πρά­ξη αὐ­τή ἡ ὀ­νο­μα­σί­α Ἁ­γί­α καί Με­γά­λη;

Κα­θη­γη­τής: Δέν ὑ­πάρ­χει κά­ποι­α ἐ­πί­ση­μη ἑρ­μη­νεί­α, ἀλ­λά μπο­ρεῖ νά εἰ­κά­σει κα­νείς καί, κυ­ρί­ως ὡς ἐ­πι­στή­μων, νά ἀ­να­ζη­τή­σει τήν σκο­πι­μό­τη­τα, μέ τήν ὁ­ποί­α τῆς δό­θη­κε ὁ τί­τλος αὐ­τός. Ἡ ὀ­νο­μα­σί­α τῆς μελ­λού­σης νά συ­νέλ­θει Συ­νό­δου ὡς Ἁ­γί­ας καί Με­γά­λης εἶ­ναι μιά προ­βλη­μα­τι­κή καί δι­φο­ρού­με­νη δι­α­τύ­πω­ση. Μέ ἄλ­λα λό­για ἐ­πι­δέ­χε­ται δι­πλῆ ἀ­νά­γνω­ση, ὅ­πως συ­νή­θως σή­με­ρα λέ­γε­ται. Καί τοῦ­το, για­τί δι­α­βά­ζον­τας τά Πρα­κτι­κά τῶν Οἰ­κου­με­νι­κῶν Συ­νό­δων πλη­ρο­φο­ρού­μα­στε, ὅ­τι ἡ ὀ­νο­μα­σί­α Ἁ­γί­α καί Με­γά­λη Σύ­νο­δος ἀ­πε­δί­δε­το στίς Οἰ­κου­με­νι­κές Συ­νό­δους. Εἶ­ναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά, ἐν προ­κει­μέ­νῳ, ὅ­σα δι­α­τυ­πώ­νον­ται στούς Κα­νό­νες συγ­κε­κρι­μέ­νων Συ­νό­δων, ὅ­πως ἔ­χω ὑ­πό­ψιν μου αὐ­τή τήν στιγ­μή, τῆς Α΄ καί τῆς Δ΄ Οἰ­κου­με­νι­κῆς Συ­νό­δου, ὅ­που γί­νε­ται μνεί­α τοῦ γε­γο­νό­τος, ὅ­τι αὐ­τοί οἱ Κα­νό­νες προ­ῆλ­θαν ἀ­πό αὐ­τή τήν Ἁ­γί­α καί Με­γά­λη Σύ­νο­δο. Αὐ­τό ση­μαί­νει στήν πρά­ξη, ὅ­τι τό κῦ­ρος τῶν ἀ­πο­φά­σε­ων μιᾶς τέ­τοι­ας Συ­νό­δου εἶ­ναι ἀ­πό­λυ­το καί ὑ­πο­χρε­ω­τι­κό γιά ὅ­λους τούς πι­στούς, -ἰ­δι­αί­τε­ρα ὅ­ταν πρό­κει­ται γιά τόν Ὅ­ρο, γιά τήν ἀ­πό­φα­ση δη­λα­δή, ἤ τό Σύμ­βο­λο τῆς Πί­στε­ως, ὅ­πως εἶ­ναι στήν Α΄ καί τήν Β΄ Οἰ­κου­με­νι­κή-, ἀλ­λά καί γιά τούς Κα­νό­νες αὐ­τῆς τῆς Συ­νό­δου.

    Μή ὀ­νο­μά­ζου­σα ὅ­μως τόν ἑ­αυ­τό της Οἰ­κου­με­νι­κή ἡ μέλ­λου­σα Σύ­νο­δος, ἐμ­φα­νί­ζε­ται ὡς νά φο­βᾶ­ται κά­τι. Καί αὐ­τό εἶ­ναι κά­τι, πού σχε­τί­ζε­ται ὄ­χι μέ μᾶς τούς Ὀρ­θο­δό­ξους, ἀλ­λά, πάν­τα κα­τά τήν γνώ­μη μου, μέ τούς ἑ­τε­ρο­δό­ξους καί μά­λι­στα τούς Ρω­μαι­ο­κα­θο­λι­κούς.

     Στό ση­μεῖ­ο αὐ­τό ὑ­πάρ­χει ἡ ἐ­σφαλ­μέ­νη ἄ­πο­ψη, ὅ­τι γιά νά συγ­κλη­θεῖ Οἰ­κου­με­νι­κή Σύ­νο­δος, θά πρέ­πει νά συμ­πε­ρι­λά­βει καί τίς ἄλ­λες λε­γό­με­νες «ἐκ­κλη­σί­ες», πού βρί­σκον­ται στήν αἵ­ρε­ση, ὅ­πως εἶ­ναι κυ­ρί­ως ὁ Ρω­μαι­ο­κα­θο­λι­κι­σμός καί ὁ Προ­τε­σταν­τι­σμός. Αὐ­τό, ὅ­μως, δέν συ­νέ­βη πο­τέ στήν ἱ­στο­ρί­α τῶν Οἰ­κου­με­νι­κῶν Συ­νό­δων. Πο­τέ δέν ἔ­λα­βαν μέ­ρος στίς Οἰ­κου­με­νι­κές Συ­νό­δους ὅ­σοι ἀ­πέ­κλι­ναν ἀ­πό τήν πί­στη τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, ὅ­σοι δη­λα­δή ἦ­σαν αἱ­ρε­τι­κοί.

     Τά λέ­με αὐ­τά, ἐ­πει­δή σέ ἕ­να δογ­μα­τι­κό θέ­μα καί εἰ­δι­κό­τε­ρα ἐκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κό τῆς μέλ­λου­σας Με­γά­λης Συ­νό­δου, οἱ πα­ρα­πά­νω αἱ­ρε­τι­κοί ὀ­νο­μά­ζον­ται «ἐκ­κλη­σί­ες». Ἀλ­λά σ’ αὐ­τό τό θέ­μα θά πρέ­πει νά ἐ­πα­νέλ­θου­με εἰ­δι­κό­τε­ρα, για­τί εἶ­ναι καί τό ση­μαν­τι­κό­τε­ρο καί τό σο­βα­ρό­τε­ρο ἀ­πό ὅ­λα τά ἄλ­λα θέ­μα­τα.

Δη­μο­σι­ο­γρά­φος: Καί εἶ­ναι, νο­μί­ζω κ. Κα­θη­γη­τά, καί τό θέ­μα πού μέ­χρι στιγ­μῆς ἔ­χει συγ­κεν­τρώ­σει καί τίς πρῶ­τες ἀν­τι­δρά­σεις ἀ­πό Ἐ­πι­σκό­πους τῆς Ὀρ­θο­δό­ξου Ἐκ­κλη­σί­ας. Κι ὄ­χι ἄ­δι­κα, προ­φα­νῶς, ἀ­π’ ὅ,τι ἀν­τι­λαμ­βα­νό­μα­στε. Μᾶς εἴ­πα­τε κά­τι πο­λύ ση­μαν­τι­κό, ὅ­τι οὐ­δέ­πο­τε ἱ­στο­ρι­κά στίς με­γά­λες αὐ­τές Οἰ­κου­με­νι­κές Συ­νό­δους συμ­με­τεῖ­χαν οἱ αἱ­ρε­τι­κοί. Καί νο­μί­ζω, ὅ­τι θά μπο­ρού­σα­με νά το­νί­σου­με, ὅ­τι στήν Δ΄ Οἰ­κου­με­νι­κή Σύ­νο­δο δέν συμ­με­τέ­χουν οἱ «ἐκ­κλη­σί­ες» πού ἀ­πο­σχί­στη­καν, πχ. οἱ Ἀν­τι­χαλ­κη­δό­νιοι.

Κα­θη­γη­τής: Ἀ­κρι­βῶς, αὐ­τό εἶ­ναι ἕ­να τεκ­μή­ριο. Ἤ καί νω­ρί­τε­ρα, σέ ἄλ­λες Συ­νό­δους, δέν συμ­με­τεῖ­χαν Ἀ­ρεια­νοί, Νε­στο­ρια­νοί, Μο­νο­φυ­σῖ­τες κ.τ.λ.

Εἶ­ναι Σύ­νο­δος Πα­νορ­θό­δο­ξη; Ποι­οί με­τέ­χουν;

Δη­μο­σι­ο­γρά­φος: Ἄ­ρα, βλέ­που­με μί­α, ἴ­σως ἐκ τοῦ πο­νη­ροῦ, δι­ά­θε­ση νά μή θέ­λου­με νά τήν ὀ­νο­μά­σου­με Οἰ­κου­με­νι­κή, για­τί θά ἀν­τι­δρά­σου­νε οἱ «ἀ­δελ­φές ἐκ­κλη­σί­ες». Εἶ­ναι τε­λι­κῶς αὐ­τή ἡ Σύ­νο­δος Πα­νορ­θό­δο­ξη; Θά πα­ρευ­ρε­θοῦν δη­λα­δή ὅ­λοι οἱ Ἐ­πί­σκο­ποι τῆς Ὀρ­θο­δό­ξου Ἐκ­κλη­σί­ας;

Κα­θη­γη­τής: Ἄλ­λο ἕ­να πρό­βλη­μα, πού κα­θι­στᾶ αὐ­τή τήν Σύ­νο­δο κυ­ρι­ο­λε­κτι­κά προ­βλη­μα­τι­κή. Στήν Σύ­νο­δο αὐ­τή θά ἀν­τι­προ­σω­πευ­θοῦν ὅ­λες οἱ Το­πι­κές Ὀρ­θό­δο­ξες Ἐκ­κλη­σί­ες, τυ­πι­κά. Καί λέ­με ὅ­τι θά ἀν­τι­προ­σω­πευ­θοῦν, για­τί πε­ρι­έρ­γως δέν θά προ­σκλη­θοῦν ὅ­λοι οἱ Ἐ­πί­σκο­ποι τῆς κά­θε, Το­πι­κῆς δη­λα­δή, Ἐκ­κλη­σί­ας. Κά­θε Το­πι­κή Ὀρ­θό­δο­ξη Ἐκ­κλη­σί­α θά ἀ­πο­στεί­λει 23 Ἐ­πι­σκό­πους, μέ 24^ο τόν ἡ­γέ­τη καί Προ­κα­θή­με­νό της. Δέν εἶ­ναι γνω­στό ἀ­κό­μη μέ ποι­ά κρι­τή­ρια θά ἐ­κλε­γοῦν αὐ­τοί οἱ Ἐ­πί­σκο­ποι, πού θά συμ­με­τά­σχουν. Ἔ­τσι, ὅ­μως, ἡ Σύ­νο­δος αὐ­τή δέν εἶ­ναι κυ­ρι­ο­λε­κτι­κά Πα­νορ­θό­δο­ξη, ἀ­φοῦ κά­ποι­οι Ἐ­πί­σκο­ποι ἀ­πο­κλεί­ον­ται. Μέ ἄλ­λα λό­για, δέν μπο­ρεῖ νά εἶ­ναι Ἁ­γί­α καί Με­γά­λη. Γι’ αὐ­τό εἶ­πα εἶ­ναι προ­βλη­μα­τι­κή αὐ­τή ἡ ὀ­νο­μα­σί­α, ἐν σχέ­σει μέ τήν με­θο­δο­λο­γί­α τῆς συγ­κλή­σε­ώς της.

     Στήν πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, γιά νά ποῦ­με τά πράγ­μα­τα μέ τό ὄ­νο­μά τους, εἶ­ναι μί­α δι­ηυ­ρυ­μέ­νη Σύ­νο­δος Προ­κα­θη­μέ­νων. Δη­λα­δή εἶ­ναι οἱ Προ­κα­θή­με­νοι καί κά­ποι­οι Ἐ­πί­σκο­ποι. Βέ­βαι­α, ὑ­πάρ­χουν μι­κρές Ἐκ­κλη­σί­ες ἀ­ριθ­μη­τι­κά, ὅ­πως εἶ­ναι ἡ Κύ­προς, ὅ­που θά πᾶ­νε ὅ­λοι. Ὑ­πάρ­χουν ὅ­μως καί με­γά­λες Ἐκ­κλη­σί­ες, ὅ­πως εἶ­ναι π.χ. ἡ Ρω­σι­κή, μέ πά­νω ἀ­πό 350 Ἐ­πι­σκό­πους καί θά πᾶ­νε 24. Δη­λα­δή οἱ ἄλ­λοι Ἐ­πί­σκο­ποι τί γί­νον­ται; Εἶ­ναι δευ­τέ­ρας κα­τα­νο­μῆς; Ἐκ­φρά­ζον­ται ἀ­πό αὐ­τούς τούς 24; Εἶ­ναι καί­ρια αὐ­τά τά ἐ­ρω­τή­μα­τα. Ὁ θε­σμός αὐ­τός, τῶν Συ­νό­δων, δη­λα­δή, τῶν Προ­κα­θη­μέ­νων, θά πρέ­πει νά ποῦ­με ὅ­τι εἶ­ναι νε­ω­τε­ρι­στι­κός καί τε­λεί­ως ἄ­γνω­στος στήν Ὀρ­θό­δο­ξη Ἐκ­κλη­σί­α. Ἔ­γι­νε γνω­στός, κα­θι­ε­ρώ­θη­κε, ἀ­πό τόν ση­με­ρι­νό Οἰ­κου­με­νι­κό Πα­τριά­ρχη καί μέ τήν ὀ­νο­μα­σί­α «Σύ­νο­δος Προ­κα­θη­μέ­νων», ὅ­πως εἶ­πα, εἶ­ναι ἀ­μάρ­τυ­ρος καί ἄ­γνω­στος τε­λεί­ως στήν Ἐκ­κλη­σι­α­στι­κή μας Ἱ­στο­ρί­α.

Δη­μο­σι­ο­γρά­φος: Θά μπο­ροῦ­σαν ἐν­δε­χο­μέ­νως κά­ποι­οι νά μᾶς ποῦν ἐ­δῶ, κ. Κα­θη­γη­τά, ὅ­τι καί κα­τά τό πα­ρελ­θόν, στούς προ­η­γου­μέ­νους αἰ­ῶ­νες, εἶ­χαν γί­νει κά­ποι­ες Σύ­νο­δοι τῶν Πα­τρια­ρχῶν, τῶν Ἀ­να­το­λι­κῶν Πα­τρι­αρ­χεί­ων του­λά­χι­στον. Ὡ­στό­σο, ὅ­μως, κα­τα­λα­βαί­νου­με αὐ­τό πού μᾶς εἴ­πα­τε, ὅ­τι ὑ­πάρ­χει μιά μι­κρή Ἐκ­κλη­σί­α π.χ. ἡ Κύ­προς ἤ ἡ Ἐκ­κλη­σί­α Τσε­χί­ας καί Σλο­βα­κί­ας, οἱ ὁ­ποῖ­ες δέν ἔ­χουν τό­σους Ἐ­πι­σκό­πους, ἐ­νῶ μιά ἀν­τί­στοι­χη Ἐκ­κλη­σί­α με­γά­λη, ὅ­πως ἡ Ρω­σι­κή, ἔ­χει πά­ρα πολ­λούς καί δέν μπο­ροῦν νά συμ­με­τέ­χουν ὅ­λοι. Καί προ­φα­νῶς ὁ κά­θε Ἐ­πί­σκο­πος, ἔ­χον­τας καί τό ποί­μνιό του, δέν παύ­ει νά εἶ­ναι καί φο­ρέ­ας τοῦ φρο­νή­μα­τος τοῦ πλη­ρώ­μα­τος τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας.

Κα­θη­γη­τής: Αὐ­τό εἶ­ναι πά­ρα πο­λύ ση­μαν­τι­κό πού λέ­τε, για­τί τό πρᾶγ­μα δέν εἶ­ναι κα­θα­ρά ἀ­ριθ­μη­τι­κό. Κά­θε Ἐ­πί­σκο­πος κα­λεῖ­ται νά φέ­ρει τό φρό­νη­μα τῆς Το­πι­κῆς του Ἐκ­κλη­σί­ας. Ποι­ός μπο­ρεῖ αὐ­τό τό φρό­νη­μα νά τό ὑ­πο­τι­μή­σει, νά τό πα­ρα­βλέ­ψει ἤ νά τό ἀ­κυ­ρώ­σει καί ταυ­τό­χρο­να νά μι­λᾶ γιά Με­γά­λη Σύ­νο­δο; Ὅ­πως σω­στά εἴ­πα­τε, προ­η­γου­μέ­νως, ὑ­πῆρ­ξαν καί Σύ­νο­δοι, καί στήν Τουρ­κο­κρα­τί­α ἔ­χου­με τέ­τοι­ες Συ­νό­δους, κά­ποι­ων Πα­τριαρχῶν, οἱ ὁ­ποῖ­οι συ­νῆλ­θαν καί ἀ­πο­φά­σι­σαν κά­τι, ἀλ­λά ἔ­χου­με στή συ­νέ­χεια ἀ­πο­δο­χή αὐ­τῶν τῶν ἀ­πο­φά­σε­ων, πρίν νά γνω­στο­ποι­η­θοῦν εὐ­ρύ­τε­ρα γιά τό κοι­νό, καί ἀ­πό Πα­τρι­αρ­χεῖ­α, πού δέν συμ­με­τεῖ­χαν, ἐν­δε­χο­μέ­νως, σ’ αὐ­τήν τήν συ­νάν­τη­ση, γιά λό­γους τε­χνι­κούς τῆς ἐ­πο­χῆς καί ἀ­πε­δέ­χθη­σαν ἤ ἀ­πέρ­ρι­ψαν αὐ­τήν τήν ἀ­πό­φα­ση. Δη­λα­δή, συν­θῆ­κες ἱ­στο­ρι­κές μπο­ρεῖ νά πε­ρι­ο­ρί­ζουν κά­πως τά πράγ­μα­τα, ἀλ­λά πάν­το­τε πρέ­πει νά ὑ­πάρ­χουν τά κρι­τή­ρια. Μπο­ροῦ­με σή­με­ρα νά ἐ­πι­κα­λε­στοῦ­με τέ­τοι­ες συν­θῆ­κες, ὅ­ταν τήν ἐ­πο­χή τῶν Οἰ­κου­με­νι­κῶν Συ­νό­δων ἡ δυ­να­τό­τη­τα τῆς με­τα­κί­νη­σης εἶ­χε πά­ρα πολ­λές δυ­σκο­λί­ες, ἐ­νῶ σή­με­ρα ὑ­πάρ­χει ἡ δυ­να­τό­τη­τα στό δι­ά­στη­μα μιᾶς ἡ­μέ­ρας ἤ ὀ­λί­γων ὡ­ρῶν νά συγ­κεν­τρω­θοῦν οἱ Ἐ­πί­σκο­ποι ἀ­π’ ὅ­λο τόν κό­σμο;

    Αὐ­τό προ­φα­νῶς δέν γί­νε­ται ἐ­ξαι­τί­ας κά­ποι­ων σκο­πι­μο­τή­των, οἱ ὁ­ποῖ­ες σκο­πι­μό­τη­τες ὅ­μως δέν ὁ­μο­λο­γοῦν­ται, εἶ­ναι ἀ­νο­μο­λό­γη­τες. Ὁ κα­θέ­νας ὅ­μως πι­στός, ὡς σκε­πτό­με­νος καί εὐ­αι­σθη­το­ποι­η­μέ­νος ἐκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κά, μπο­ρεῖ νά κά­νει τίς σκέ­ψεις του, νά βγά­ζει τά συμ­πε­ρά­σμα­τά του. Μπο­ρεῖ κά­ποι­α ἀ­π’­αὐ­τά νά εἶ­ναι ἐ­σφαλ­μέ­να ἀλ­λά κά­τι πλα­νᾶ­ται, τό ὁ­ποῖ­ο δέν εἶ­ναι δι­α­φα­νές.

     Ἕ­να πρᾶγ­μα, πού θέ­λω νά πῶ ἐ­π’ αὐ­τοῦ καί θε­ω­ρῶ ὅ­τι εἶ­ναι ση­μαν­τι­κό, εἶ­ναι ἡ ὑ­πο­γράμ­μι­ση αὐ­τή πού εἶ­πα, ὅ­τι πρώ­τη φο­ρά στήν ἱ­στο­ρί­α, ἀ­π’ ὅ­σο εἶ­μαι σέ θέ­ση νά γνω­ρί­ζω, θά ἀ­γνο­η­θεῖ ἡ συν­τρι­πτι­κή πλει­ο­ψη­φί­α τῶν Ἐ­πι­σκό­πων τῆς Ὀρ­θο­δό­ξου Ἐκ­κλη­σί­ας γιά μιά τέ­τοι­α Με­γά­λη Σύ­νο­δο. Ἔμ­με­σα πλήν σα­φῶς, μέ τόν τρό­πο αὐ­τό ἀμ­φι­σβη­τεῖ­ται στήν πρά­ξη ἡ θε­με­λι­ώ­δης ἐκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κή ἀρ­χή, ὅ­τι ὁ κά­θε Ἐ­πί­σκο­πος ἔ­χει μί­α ἰ­σό­κυ­ρη ψῆ­φο, ὄ­χι μό­νο μέ τούς συ­νε­πι­σκό­πους του ἀ­νά τόν κό­σμο, ἀλ­λά καί μέ τόν Προ­κα­θή­με­νό του, τῆς Το­πι­κῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, ἀλ­λά καί μέ τόν πρῶ­το στά «πρε­σβεῖ­α τι­μῆς», δη­λα­δή τόν Πρό­ε­δρο αὐ­τῆς τῆς Συ­νό­δου.

     Αὐ­τό εἶ­ναι τό Ἁ­γι­ο­πνευ­μα­τι­κό Συ­νο­δι­κό Σύ­στη­μα τῆς Ὀρ­θό­δο­ξης Ἐκ­κλη­σί­ας. Κά­θε ἄλ­λο πα­ρα­πέμ­πει στό πα­πι­κό, συγ­κεν­τρω­τι­κό καί ἀ­πνευ­μά­τι­στο σύ­στη­μα, θά μπο­ρo­ῦ­σα νά τό πῶ με­τά λό­γου γνώ­σε­ως, τοῦ Ρω­μαι­ο­κα­θο­λι­κι­σμοῦ.

Ἀ­κύ­ρω­ση τῆς Συ­νο­δι­κό­τη­τας, τῆς Ἁ­γι­ο­πα­τε­ρι­κῆς Πα­ρά­δο­σης τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας

Δη­μο­σι­ο­γρά­φος:  Σ’ αὐ­τό τό ση­μεῖ­ο πέ­στε μας λί­γο, πῶς θά γί­νει ἡ ψη­φο­φο­ρί­α, γιά νά λη­φθοῦν οἱ ἀ­πο­φά­σεις σ’ αὐ­τή τήν μέλ­λου­σα Με­γά­λη Σύ­νο­δο;

Κα­θη­γη­τής: Στό ἐ­ρώ­τη­μα αὐ­τό θά μοῦ ἐ­πι­τρέ­ψε­τε νά ἔρ­θου­με με­τά, ἀ­πό πλευ­ρᾶς δι­α­δι­κα­σί­ας, για­τί ἐ­κεῖ­νο τό ὁ­ποῖ­ο δέν πρέ­πει νά ἀν­τι­πα­ρέλ­θου­με αὐ­τή τήν στιγ­μή εἶ­ναι, ὅ­τι ὁ τρό­πος αὐ­τός κα­τ’ ἀρ­χήν τῆς ψη­φο­φο­ρί­ας, μέ τήν ἐ­πι­λο­γή ὁ­ρι­σμέ­νων Ἐ­πι­σκό­πων, ὡς ἐκ­φρα­στῶν τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, ἀ­κυ­ρώ­νει οὐ­σι­α­στι­κά στήν πρά­ξη τόν Ἁ­γι­ο­πνευ­μα­τι­κό καί ἐκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κό χα­ρα­κτῆ­ρα τῆς συ­νο­δι­κό­τη­τας. Δη­λα­δή, μι­λᾶ­με ὄ­χι γιά κά­τι πε­ρι­θω­ρια­κό, ἀλ­λά κα­τε­ξο­χήν πνευ­μα­τι­κό, χω­ρίς τό ὁ­ποῖ­ο ἀ­κυ­ρώ­νε­ται ἐ­κεῖ­νο πού χα­ρα­κτη­ρί­ζει ὡς ἁ­γι­ο­πνευ­μα­τι­κή λει­τουρ­γί­α τήν Ὀρ­θό­δο­ξη Ἐκ­κλη­σί­α. Ἀ­κυ­ρώ­νε­ται μέ ἄλ­λα λό­για, ἄν θέ­λε­τε νά σᾶς τό πῶ καί δι­α­φο­ρε­τι­κά, ἡ Ἁ­γι­ο­πα­τε­ρι­κή Πα­ρά­δο­ση τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας. Καί Ἁ­γι­ο­πα­τε­ρι­κή Πα­ρά­δο­ση τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας εἶ­ναι καί Ἁ­γι­ο­πνευ­μα­τι­κή Πα­ρά­δο­ση τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας. Ἀν­τι­λαμ­βά­νε­στε, ποῦ προ­σκρού­ει μί­α τέ­τοι­α μέ­θο­δος στήν πρά­ξη.

Μί­μη­ση Ρω­μαι­ο­κα­θο­λι­κι­σμοῦ-Προ­τε­σταν­τι­σμοῦ

Δη­μο­σι­ο­γρά­φος:  Εἶ­ναι πά­ρα πο­λύ ση­μαν­τι­κό, ἔ­τσι ὅ­πως μᾶς τό το­πο­θε­τεῖ­τε κ. Κα­θη­γη­τά, ὅ­τι ἀ­κυ­ρώ­νε­ται ἡ Ἁ­γι­ο­πα­τε­ρι­κή καί Ἁ­γι­ο­πνευ­μα­τι­κή Πα­ρά­δο­ση τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας. Καί πραγ­μα­τι­κά, αὐ­τό πού ἀν­τι­λαμ­βα­νό­μα­στε εἶ­ναι, ὅ­τι στήν οὐ­σί­α ἀν­τι­γρά­φου­με αὐ­τό, πού τό­σα χρό­νια κα­τη­γο­ροῦ­με, ὅ­τι κά­νει ὁ Ρω­μαι­ο­κα­θο­λι­κι­σμός.

Κα­θη­γη­τής: Ναί, αὐ­τό ἀ­κρι­βῶς ἔ­χει καί τήν ἐ­ξή­γη­σή του. Δη­λα­δή, τά τε­λευ­ταῖ­α ἑ­κα­τό χρό­νια, -καί θά πρέ­πει νά ἔρ­θου­με καί σ’ αὐ­τό τό θέ­μα-, ἡ Ὀρ­θό­δο­ξη Ἐκ­κλη­σί­α φαί­νε­ται στήν πρά­ξη νά ἐ­κτρέ­πε­ται ἀ­πό τόν τρό­πο τῆς δι­κῆς της Ἁ­γι­ο­πνευ­μα­τι­κῆς ζω­ῆς καί νά μι­μεῖ­ται τόν Ρω­μαι­ο­κα­θο­λι­κι­σμό, καί κα­τά πε­ρί­πτω­ση τόν Προ­τε­σταν­τι­σμό. Κυ­ρί­ως, ὅ­μως, τό ἱ­ε­ρα­τεῖ­ο τῆς Ὀρ­θο­δό­ξου Ἐκ­κλη­σί­ας μι­μεῖ­ται τόν τρό­πο τόν συγ­κεν­τρω­τι­κό, τόν ἀ­πο­λυ­ταρ­χι­κό τοῦ Ρω­μαι­ο­κα­θο­λι­κι­σμοῦ. Καί τοῦ­το ἐ­πει­δή, ὅ­ταν κά­ποι­ος χά­σει τήν Ἁ­γι­ο­πνευ­μα­τι­κή αὐ­τή βί­ω­ση, δέν ἔ­χει πλέ­ον τήν βε­βαι­ό­τη­τα γι’ αὐ­τήν τήν ἑ­νό­τη­τα στήν Ἐκ­κλη­σί­α. Καί τό­τε ἐ­ξαν­τλεῖ ἀν­θρω­πί­νως αὐ­τές τίς

Οι άγιες αρετές, αγ. Ιουστίνου Πόποβιτς

Περίεργα παιχνίδια Φαναρίου και Μεσσηνίας Χρυσοστόμου!

Ἐκκλησία τῆς Γεωργίας:

«Η Εκκλησία της Γεωργίας και το Πατριαρχείο Αντιοχείας αρνήθηκαν να υπογράψουν το κείμενο "Το Μυστήριο του Γάμου και Κωλύματα του"»!

Μεσσηνίας Χρυσόστομος:

«Το κείμενο “Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον υπόλοιπο χριστιανικό κόσμο” δεν έχει απορριφθεί από καμιά Εκκλησία»!

O Μητρ. Μεσσηνίας αδειάζει την Εκκλησία της Γεωργίας για τα περί απόρριψης κειμένου της Πανορθόδοξης

-Τι απαντά στους επικριτές του

«Περίεργα παιχνίδια παίζονται με τα κείμενα της Πανορθόδοξης. Σε υπόμνημά του ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος αναφέρει πως το κείμενο “Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον υπόλοιπο χριστιανικό κόσμο” δεν έχει απορριφθεί από καμιά Εκκλησία, υπονοώντας πως τα περί απορρίψεως του εν λόγω κειμένου από την Εκκλησία της Γεωργίας, όπως δημοσιοποιήθηκε πρόσφατα, είναι αναληθή! 

 “Ουδεμία άχρι του νυν Ορθόδοξος Εκκλησία, δια γνωστοποιηθείσης συνοδικής αποφάσεως προς τας λοιπάς Ορθοδόξους Εκκλησίας δεν απέριψεν αυτόν” αναφέρει συγκεκριμένα στο υπόμνημά του ο Έλληνας Μητροπολίτης».

Πηγή

Επιμένει η Εκκλησία της Γεωργίας στην απόρριψη κειμένου της Πανορθόδοξης

-Το έχει απορρίψει και η Αντιόχεια!

Κι ενώ το Φανάρι επιχειρεί να αδειάσει την Εκκλησία της Γεωργίας, υποστηρίζοντας πως εκείνη δεν έχει απορρίψει κείμενο της Πανορθόδοξης, μια επιστολή -απάντηση του εκπροσώπου της Γεωργιανής Ορθόδοξης Εκκλησίας, Μητροπολίτη Γκόρι  και Ατένι Ανδρέα, φέρνει νέα δεδομένα! 

Η απάντησή του Σεβασμιωτάτου είναι διεξοδική, ειλικρινής και πολύ αποκαλυπτική, υποστηρίζοντας από τη μία πλευρά πως η γεωργιανή Εκκλησία υπήρξε συνεπής και ειλικρινής παντού και δείχνει μεγάλη αυτοσυγκράτηση και υπομονή για χάρη της Ορθόδοξης ενότητας, ενώ από την άλλη πλευρά ,το Οικουμενικό Πατριαρχείο έχει ρόλο τυχοδιωκτικό! 

Η επιστολή επιβεβαιώνει επίσης ότι η Εκκλησία της Γεωργίας και το Πατριαρχείο Αντιοχείας αρνήθηκαν να υπογράψουν το κείμενο "Το Μυστήριο του Γάμου και Κωλύματα του." Επίσης η επιστολή ανέφερε ότι το κείμενο "Οι σχέσεις της Ορθόδοξης Εκκλησίας με το υπόλοιπο χριστιανικό κόσμο" έτυχε σφοδρής κριτικής  από την Ιερά σύνοδο της Εκκλησίας της Γεωργίας κατά την τελευταία συνεδρίασή της, μετά τη συνάντηση των Προκαθημένων στη Γενεύη.

Πηγή

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΣΑΤΑΝΙΣΤΡΙΑ JOLIE, ΤΩΡΑ Ο ΠΑΠΑΣ ΤΟΥ CHRISLAM ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!!!

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Έχει γραφεί από πολλούς, κυρίως ξένους δημοσιογράφους, ότι η μουσουλμανική άνθρωποθύελλα που εισβάλει στην Ευρώπη χρησιμοποιείται από την Νέα Τάξη για να πολτοποιήσει της δυτικές κοινωνίες και φυσικά και την ελληνική, που μάλιστα θεωρείται μετά την μνημονιακή καταστροφή σαν την πιο… «εύπεπτη».

    Αλλά το πιο θλιβερό είναι πως σε αυτή την γραμμή έχει ταυτιστεί απόλυτα η θρησκευτική ηγεσία της ελληνικής εκκλησίας, δηλαδή στην γραμμή της υποταγής στην Νέα Τάξη και του σταδιακού διωγμού κάθε ελληνορθόδοξης άποψης.

     Όπως αναφέρεται, ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών, αυτός που πέταξε ενδεικτικά τον σταυρό από πάνω του για να μη θίξει τους μουσουλμάνους παράνομους μετανάστες, κάλεσε τον Πάπα Φραγκίσκο να έρθει στην Ελλάδα και να πάνε μαζί στην Λέσβο για να επισκεφτούν τους μουσουλμάνους. Φυσικά χωρίς σταυρούς και τέτοιες …»αηδίες»!

  Μάλιστα στην πρόσκληση του αρχιεπισκόπου συμπεριλαμβάνεται και ο προκαθήμενος του Φαναριού, ένθερμος οπαδός της Νέας Τάξης.
   Δηλαδή όλοι οι «σύντροφοι» μαζί, σφιχταγκαλιασμένα για την δόξα του Ισλάμ και της Νέας Πανθρησκείας!

    Ευλογείτε λοιπόν και καλώς τα δεχτήκατε όλοι εσείς που συντάσσεστε μαζί με τον Αρχιεπίσκοπο αλλά …χωρίς τον Σταυρό!

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ

Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

www.nikosxeiladakis.gr

"Η επίσκεψη του πάπα στην Λέσβο δεν πρέπει να επιτραπεί...Αλλά, Πού είναι κρυμμένοι όλοι οι υπέρμαχοι της Πίστεως και της Πατρίδος;"

 Προδότες της Πίστεως και της Πατρίδος!

Οι Πατέρες μας αγωνίσθηκαν και πέθαναν υπέρ της Χριστού Πίστεως και της Πατρίδος την ελευθερία. Οι σύγχρονοι απόγονοί τους, όμως, πρώτα αλλαξοπίστησαν υιοθετώντας δυτικές ή/και αθεϊστικές κοσμοθεωρίες και στην συνέχεια πρόδωσαν την Ελλάδα στους αλλοεθνείς.

Ο "πρώτος Έλλην πολίτης", ο πρόεδρος της Ελληνικής(;) Δημοκρατίας(;) απέστειλε χθες το βράδυ (5/3/2016) επιστολή προς τον πάπα της Ρώμης και τον παρακαλεί(!) να επισκεφθεί την Ελλάδα και το πρόβλημα των προσφύγων, αποδεικνύοντας περίτρανα πως είτε έχει παντελή άγνοια της Ιστορίας ή ότι είναι γνήσιος απόγονος του δυτικολάγνου Μανουήλ Κομνηνού και όχι του Ανδρόνικου.

«Είμαι πεπεισμένος ότι η παρουσία Σας, στο πλευρό των προσφύγων όχι μόνο θα τους παρηγορήσει, αλλά και θα στρέψει τα βλέμματα όλων στην δραματική τους κατάσταση, αγγίζοντας τις καρδιές των ανθρώπων σε ολόκληρο τον κόσμο».

Ο Ορθόδοξος(;) πολιτικός αποκαλεί σε όλη την επιστολή τον πάπα "Αγιώτατο" και αναφέρεται σε αυτόν σαν να πρόκειται για ιεράρχη της Ορθοδόξου Ιεραρχίας(!), ενώ δεν παραλείπει να φανερώσει τις οικουμενιστικές τάσεις, που έχει ως γνήσιο όργανο της "νέας" τάξης, προτείνοντας κοινή επίσκεψη του πάπα, του Οικουμενικού Πατριάρχη και του Αρχιεπισκόπου Αθηνών.

«Με τη σκέψη αυτή, επιθυμώ να Σας απευθύνω πρόσκληση να επισκεφθείτε ένα από τα σημεία πρώτης εισόδου των προσφύγων, τη νήσο Λέσβο του Ανατολικού Αιγαίου, και να βρεθείτε, μαζί με την ΑΘΠ τον Οικουμενικό Πατριάρχη και τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος, δίπλα στους συνανθρώπους μας που υποφέρουν».

Παράλληλα ο Οικουμενικός Πατριάρχης φαίνεται πως θα επισκεφθεί την Λέσβο μαζί με τον πάπα, αποκαλύπτοντας για ακόμα μια φορά το πόσο επικίνδυνοι και ανθελληνικοί είναι οι οικουμενιστικοί χειρισμοί του και ότι είναι "άξιος", αν όχι χειρότερος, συνεχιστής της πορείας του οικουμενιστή και μασώνου προκατόχου του, Πατριάρχου Αθηναγόρα.

Η επίσκεψη του πάπα στην Λέσβο δεν πρέπει να επιτραπεί και κυρίως δεν πρέπει να γίνει αποδεκτή από τους Ορθόδοξους Έλληνες. Πού είναι οι κληρικοί και οι χριστιανοί, που κυνηγούν κάρτες και κρυμμένα σύμβολα; Εδώ ο αντίχριστος, που ψάχνουν μετά μανίας, έρχεται μπροστά στα μάτια τους! Ποια είναι η αντίδρασή τους; Πού είναι κρυμμένοι όλοι οι υπέρμαχοι της Πίστεως και της Πατρίδος;

Ούτε ο πάπας, ούτε ο Πατριάρχης είναι δεκτοί στον τόπο όπου έζησε ο Πατέρας μας, ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, που μας άφησε ιερή παρακαταθήκη «τον Πάπα να καταράσθε γιατί αυτός είναι η αιτία του κακού»!

Αφήνοντας στο περιθώριο τον πάπα θα πρέπει να διαμηνύσουμε στον Οικουμενικό Πατριάρχη πως στην Ορθοδοξία οδηγός είναι ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός και όχι ο Άρειος και συνεπώς, αν δεν αλλάξει αμέσως τακτική θα είναι για μας όπως ο «εθνικός και ο τελώνης».

Πηγή

"Την Ελλάδα, μια φτωχοποιημένη χώρα την γεμίζουν λαθρομετανάστες μουσουλμανικού θρησκεύματος". Ποιά η σκοπιμότητα;

  Συντονιστική Επιτροπή Ορθοδόξων Πολιτών Ημαθίας "Προς την Ιερά Σύνοδο"

Πηγή: "Κατάνυξις"

Αφού έκλεισαν τα σύνορα οριστικώς, γιατί η κυβέρνηση δεν τους επιστρέφει πίσω; Μήπως παίζει το ύποπτο παιχνίδι των σκοτεινών κέντρων αποφάσεων, εις βάρος του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας, με απώτερο σκοπό την ισλαμοποίηση της Ελλάδος;

 

Προς την Ιερά Σύνοδο

της Εκκλησίας της Ελλάδος

Ι. Γενναδίου 14  11521 Αθήνα

             Μακαριώτατε Άγιε Πρόεδρε,

                   Σεβασμιώτατοι Άγιοι Αρχιερείς, […]

   Ως Έλληνες πολίτες, αναγκαζόμαστε πλέον -εκ των πραγμάτων- να σας καταθέσουμε τη βαθειά μας ανησυχία και αναστάτωση, όσον αφορά την συνεχιζόμενη ροή λαθρομεταναστών-προσφύγων, στην φτωχοποιημένη και διαλυμένη πατρίδα μας.

   Μετά το κλείσιμο και επισήμως όλων των συνόρων –ελληνοσκοπιανών, ελληνοαλβανικών, ελληνοβουλγαρικών– εις βάρος μας, αντιλαμβανόμαστε ότι κάτι πολύ σοβαρό και ύποπτο παίζεται μπροστά στα μάτια  μας και εθελοτυφλούμε.

   Αλλά γιατί έκλεισαν τα σύνορα οι «καλοί» μας φίλοι και Ευρωπαίοι εταίροι; Δεν σας

Η ΚΑΤΑΝΤΙΑ ΤΩΝ ΘΕΟΛΟΓΙΚΩΝ ΣΧΟΛΩΝ Συζήτηση στην Ημερίδα της Θεολογικής Σχολής για τη Μεγάλη Σύνοδο:

Αμηχανία και πολλά

φλέγοντα αναπάντητα ερωτήματα

«…μόλις  ακούσθηκε  η  λέξις  ‘’αίρεση’’,  βιάσθηκε  να  δώσει  τέλος  στην  ημερίδα»...!!!

(ΣΤΑΥΡΟΣ ΑΒΑΓΙΑΝΝΗΣ)

   Κατά την ημερίδα της Θεολογικής Σχολής, που έλαβε χώρα στις 5 Απριλίου 2016 με θέμα: "Η θεματική της Αγίας και Μεγάλης Πανορθοδόξου Συνόδου 2016", σε ερώτημα του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Αβύδου, που προέκυψε κατά τη συζήτηση πάνω στην περί μεικτών γάμων θεματολογία, «ποιοί είναι οι ετερόδοξοι και ποιοί οι αιρετικοί;»

εντύπωση προκάλεσε η αμηχανία των συμμετεχόντων, οι οποίοι απέφυγαν να δώσουν σαφείς απαντήσεις.

  Μπορεί ο Θεοφιλέστατος να ήθελε πράγματι να δοθεί κάποια λογική διευκρίνηση στη διάκριση των δύο παραπάνω όρων, όμως το ζήτημα, που θίγει το παραπάνω ερώτημα, από μόνο του παίρνει μιά βαρύνουσα θεολογική τροπή για εμάς τους ορθοδόξους πιστούς: Μήπως σήμερα οι αιρετικοί είναι οι Παπικοί, μήπως οι Προτεστάντες, μήπως οι Αντιχαλκηδόνιοι; Δύσκολο ερώτημα σε μια δύσκολη συγκυρία της Οικουμενιστικής φάσης των διμερών διαλόγων, στην οποία η ‘’αγαπολογία’’ προηγείται και απαγορεύει τέτοιες βαριές συζητήσεις. Έτσι εξηγείται και η εν τέλει αφωνία πάνω στο θέμα αυτό, αλλά και η παράξενη στάση του διευθύνοντος τη συζήτηση, ο οποίος καίτοι είχε προαναγγείλει μια δεύτερη σειρά συζητήσεων, μόλις σε κάποια ερώτηση ακούσθηκε η λέξις ‘’αίρεση’’, βιάσθηκε να ακυρώσει την προαναγγελία νέων συζητήσεων και να δώσει τέλος στην ημερίδα.

  Αλήθεια, αν στην θέση των ανωτέρω παρευρίσκονταν ορθόδοξοι Πατέρες, Άγιοι, αλλά και οι μεγάλου θεολογικού αναστήματος παραδοσιακοί διδάσκαλοι της Ορθοδόξου Εκκλησίας, προγενέστεροι αλλά και νεότεροι, όπως ο Ιουστίνος Πόπποβιτς, ο όσιος Πορφύριος κ.ά., αναμφίβολα θα προσδιόριζαν και θα ονομάτιζαν τους αιρετικούς. Εξ άλλου, όπως βλέπουμε στην Ιστορία των Συνόδων, κάθε φορά που το πλήρωμα της Εκκλησίας ταλανιζόταν από αιρέσεις, συγκαλείτο σύνοδος προς αντιμετώπιση του κινδύνου. Στην προκείμενη όμως περίπτωση της συγκληθησόμενης ‘’Μεγάλης Συνόδου’’ όχι μόνο δεν γίνεται αναφορά σε κάποια αίρεση, αλλά και στα προτεινόμενα προς συζήτηση κείμενα αποφεύγεται ακόμη και ο ίδιος ό όρος ‘’αίρεση’, αντικαθιστώμενος από τον σαφώς πολύ πιο ήπιο όρο ‘’ετερόδοξος’’.

  Τελικά, αναρωτιέται κανείς: Σήμερα δεν υπάρχουν αιρέσεις; Τί καλείται να διευθετήσει η Σύνοδος; Μάλιστα, η απορία αυτή εντείνεται πολύ περισσότερο, αν αναλογισθεί κανείς ότι και το φλέγον ζήτημα των δικαιοδοσιών παραπέμπεται στις καλένδες εξ αιτίας της μεγάλης δυσκολίας του. Γιατί λοιπόν συγκαλείται Σύνοδος; Μήπως η μεγάλη σωτηριολογική αναγκαιότητα σήμερα είναι να ‘’αναβαθμισθεί’’ η νηστεία των ευσεβών χριστιανών, με