Στόν Τίμιο καί ζωοποιό Σταυρό

Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ

  Ὁ Παῦλος καυχᾶται γιά τόν Σταυρό καί λέει, ὅτι δέν γνωρίζει τίποτε ἐκτός ἀπό τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, καί Αὐτόν ἐσταυρωμένον. Τί λέει λοιπόν; Σταυρός εἶναι τό νά σταυρώσωμε τήν σάρκα μαζί μέ τά πάθη καί τίς ἐπιθυμίες (Γαλ. 5, 24). Νομίζετε ὅτι εἶπε τοῦτο μόνο γιά τήν τρυφή καί τά ὑπογάστρια; Πῶς τότε γράφει στούς Κορινθίους ὅτι, «ἐπειδή ὑπάρχουν ἔριδες ἀνάμεσά σας, εἶσθε ἀκόμη σαρκικοί καί περιπατεῖτε κατά τό ἀνθρώπινο φρόνημα» (Α’ Κορ. 3, 3); Ὥστε καί αὐτός πού ἀγαπᾶ δόξα ἤ χρήματα, ἤ ἁπλῶς θέλει νά ἐπιβάλη τό θέλημά του καί προσπαθεῖ ἔτσι νά νικήση, εἶναι σαρκικός καί περιπατεῖ κατά τήν σάρκα. Γι᾽ αὐτά ἀκριβῶς δημιουργοῦνται καί οἱ ἔριδες, ὅπως λέγει καί ὁ Ἰάκωβος ὁ Ἀδελφόθεος· «ἀπό ποῦ προέρχονται οἱ μεταξύ σας πόλεμοι καί μάχες; Δέν προέρχονται ἀπό ἐδῶ, δηλαδή ἀπό τίς ἡδονές σας πού παλεύουν μέσα στά μέλη σας; Ἀγωνίζεσθε ἀλλά δέ μπορεῖτε νά τά καταφέρετε, μάχεσθε καί πολεμεῖτε» (Ἰακ. 4, 1).

   Τοῦτο λοιπόν εἶναι τό νά σταυρώση τήν σάρκα μαζί μέ τά πάθη καί τίς ἐπιθυμίες, τό νά μήν ἐνεργεῖ ὁ ἄνθρωπος τίποτα ἀπό ὅσα δέν εἶναι εὐάρεστα στό Θεό. Καί ἄν τό σῶμα τόν ταλαιπωρῆ καί

Σταυροπροσκύνηση

Χριστιανός καί Σταυρός

Χριστιανός σημαίνει μικρός Χριστός κι ὁ Χριστός εἶναι ὁ Ἐσταυρωμένος, ἄρα χριστιανός εἶναι ὁ ἄνθρωπος τοῦ σταυροῦ.
Γι᾿ αὐτό εἶναι ἀνάρμοστο καί ξένο στόν χριστιανό νά ἀναζητᾶ τίς εὐκολίες καί τήν ἀνάπαυση.
Ὁ Κύριός σου καρφώθηκε στό σταυρό κι ἐσύ ἐπιζητᾶς τήν ἄνεση καί ζῆς μέ πολυτέλεια;
Ἄν ἀγαπᾶς τόν Κύριό σου, πέθανε ὅπως Ἐκεῖνος.
Σταύρωνε τόν ἑαυτό σου, ἔστω κι ἄν δέν σέ σταυρώνει κανείς.
Καί σταυρός εἶναι ὁ ἀγώνας ἐναντίον τῆς κακίας καί τῆς ζήλειας σου.
Σταυρώνεις τό «ἐγώ» σου, ὅταν ἀρνεῖσαι νά ἱκανοποιήσεις τίς κακές ἐπιθυμίες σου.
Κρεμᾶς τόν ἑαυτό σου στό σταυρό, ὅταν ἀφήνεις τόν Θεό νά κατευθύνει τή ζωή σου χωρίς τίς δικές σου λογικές παρεμβάσεις.
Πεθαίνεις σάν τόν Κύριό σου, ὅταν ὑποτάσσεσαι στό θέλημά του χωρίς τά ἀτέλειωτα «γιατί».
Ὁ Κύριος ζήτησε καί ζητᾶ νά τόν ἀκολουθήσουν ὅσοι εἶναι ἀποφασισμένοι νά σηκώσουν τό σταυρό τους, ὅσοι εἶναι ἕτοιμοι νά πεθάνουν, νά ἀρνηθοῦν τίς ἀπολαύσεις καί τήν τρυφή.
 Ὅποιος ἀγαπᾶ τήν ἀσφάλεια καί τίς ἡδονές τῆς παρούσης ζωῆς εἶναι ἐχθρός τοῦ σταυροῦ,  τοῦ σταυροῦ πού ὁ χριστιανός ἀγαπᾶ καί σηκώνει μέ ὑπομονή γιά χάρη τοῦ Ἐσταυρωμένου του Κυρίου!…

Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου, Πρός Φιλιππησίους 13· ΕΠΕ 22, 8-10

Πηγή: http://www.imaik.gr/

Επιστολή πιστών στο Μητροπολίτη Ηλείας Γερμανό για τη Σύνοδο της Κρήτης

 

Σεβασμιώτατε 'Αγιε Ηλείας

   Αποστέλλουμε προς την πατρική σας αγάπη την παρούσα επιστολή,με την παράκληση όπως ευαρεστηθείτε να μελετήσετε το θέμα της  παναιρέσεως του Οικουμενισμού και ειδικότερα τις αποφάσεις της λεγομένης Αγίας και Μεγάλης Συνόδου η οποία συνήλθε στο Κολυμπάρι  της Κρήτης (26/06/6016). Η εν λόγω Σύνοδος δια των δεσμευτικών αποφάσεών της έχει αμέσους σωτηριολογικές επιπτώσεις επί του όλου σώματος της Εκκλησίας και της σωτηρίας των ψυχών,υπέρ ών Χριστός απέθανε.

    Παρακαλούμε και πάλι,με αγάπη Χριστού,όπως συντόμως λάβετε ξεκάθαρη θέση επί

Τώρα και ΔΙΑΘΡΗΣΚΕΙΑΚΗ ΕΚΘΕΣΗ!

ΕΓΚΑΙΝΙΑΣΘΗΚΕ Η ΔΙΑΘΡΗΣΚΕΙΑΚΗ ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΗΣ ΠΟΛΕΩΣ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ (ΦΩΤΟ)

Πέντε φωτογράφοι, τέσσερις θρησκευτικές κοινότητες, τρεις ιερές μέρες, μια πόλη. Η έκθεση "Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή", που...μιλάει με τον πιο εύγλωττο τρόπο για τη συνύπαρξη και τον αλληλοσεβασμό, εγκαινιάσθηκε χθες, Τετάρτη 15 Μαρτίου 2017, στο Μουσείο της Πόλεως των Αθηνών - Ίδρυμα Βούρου Ευταξία. 

Η έκθεση είναι αποτέλεσμα συνεργασίας πέντε φωτογράφων

Τώρα ξυπνήσατε, πανοσιολογιώτατε! Δυστυχώς ούτε τώρα! Αντί να διακόψετε το Μνημόσυνό τους, περιμένετε από Οικουμενιστές απάντηση, που δεν θα πάρετε!

 ΕΚΤΑΚΤΟ:

ΕΓΓΡΑΦΟ ΚΑΤΑΠΕΛΤΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟ, ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΤΕΡΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ

† Ἀρχιμ. Χρυσόστομος Ν. Πῆχος

Ἡγούμενος Ἱερᾶς Κοινοβιακῆς Μονῆς «Ἡ Ζωοδόχος Πηγὴ» Λογγοβάρδας, Πάρου

ΚΑΤΑΓΝΩΣΙΣ ΕΤΕΡΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΩΝ

Διατυπωθεισῶν ὑπὸ τῆς αὐτοῦ Θειοτάτης Παναγιότητος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου,

ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΗΣ Ι. ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ὅπως λαβοῦσα γνῶσιν διαπιστώσῃ, ἀποκηρύξῃ καὶ καταδικάσῃ αὐτὰς ὡς ἀντικειμένας τῇ ὀρθῇ διδασκαλίᾳ τῆς κατὰ Ἀνατολὰς Ὀρθοδόξου Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας.

Κατατεθεῖσα ὑπὸ τοῦ ἀρχιμ. Χρυσοστόμου Ν. Πήχου, Ἡγουμένου τῆς Ἱερᾶς Κοινοβιακῆς Μονῆς «Ἡ Ζω­ο­δόχος Πηγὴ» Λογγοβάρδας Πάρου.

------

Μακαριώτατε Ἀρχιεπίσκοπε Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμε, Πρόεδρε τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, καὶ

Σεβασμιώτατοι Ἀρχιερεῖς μέλη τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς καθ᾽ ἡμᾶς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ὅπως αὐτὴ λειτουργεῖ δυνάμει τοῦ Συνοδικοῦ τόμου τοῦ 1850 καὶ τῆς Πατριαρχικῆς Πράξεως τοῦ 1928 ἐκδοθέντων ἀμφοτέρων ὑπὸ τοῦ σεπτοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου τῆς Κωνσταντινουπόλεως,

Εὐλογεῖτε.

Διὰ τῆς παρούσης καταθέτω ἐνώπιόν σας, ἐνώπιον τοῦ σεπτοῦ Σώματος τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τὸν σκανδαλισμὸν ἐμοῦ προσωπικῶς, τῆς συνοδείας μου, κληρικῶν, μοναχῶν καὶ πλήθους κόσμου, ὁ ὁποῖος κλυδωνίζεται ταρασσόμενος ὡς ὑπὸ κυμάτων πολλῶν λόγῳ τῶν

Οι Κρήτες Αρχιερείς-ψευδεπίσκοποι, δεν είδαν, δεν άκουσαν τις αιρετικές ενέργειες και λόγους του αρχηγού της Παναιρέσεως κ. Βαρθολομαίου!

.

Κρήτη:

Επισκοπικό δικαστήριο και καθαίρεση για τους 4 ιερείς;

Άκρως θορυβημένη και δυσαρεστημένη εμφανίζεται η Ιεραρχία της Κρήτης μετά την αποκάλυψη του θέματος με τους τέσσερις ιερείς του νησιού, σε Ρέθυμνο και Χανιά, οι οποίοι και δηλώνουν επισήμως ότι σταματούν να μνημονεύουν τους Επισκόπους τους.

Η επίσημη επιστολή που στάλθηκε στις Μητροπόλεις Κυδωνίας και

"Φρίξον ήλιε"!!!

  Ἡ τρίτη Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν ὀνομάζεται Κυριακὴ τῆς Σταυροπροσκυνήσεως. Τὴν Κυριακὴ αὐτὴ τιμοῦμε τὸν Σταυρὸ τοῦ Κυρίου καὶ ὁμολογοῦμε τὴν σταύρωση τοῦ ἑαυτοῦ μας, ἀκολουθώντας τὴν ἐντολὴ τοῦ Χριστοῦ ποὺ ἀκούγεται στὸ εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα αὐτῆς τῆς Κυριακῆς: «ὅποιος θέλει νὰ μὲ ἀκολουθήσει, ἂς ἀπαρνηθεῖ τὸν ἐαυτό του, ἂς σηκώσει τὸ σταυρό του, καὶ ἂς μὲ ἀκολουθήσει (Μαρκ. 8,34).

     Αὐτὴν τὴν Κυριακὴ οἱ Οἰκουμενιστὲς θὰ τιμήσουν τὸν Σταυρὸ μὲ τὸ στόμα τους· μὲ τὶς καρδιές τους ὅμως θὰ ἀσεβοῦν ἀπέναντί του, ἀφοῦ συμμετέχουν σὲ συμπροσευχὲς σὲ ναοὺς αἱρετικῶν! Πρόσφατο παράδειγμα αὐτὸ στὴν Γερμανία,  ὅπου Οἰκουμενιστὲς συμπροσεύχονται καὶ προσκυνοῦν ἕνα ἔκτρωμα σταυροῦ, μία προσβολὴ γιὰ τὰ μάτια καὶ τὴν εὐσέβεια τοῦ κάθε ἀληθινοῦ ὀρθοδόξου, τὸν «Νέο Σταυρό» τῆς «Νέας Ἐκκλησίας»!

    Αὐτὸ τὸ ἑωσφορικὸ κατασκεύασμα, τὸ ὁποῖο ὀνομάζουν τέχνη, ἀποδέχθηκε ὀρθόδοξος ἱερέας, ὁ Πρωτοπρεσβύτερος τοῦ Οἰκουμενικοῦ θρόνου καὶ ὑπεύθυνος γιὰ τοὺς οἰκουμενιστικοὺς διαλόγους καὶ σύμβουλος τοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου, Κωνσταντίνος Μύρων, ὁ ὁποῖος παραβρέθηκε καὶ συμπροσευχήθηκε –μπροστά από αὐτὸ τὸ αἶσχος– σὲ προτεσταντικὸ ναό τῆς Γερμανίας, μὲ προτεστάντες καὶ παπικοὺς γιὰ τὴν ἡμέρα τῆς συγχώρεσης καὶ τῆς εἰρήνης.

    

Δεῖτε καὶ στὸ βίντεο, ἀπὸ τὸ 23:56 τὸν κληρικὸ αὐτὸν νὰ κάνει κήρυγμα ἀπὸ κατὰ Ματθαῖο 18: «Ὅπου δύο καὶ τρεῖς καὶ ἐγὼ ἀνάμεσά τους».

http://mediathek.daserste.de/Kirchliche-Sendungen/%C3%96kumenischer-Bu%C3%9F-und-Vers%C3%B6hnungsgottesd/Video?bcastId=4112710&documentId=41366334

   Τί σχέση ἔχει αὐτὸ τὸ κατασκεύασμα μὲ τὸν Σταυρὸ τῶν ὠδῶν τῆς Κυριακῆς: «Ἐπιφάνηθι ὁ μέγας, τοῦ Κυρίου Σταυρός, δεῖξόν μοι ὄψιν θείαν, τῆς ὡραιότητός σου νῦν ἄξιον προσκυνητήν, αἰνέσεώς σου, καὶ γὰρ ὡς ἐμψύχῳ σοι, καὶ φωνῶ, καὶ προσπτύσσομαι».

"Μίσησον τοίνυν καί φεύγε τους βλασφημούντας το Πνεύμα το Άγιον"!

  

 Ὁ ἅγιος Κύριλλος μᾶς συμβουλεύει νὰ μισήσουμε τοὺς πλανεμένους αἱρετικούς, ποὺ ἀξίζουν ἔχθρας ὡς ἐχθροὶ τοῦ Θεοῦ καὶ ὄχι μόνο νὰ μὴν ἔχουμε κοινωνία μαζί τους, ἀλλὰ καὶ νὰ φεύγουμε μακριά τους γιὰ νὰ μὴν ἐπηρεαστοῦμε ἀπὸ τὶς πλάνες τους. Γιατὶ κάθε αἵρεση, ἀποτελεῖ βλασφημία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Τοῦτο βέβαια, δὲν σημαίνει ὅτι δὲν τοὺς ἀγαπᾶμε καὶ ὅτι δὲν ἐπιθυμοῦμε τὴν σωτηρία τους, γιατὶ τὸ μῖσος ἀναφέρεται στὰ αἱρετικά τους φρονήματα, καὶ ἡ ἀπομάκρυνση ἀπ' αὐτοὺς γίνεται γιὰ νὰ ἀποφύγουμε τὴν μόλυνση ποὺ ἡ μετ' αὐτῶν ἐπικοινωνία συνεπάγεται.  Γράφει:

     «Καὶ πολλή τις αὐτῶν ἡ πλάνη, μᾶλλον δὲ ἡ βλασφημία. μίσησον τοίνυν τοὺς τοιούτους καὶ φεῦγε τοὺς βλασφημοῦντας τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον καὶ ἄφεσιν οὐκ ἔχοντας. τίς σοι πρὸς τοὺς ἀνελπίστους κοινωνία τῷ βαπτισθησομένῳ νῦν καὶ εἰς πνεῦμα ἅγιον; εἰ ὁ κολλώμενος τῷ κλέπτῃ καὶ συντρέχων ὑπὸ τιμωρίαν ἐστίν, ὁ προσκρούων πνεύματι ἁγίῳ ποίαν ἕξει τὴν ἐλπίδα; Μισείσθωσαν καὶ Μαρκιωνισταὶ οἱ περιελόντες τὰ ῥήματα τῆς παλαιᾶς διαθήκης ἀπὸ τῆς καινῆς. πρῶτος γὰρ Μαρκίων ὁ ἀθεώτατος, ὁ πρῶτος τρεῖς θεοὺς εἰπών, εἰδὼς ὅτι ἔγκεινται ἐν τῇ καινῇ μαρτυρίαι περὶ Χριστοῦ τῶν προφητῶν, περιέκοψε τὰς ἐκ τῆς παλαιᾶς διαθήκης μαρτυρίας, ἵνα ἀμάρτυρος μείνῃ ὁ βασιλεύς. μισείσθωσαν οἱ προειρημένοι Γνωστικοὶ μὲν ὀνόματι, τῆς δὲ ἀγνωσίας πεπληρωμένοι, τολμήσαντες τοιαῦτα εἰπεῖν περὶ ἁγίου πνεύματος, ἅπερ ἐγὼ λέγειν οὐ τολμῶ… μισήσωμεν τοὺς μίσους ἀξίους, ἀποστραφῶμεν οὓς ἀποστρέφεται ὁ θεός. εἴπωμεν καὶ αὐτοὶ μετὰ παρρησίας πάσης τῷ θεῷ περὶ πάντων αἱρετικῶν· οὐχὶ τοὺς μισοῦντάς σε κύριε ἐμίσησα καὶ ἐπὶ τοὺς ἐχθρούς σου ἐξετηκόμην; ἔστι γὰρ καὶ ἔχθρα καλή, καθὼς γέγραπται· καὶ ἔχθραν θήσω ἀνὰ μέσον σου καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ σπέρματος αὐτῆς. ἡ γὰρ πρὸς τὸν ὄφιν φιλία ἔχθραν πρὸς τὸν θεὸν καὶ θάνατον κατεργάζεται. Ταῦτα μὲν οὖν ἡμῖν περὶ τῶν ἀποβεβλημένων εἰρήσθω.

     (Κυρίλλου Ἀλεξανδρείας, Κατήχησις Α΄ φωτιζομένων).

Ο Άγιος Κύριλλος Πατριάρχης Ιεροσολύμων

Ὁ Ἅγιος Κύριλλος καταγόταν ἀπὸ τὴν Παλαιστίνη καὶ γεννήθηκε πιθανῶς τὸ ἔτος 313 μ.Χ. στὰ Ἱεροσόλυμα. Χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος ὑπὸ τοῦ Ἐπισκόπου Ἱεροσολύμων Μαξίμου τοῦ Γ’ (333 – 348 μ.Χ.), τὸν ὁποῖο καὶ διαδέχθηκε στὴν ἐπισκοπικὴ ἕδρα κατὰ τὶς ἀρχὲς τοῦ ἔτους 348 μ.Χ., εἴτε διότι ὁ Μάξιμος ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς Ἀρειανούς, εἴτε διότι πέθανε. Ὁ Ἅγιος ἀρχικὰ ἀδιαφοροῦσε γιὰ τὶς δογματικὲς «λεπτολογίες» καὶ ἀπέφευγε ἐπιμελῶς τὸν ὅρο «ὁμοούσιος». Γι’ αὐτὸ ὁ Ἀρειανὸς Μητροπολίτης Κασαρείας Ἀκάκιος ἐνέκρινε τὴν ἐκλογή του καὶ τὸν χειροτόνησε Ἐπίσκοπο. Ἀλλὰ συνέβη καὶ ἐδῶ, ὅτι ἀργότερα καὶ στὴν περίπτωση τοῦ Ἁγίου Μελετίου, Πατριάρχου Ἀντιοχείας († 12 Φεβρουαρίου). Ὁ Ἅγιος δὲν ἔμεινε ἐκτὸς τοῦ κλίματος τῆς ἐποχῆς, ὡς πρὸς τοὺς δογματικοὺς ἀγῶνες καὶ ἀπὸ τοὺς πρώτους μῆνες τῆς

Ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων περί Αντιχρίστου --Και σχετική ομιλία του π. Αθαν. Μυτιληναίου

Τῇ 18^η Μαρτίου μνήμη τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Κυρίλλου Ἀρχιεπισκόπου Ἱεροσολύμων.

Πεισματικὰ καὶ ἀμετανόητα, πολλοὶ κακοδοξοῦνς στὶς μέρες μας,  στηριζόμενοι στὴ λογική τους (στὸ μυαλό τους, ὅπως ἔλεγε ὁ ἅγιος Παΐσιος) καὶ ἀμφισβητοῦν ὅτι ὁ Ἀντίχριστος θὰ εἶναι πρόσωπο καί, ἐπίσης, θεωροῦν ὅτι ἡ ἐνασχόληση μὲ τὰ τοῦ Ἀντιχρίστου περιττεύουν.

    Ὅλοι οἱ Ἅγιοι, ὅμως, ἀλλὰ καὶ ὁ σήμερα ἑορταζόμενος ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων τοὺς διαψεύδουν καὶ στὰ δύο.

   Μᾶς λέγει ὁ Ἅγιος ὅτι εἶναι ἀπαραίτητη ἡ γνώση τῶν σχετικῶν μὲ τὸν Ἀντίχριστο, διότι ἔτσι ἀσφαλίζουμε τὸν ἑαυτό μας, ὥστε νὰ μὴν πλανηθοῦμε. Μάλιστα λέγει ὅτι πρέπει (τὰ περὶ Ἀντιχρίστου) νὰ τὰ λέμε καὶ στὰ παιδιά μας: «καὶ μὴ μόνος μνημόνευε τούτων, ἀλλὰ καὶ ἀφθόνως πᾶσι μεταδίδου».

    Μᾶς διδάσκει ὅτι ὁ Ἀντίχριστος θὰ εἶναι ἄνθρωπος κι ὄχι κατάσταση, πὼς θὰ εἶναι πολιτικὸ πρόσωπο καὶ θὰ πάρει ὅλες τὶς ἐξουσίες στὰ χέρια του (πολιτικὲς καὶ θρησκευτικές), πὼς ἀρχικὰ θὰ παρουσιαστεῖ μὲ καλὸ πρόσωπο. Μᾶς πληροφορεῖ ἀκόμα καὶ πόσα χρόνια θὰ δράσει καὶ ὅτι, τελικά, μὲ ἕνα φύσημα ὁ Κύριος θὰ τὸν στείλει στὴν κόλαση. Καὶ τέλος, μᾶς λέγει ὅτι μὲ χαρὰ πρέπει νὰ περιμένουμε τὴν μετὰ τὸν Ἀντίχριστον ἐποχὴ τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.

Συγκεκριμένα ὁ ἅγιος Κύριλλος γράφει:

«Βασιλεύει δὲ ὁ Ἀντίχριστος τρία καὶ ἥμισυ ἔτη μόνα… ἐπὶ τρία δὲ ἔτη μόνα καὶ μῆνας ἓξ τὰ τοιαῦτα τολμήσας ὑπὸ τῆς δευτέρας ἐξ οὐρανῶν ἐνδόξου παρουσίας τοῦ μονογενοῦς υἱοῦ θεοῦ καταργεῖται, τοῦ κυρίου καὶ σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ ἀληθοῦς, ὃς ἀνελὼν τὸν Ἀντίχριστον τῷ πνεύματι τοῦ στόματος αὐτοῦ τῷ τῆς γεέννης τοῦτον παραδώσει πυρί. Ταῦτα δὲ διδάσκομεν οὐχ εὑρεσιλογοῦντες, ἀλλ' ἐκ τῶν θείων ἐκκλησιαζομένων γραφῶν καὶ μάλιστα ἐκ τῆς ἀρτίως ἀναγνωσθείσης τοῦ Δανιὴλ προφητείας μεμαθηκότες… Βλάσφημος ὁ ἀνὴρ καὶ παράνομος (ὁ Ἀντίχριστος), οὐκ ἐκ πατέρων λαβὼν τὴν βασιλείαν, ἀλλ' ἐκ τῆς μαγικῆς τὸ ἄρχειν ἁρπάσας. Καὶ τίς ἐστιν οὗτος, ἢ ἐκ ποίας ἐνεργείας; ἑρμήνευσον ὦ Παῦλε. οὗ ἐστι, φησίν, ἡ παρουσία κατ' ἐνέργειαν τοῦ σατανᾶ ἐν πάσῃ δυνάμει καὶ σημείοις καὶ τέρασι ψεύδους, τοῦτο αἰνιττόμενος, ὅτι ὁ σατανᾶς ὀργάνῳ κέχρηται ἐκείνῳ, αὐτοπροσώπως δι' αὐτοῦ ἐνεργῶν.

Ἀσφάλιζε τοίνυν σεαυτόν, ἄνθρωπε. ἔχεις τὰ σημεῖα τοῦ Ἀντιχρίστου. καὶ μὴ μόνος μνημόνευε τούτων, ἀλλὰ καὶ ἀφθόνως πᾶσι μεταδίδου. εἰ τέκνον ἔχεις κατὰ σάρκα, τοῦτο ἤδη νουθέτει. καὶ εἰ διὰ κατηχήσεως ἐγέννησάς τινα, καὶ τοῦτον προασφαλίζου, ἵνα μὴ τὸν ψευδῆ δέξηται ὡς ἀληθῆ. τὸ γὰρ μυστήριον ἤδη ἐνεργεῖται τῆς ἀνομίας. φοβοῦσί με οἱ πόλεμοι τῶν ἐθνῶν, φοβεῖ με τὰ σχίσματα τῶν ἐκκλησιῶν, φοβεῖ με ἡ μισαδελφία τῶν ἀδελφῶν. καὶ λεγέσθω μὲν ταῦτα, μὴ γένοιτο δὲ ἵνα ἐφ' ἡμῶν πληρωθῇ, πλὴν ἀσφαλιζώμεθα. καὶ περὶ μὲν τοῦ Ἀντιχρίστου ταῦτα.

Ἐκδεχώμεθα δὲ καὶ προσδοκῶμεν τὸν κύριον ἐκ τῶν οὐρανῶν ἐρχόμενον ἐπὶ τῶν νεφελῶν. σάλπιγγες ἀγγελικαὶ τότε ἠχοῦσιν. ὁ νεκροὶ ἐν Χριστῷ πρῶτον ἐγείρονται. οἱ ζῶντες εὐλαβεῖς ἐν νεφέλαις ἁρπάζονται, ἔπαθλον τῶν καμάτων λαμβάνοντες τὸ ὑπὲρ ἄνθρωπον τιμηθῆναι, ἐπειδὴ καὶ ὑπὲρ ἄνθρωπον ἠγωνίσαντο. καθὼς Παῦλος ὁ ἀπόστολος γράφων φησίν· ὅτι αὐτὸς ὁ κύριος ἐν κελεύσματι, ἐν φωνῇ ἀρχαγγέλου καὶ ἐν σάλπιγγι θεοῦ καταβήσεται ἀπ' οὐρανοῦ, καὶ οἱ νεκροὶ ἐν Χριστῷ ἀναστήσονται πρῶτον. ἔπειτα ἡμεῖς οἱ ζῶντες, οἱ περιλειπόμενοι, ἅμα σὺν αὐτοῖς ἁρπαγησόμεθα ἐν νεφέλαις εἰς ἀπάντησιν τοῦ κυρίου εἰς ἀέρα, καὶ οὕτως πάντοτε σὺν κυρίῳ ἐσόμεθα…

   Καὶ τότε φανήσεται, φησί, τὸ σημεῖον τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῷ οὐρανῷ. σημεῖον δὲ ἀληθὲς ἰδικὸν τοῦ Χριστοῦ ἐστιν ὁ σταυρός. φωτοειδοῦς σταυροῦ σημεῖον προάγει τὸν βασιλέα, δηλοῦν τὸν σταυρωθέντα πρότερον, ἵνα ἰδόντες οἱ πρότερον ἐκκεντήσαντες καὶ ἐπιβουλεύσαντες Ἰουδαῖοι κόψωνται φυλαὶ κατὰ φυλὰς λέγοντες· οὗτός ἐστιν ὁ ῥαπισθείς, οὗτός ἐστιν οὗ εἰς τὸ πρόσωπον ἐνέπτυσαν ἐκεῖνοι, οὗτός ἐστιν ὃν δεσμοῖς περιβεβλήκασιν, οὗτός ἐστιν ὃν σταυρωθέντα πρότερον ἐξηυτέλισαν. ποῦ φύγωμεν ἀπὸ προσώπου τῆς ὀργῆς σου; ἐροῦσιν. ἀγγελικῶν στρατιῶν περιβαλλουσῶν οὐδαμοῦ φυγεῖν δυνήσονται. φόβος τοῖς ἐχθροῖς τοῦ σταυροῦ τὸ σημεῖον, καὶ χαρὰ τοῖς φίλοις τοῖς εἰς αὐτὸν πιστεύσασιν ἢ κηρύξασιν αὐτὸν ἢ ὑπὲρ αὐτοῦ παθοῦσιν. Τίς ἄρα μακάριος τότε, ὃς φίλος Χριστοῦ εὑρεθήσεται;» (Κυρίλλου Ἱεροσολύμων, Κατήχησις Α΄ φωτιζομένων).

ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΤIΧΡΙΣΤΟ ΟΛΗ Η ΑΛHΘΕΙΑ

π. ΑΘΑΝ. ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ (15) 

Οικουμενισμός: "Χοάνη εντός της οποίας επιχειρείται η συγχώνευση της ορθής πίστεως με την αίρεση"

Γιώργος Κορυζής, Νομικός-Θεολόγος

Ισχυρίζονται οι οικουμενιστές, κάποτε ρωτώντας με επιτηδευμένη αφέλεια, κάποτε θαρρετά και ανενδοίαστα, ότι ο οικουμενισμός δεν έχει καταδικασθεί από Σύνοδο ως αίρεση και επομένως δεν μπορούμε να τον θεωρούμε ως τέτοια.

Πράγματι, ο οικουμενισμός, ως όρος και ως έννοια, δεν έχει καταδικασθεί,

Και ο π. Σάββας ο Αγιορείτης ανέλαβε το άχαρο ρόλο διαστροφής της Αγιοπατερικής μας Παραδόσεως!

 Δυστυχῶς, οἱ ἐκφέροντες πνευματικὸ λόγο Πνευματικοί, νομίζουν πὼς μποροῦν νὰ μιλοῦν καὶ γιὰ πράγματα ποὺ δὲν «σπούδασαν» καὶ μὲ εὐθύνη τους! Ἀγνοοῦν -μὲ εὐθύνη τους- ἑκατοντάδες Πατερικὰ κείμενα ποὺ τὰ τελευταῖα χρόνια παρουσιάστηκαν καὶ ἀναλύθηκαν σὲ χιλιάδες σελίδες, παρουσιάζουν ἐξουσιαστικὰ καὶ αὐθεντικὰ τὸν δικό τους ὀρθολογισμὸ ὡς πατερικὸ λόγο καὶ (ὅπως εἶναι φυσικό) διαστρέφουν τὴν Ἁγιοπατερική μας Παράδοση καὶ παραπλανοῦν τὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ.

    Νὰ ἐνημερώσουμε ἐδῶ τοὺς ἀναγνῶστες ὅτι τὸ ἱστολόγιο -στὸ ὁποῖο παρουσιάζονται οἱ ὁμιλίες καὶ οἱ δραστηριότητες τοῦ π. Σάββα- δημοσίευσε ἕνα ἀθεολόγητο κείμενο τοῦ π. Ἰωάννη Φωτόπουλου περὶ Ἀποτειχίσεως· καὶ ἐνῶ καὶ μὲ σχόλιο καὶ μὲ e-mail στείλαμε τὸν ἀντίλογο κατοχυρωμένο μὲ κείμενα Ἁγίων, οὔτε τὸν ἀντίλογο δημοσίευσε, οὔτε κἂν  μᾶς ἀπάντησε, μᾶς ἀγνόησε παντελῶς (ἐδῶ). (Ἔτσι καταλαβαίνουν τὴν ἀγάπη πρὸς ἐκείνους πού -κατὰ τὴν γνώμη τους- σφάλλουν!). Παρὰ ταῦτα, ἐμεῖς συνεχίσαμε νὰ ἀναρτοῦμε τὶς ὁμιλίες τοῦ π. Σάββα.

    Ὡς ἐκ τούτου,  ἀπομαγνητοφωνήσαμε καὶ δημοσιεύουμε ὅσα ἀθεολόγητα περὶ διακοπῆς μνημοσύνου εἶπε ὁ π. Σάββας, καὶ τὶς ἑπόμενες ἡμέρες θὰ παρουσιάσουμε, τί σχετικὰ λέγουν οἱ Πατέρες.

Π.Σ.

ΑΡΧΙΜ. ΣΑΒΒΑ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ

ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ ΚΑΙ ΣΧΙΣΜΑ  

    Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ὅταν τὸν καθαίρεσαν, λέει, ἐντάξει, δὲν θὰ ὑπογράψετε ἐναντίον μου τὶς ἀποφάσεις, ἀλλὰ δὲν θὰ σχισθεῖτε ἀπὸ τὴν Ἐκκλησίαν, δὲν θὰ φύγετε ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, θὰ κάνετε ὑπακοὴ σ’ αὐτὸν ποὺ μπῆκε στὴν θέση μου. Δὲν θὰ φύγετε, δὲν θὰ κάνετε σχίσμα. Καταλάβατε; Αὐτὸ εἶναι τὸ ὀρθόδοξο.

    Καὶ σήμερα, ἂς ποῦμε, κάποιοι ποὺ κόβουν τὸ μνημόσυνο –νὰ τὸ ποῦμε κι αὐτό, ἔτσι– αὐτὸ θέλει πολὺ ὡριμότητα σκέψης καὶ πολὺ ἁγιότητα γιὰ νὰ τὸ κάνει κανείς, ἀλλὰ ἅπαξ καὶ τὸ κάνουνε, θὰ πρέπει νὰ ἔχουνε τὴν διάκριση τὴν στοιχειώδη, ὅπως πρὶν ἀπὸ χρόνια εἶχε ξαναγίνει μὲ τρεῖς Ἀρχιερεῖς, νὰ συλλειτουργοῦν μὲ τοὺς ἄλλους Ἀρχιερεῖς ποὺ δὲν ἔχουν κόψει τὸ μνημόσυνο.

   Οἱ τρεῖς Ἀρχιερεῖς τότε ποὺ εἶχαν κόψει τὸ μνημόσυνο, δὲν μνημόνευαν τότε τὸν Ἀθηναγόρα, ποὺ ἦταν Οἰκουμενιστὴς ἄκρος, ἀλλὰ συλλειτουργοῦσαν μὲ τοὺς ἄλλους Ἀρχιερεῖς ποὺ ἀκόμα τὸν μνημόνευαν. Αὐτὸ εἶναι τὸ σωστό. Ἡ διακοπὴ τοῦ μνημοσύνου δὲν σημαίνει σχίσμα. Προσέξτε το αὐτό. Σχίσμα σημαίνει νὰ φύγεις τελείως, ἔ, καὶ νὰ μὴν συλλειτουργεῖς μὲ κανέναν καὶ νὰ κάνεις δική σου παντιέρα, ποὺ λέμε, δικό σου κομματάκι, δική σου Ἐκκλησία.

    Αὐτὸ εἶναι μεγάλο, τεράστιο λάθος, αὐτὸ εἶναι χειρότερο κι ἀπ’ τὴν αἵρεση, λένε οἱ Πατέρες. Ἔτσι. Κι αὐτοί, τώρα, ποὺ κόψανε τὸ μνημόσυνο, δὲν πρέπει νὰ κόψουν τὴν ἐπικοινωνία μὲ τὴν ὑπόλοιπη Ἐκκλησία καὶ νὰ μὴν συλλειτουργοῦν καὶ νὰ μὴ κοινωνοῦν, γιατὶ ἀκόμα ὁ Οἰκουμενικός (Πατριάρχης), εἶναι καθαιρετέος, βέβαια, ἀφοῦ ἔχει παραβεῖ τοὺς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας· ἔβαλε τὸ 2006 τὸν Πάπα στὸ Φανάρι μέσα νὰ πεῖ τὸ «Πάτερ ἡμῶν». Ὑπάρχει ρητὸς Κανόνας τῆς Ἐκκλησίας ποὺ λέγει κληρικὸς ποὺ θὰ ἐπιτρέψει σὲ ἕναν ἀκοινώνητο, σὲ ἕναν αἱρετικὸ νὰ κάνει κάτι, μέσα στὸν ναὸ σὲ ὥρα Λειτουργίας, καθαιρεῖται.

   Ἀλλὰ δὲν εἶναι ἐνεργείᾳ καθαιρεμένος, εἶναι δυνάμει. Πρέπει νὰ γίνει Σύνοδος γιὰ νὰ καθαιρεθεῖ, κι ὅποιοι ἄλλοι συμπλέουν μαζί του. Μέχρι τότε, ὅμως, δὲν πρέπει αὐτὸς ποὺ κόβει τὸ μνημόσυνο καὶ δὲν τὸν μνημονεύει, νὰ παύσει νὰ συλλειτουργεῖ μὲ τοὺς ἄλλους ποὺ τὸν μνημονεύουν. Αὐτὴ εἶναι ἡ λεπτὴ διάκριση, τὸ λεπτὸ σημεῖο. Καταλάβατε. Καὶ ἐπειδὴ δὲν τὴν ἔχουμε αὐτὴ τὴν διάκριση καὶ τὴν ὡριμότητα, καλύτερα περιμένετε ἀκόμα. Κι ὁ λαὸς δὲν μπορεῖ εὔκολα νὰ τὰ καταλάβει αὐτά, ἀκούει καὶ κάποιες ἄλλες ἰδέες, ἂς ποῦμε ὅτι μολύνεσαι, κ.λπ. Δὲν μολύνεσαι, ἀφοῦ αὐτὸς ποὺ μνημονεύει δὲν ἔχει καθαιρεθεῖ. Ἔτσι. Τὰ μυστήρια εἶναι ἔγκυρα. Καλὰ κάνετε καὶ τὸ ρωτᾶτε, γιὰ νὰ διευκρινίζουμε αὐτά.  

ΤΗΝ ΩΡΑΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΘΕΝΙΑΣ ΣΟΥ...

«Κανείς δεν είναι τόσο τυφλός όσο ο απεσταλμένος μου»!

Ἐπανάληψη ἐνδιαφέροντος ἄρθρου

«Τὸ  ἐκκλησίασμα,  συστηματικὰ  ἀκατήχητο,   ἀρχίζει  πλέον  νὰ  μὴν  ἀνέχεται  τὴν  ὑγιῆ  διδασκαλία».

 

   
  Ἡ ἀδιαφορία τῶν σύγχρονων ποιμένων γιὰ τὴν Πίστη πολλαπλασιάζει τὴν ἀδιαφορία τῶν ποιμενομένων καὶ ἔτσι ἡ ἀποστασία ὑλοποιεῖται χωρὶς ἀντιδράσεις. Ἡ ἀποστασία τῶν ποιμένων  εἶναι ἡ ἀρχὴ καὶ τῆς ἀποστασίας τῶν ποιμενόμενων. Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας λένε ὅτι ὅσο περνάει ὁ καιρὸς καὶ θὰ πλησιάζει ἡ ἔνδοξη Δευτέρα Παρουσία, θὰ πηγαίνουμε ἀπὸ τὸ κακὸ στὸ χειρότερο, σὲ σημεῖο νὰ κινδυνεύσουν στὸ τέλος νὰ πλανηθοῦν καὶ οἱ ἐκλεκτοί ώστε «… ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐλθών, ἆρα εὑρήσει τὴν πίστην ἐπὶ τῆς γῆς;» (Λουκ. ιη΄, 8).

Ἡ ἀνθρωπότητα βαδίζει πρὸς τὰ πίσω, στὶς μέρες τοῦ Νῶε καὶ τοῦ Λώτ (Λουκ. ιζ΄ 26,28). Οἱ Οἰκουμενιστὲς σχηματίζουν ἐδῶ καὶ δεκαετίες τὴ μορφὴ ἑνὸς ψευδοχριστοῦ, ἑνὸς εἰδώλου σμιλεμένου

Ἀποτείχιση.

Ὑπακοὴ στὴν ἐντολὴ τοῦ Χριστοῦ

ἢ ἐφαρμογὴ Κανόνος;

Περὶ τῆς ἔριδος ἐπὶ τῆς δυνητικῆς ἢ ὑποχρεωτικῆς ἐφαρμογῆς
τοῦ ιε΄ Κανόνος τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου

Γράφει ὁ Λαυρέντιος Ντετζιόρτζιο

    Ὅ­ταν τὰ πρὸς συ­ζή­τη­σιν θέ­μα­τα τί­θεν­ται σὲ λα­θε­μέ­νη βά­ση, τό­τε ἡ συ­ζή­τη­ση κα­θί­στα­ται ἀ­λυ­σι­τε­λὴς καὶ ἀ­πο­βαί­νει ἀ­τε­λέ­σφο­ρη, ἐ­νῶ ―ὡς μὴ ὤ­φει­λε― δη­μι­ουρ­γεῖ πλεῖ­στα ὅ­σα νέ­α προ­βλή­μα­τα καὶ ἀν­τι­πα­ρα­θέ­σεις. Ὅ­ταν μά­λι­στα ἡ συ­ζή­τη­ση ἀ­φο­ρᾶ εἰς τὰ ἐκ­κλη­σι­α­στι­κὰ ζη­τή­μα­τα, τό­τε πρό­κει­ται γι­ὰ τὴν πα­γί­δευ­σή μας στὸν ὀρ­θο­λο­γι­σμό, ποὺ ὁ­δη­γεῖ στὸ ἀ­δι­έ­ξο­δο τοῦ νο­μι­κι­σμοῦ καὶ τοῦ σχο­λα­στι­κι­σμοῦ, ὥ­στε ἡ Ὀρ­θό­δο­ξος Πί­στις μας ἀ­πὸ ἱ­ε­ρὸ Μυ­στή­ρι­ο νὰ με­ταλ­λάσ­σε­ται σὲ ἐ­πι­στή­μη, καὶ ἡ χά­ρις τοῦ Ἁ­γί­ου Πνεύ­μα­τος νὰ ἀν­τι­κα­θί­στα­ται ἀ­πὸ τὸ πεί­ρα­μα, τὴν ἐ­πι­χει­ρη­μα­το­λο­γί­α καὶ τὴν βι­βλι­ο­γρα­φι­κὴ τε­κμη­ρεί­ω­ση.

   Σχε­τι­κὰ μὲ τὸ ζή­τη­μα τῆς Ἀ­πο­τει­χί­σε­ως, ὡς τῆς ἐν­δε­δειγ­μέ­νης καὶ ἐ­πι­βαλ­λο­μέ­νης ὀρ­θο­δό­ξου στά­σε­ως τοῦ συ­νε­τοῦ καὶ συ­νε­ποῦς μέ­λους τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας τοῦ Χρι­στοῦ ἔ­ναν­τι τοῦ «γυ­μνῇ τῇ κε­φα­λῇ

Η Εκκλησία ζει τη χειρότερη, μετά το παλαιοημερολογητικό σχίσμα, κρίση της.

Η  ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ

ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΖΗΣΗ

Του Χαράλαμπου Βουρουτζίδη

Για το Ιστολόγιο κατάνυξις

Η Εκκλησία της Ελλάδος ζει τη χειρότερη, μετά το παλαιοημερολογητικό σχίσμα, κρίση της. Η αποτείχιση άξιων Λειτουργών του Υψίστου, μεταξύ των οποίων και ο πατήρ Θεόδωρος Ζήσης, δημιουργεί σοβαρότατο προβληματισμό στην συνείδηση του χριστεπώνυμου πληρώματος. Η διακοπή του μνημοσύνου των επισκόπων (αποτείχιση) που κηρύσσουν αίρεση, φανερώνει ότι η «ασθένεια του Οικουμενισμού έχει προσβάλει μεγάλο μέρος της Εκκλησιαστικής ιεραρχίας… με φορέα και πρωταγωνιστή στη διάδοση της νόσου το Οικουμενικό Πατριαρχείο».

Ο Πρωτοπρεσβύτερος πατήρ Θεόδωρος Ζήσης, την Κυριακή της Ορθοδοξίας, «καθ’ ήν ημέραν απελάβομεν την του Θεού Εκκλησίαν, συν αποδείξει των της ευσεβείας δογμάτων, και καταστροφή των της κακίας δυσσεβημάτων» ανακοίνωσε πως: «Μετά λύπης, αλλά και πολλής πνευματικής χαράς και ευφροσύνης… ακολουθώντας την Αποστολική και Πατερική Παράδοση διέκοψε στις ιερές ακολουθίες τη μνημόνευση του ονόματος του Μητροπολίτη Άνθιμου διότι αυτός, όπως και πολλοί συνεπίσκοποί του εγκατέλειψαν τη θεία Παράδοση και πορεύονται εκτός της οδού των αγίων πατέρων».

ΑΝΤΙΔΡΩΝΤΑΣ ΣΤΗ ΓΑΓΓΡΑΙΝΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ

Γράφει ο Νεκτάριος Δαπέργολας
  Διδάκτωρ Βυζαντινής Ιστορίας

 

     Η πρόσφατη απόφαση κάποιων κληρικών μας να προβούν στη διακοπή της μνημόνευσης των οικείων επισκόπων τους αποτελεί σημαντική εξέλιξη, που ευχόμαστε να επιφέρει ευρύτερες θετικές εξελίξεις στο μέτωπο ενάντια στην προελαύνουσα εδώ και χρόνια παναίρεση του Οικουμενισμού. Και επειδή πολλοί έσπευσαν να κατηγορήσουν την απόφαση αυτή είτε ως πράξη φανατισμού και πρόκλησης σχίσματος (στη χειρότερη περίπτωση), είτε ως βιαστική κίνηση (στην καλύτερη), ας δούμε χωρίς παρωπίδες και υπεκφυγές για ποιους λόγους κανένας από τους παραπάνω χαρακτηρισμούς δεν ευσταθεί.

       Είναι βεβαίως γνωστό ότι ο Οικουμενισμός κλιμακώνει τα τελευταία χρόνια την επίθεσή του απέναντι στους όλο και λιγότερους εναπομείναντες υπερασπιστές της Ορθοδοξίας. Και είναι επίσης φανερό ότι με την πάροδο του χρόνου δεν μιλάμε απλώς για την οργανωμένη απόπειρα ισοπεδωτικής δογματικής «ενοποίησης» του λεγόμενου χριστιανικού κόσμου, μέσω ενός ιδιόμορφου δια-χριστιανικού συγκρητισμού, αλλά για κάτι ενταγμένο σε μία ακόμη ευρύτερη διαδικασία: εκείνη ενός γενικότερου θρησκευτικού συγκρητισμού, που έχει ως άμεσους στόχους του την άμβλυνση της θρησκευτικής συνείδησης των λαών, τη σταδιακή ισοπέδωση (μέσα από τη μιθριδατική εξοικείωση με τις συνεχείς επαφές, τους «διαλόγους» και τις συμπροσευχές) των θρησκευτικών τους ιδιαιτεροτήτων και την ψυχολογική τους προετοιμασία για το σερβίρισμα της νεοεποχίτικης πανθρησκειακής σαλάτας, της οποίας η παρασκευή βρίσκεται ήδη εν πλήρη εξελίξει.

       Αυτό το θρησκευτικό - πνευματικό «παιχνίδι» μαίνεται εδώ και δεκαετίες, με βασικό

Αδιάφοροι απέναντι στην δίωξη των Αγιορειτών Πατέρων

Το άγιο όρος θα έπρεπε με την προσευχή των πατέρων να στηρίζει τον κόσμο.
Το άγιο όρος θα έπρεπε να φλέγεται από την πίστη ώστε ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός να μας λυπηθεί και να μας δώσει χρόνο για μετάνοια.
Θα έπρεπε να φωτίζεται από την καθαρότητα των ψυχών των ασκητών του και να φωτίζει και μας τους σκοτισμένους.

Τώρα όμως διώκει τα ίδια του τα παιδιά.
Πατέρες διώκουν πατέρες.
Πατέρες που “εκτιμούν και σέβονται τον αγώνα του πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως να κρατήσει ζωντανό το πατριαρχείο κάτω από δυσμενείς συνθήκες" διώκουν πατέρες που αμφισβητούν το ορθόδοξο φρόνημα του, κρίνοντας απ' τα λόγια και τα έργα του.

«Συνταξώμεθα τω αγγέλω της Εκκλησίας» (Ι. Χρυσόστομος)

Μαζί με τον Ι. Χρυσόστομο, όταν βάδιζε προς την εξορία, σημειώνει ο ιερός Παλλάδιος, «συνεξήλθε και ο άγγελος της Εκκλησίας, μη φέρων την ερημίαν αυτής, ην αρχαί και εξουσίαι πονηραί ειργάσαντο, καθάπερ, θεατρονόμιον αποδείξασαι».

Τοῦ  Ν. ΣΑΚΑΛΑΚΗ

"Η Θεία Χάρις συστέλλεται ή και φεύγει όταν υπάρχει αίρεση ή αντι-ευαγγελικές συνοδικές αποφάσεις"!

    Η αυθεντική ορθόδοξη Εκκλησιαστική συνείδηση δεν μπορεί να προέλθει παρά μόνο από μια βαθειά αγιογραφική και πατερική γνώση, θεωρητική και εμπειρική. Οι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας λόγω του ύψους της συνειδησιακής και ειδικότερα της πνευματικής τους ποιότητας αντιλήφθηκαν, εν πνεύματι Αγίω, καθολικότερα από την περιορισμένη μέση θρησκευτική αντίληψη των πιστών το νόημα, το περιεχόμενο και το σκοπό της αληθινής Εκκλησίας του Χριστού.

    Στα διάφορα γεγονότα του εκκλησιαστικού και κοινωνικού βίου, ατομικού και συλλογικού, ξεπερνώντας τη χρονική και ιστορική σχετικότητά τους, έβλεπαν σ’ αυτά την προβολή των πνευματικών νόμων, την φανέρωση του θελήματος του Αγίου Τριαδικού Θεού.

   Ο Ι. Χρυσόστομος, ειδικά, είχε μια χαρισματική θεολογική αίσθηση της κάθε ιστορικής στιγμής, μια θεολογική προσέγγιση της κεντρικής ιδέας κάθε γεγονότος. Αυτό το βλέπουμε στις ομιλίες του και στην ερμηνευτική έκφραση της Αγίας Γραφής  που πραγματοποίησε.

    «Εν αυτώ γαρ ζώμεν και κινούμεθα και εσμέν» υπογραμμίζει ο Απ. Παύλος (Πράξ. 17,28), υπενθυμίζοντας πως κάθε ζώσα ύπαρξη, κάθε ον και κάθε ιστορική πραγματικότητα, υπόκεινται στον απόλυτο έλεγχο του Θεού, στη ρύθμιση που

ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΤΊΧΡΙΣΤΟ ΟΛΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ π. ΑΘ. ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ (14)

Ὁμιλίες στὶς «Κατηχήσεις» τοῦ ἁγίου Κυρίλλου Ἱεροσολύμων,

(μέρος ΙΔ΄).

  Ὑπάρχει ἕνας φόβος νὰ τεθεῖ στὸ περιθώριο τὸ θέμα τοῦ Ἀντιχρίστου, δηλαδὴ νὰ μὴ συζητεῖται. Τοῦτο θὰ ἐπιφέρει μεγάλη ζημία στοὺς πιστούς. Ὁ Ἀντίχριστος θὰ κινεῖται κατ’ ἐνέργειαν τοῦ Σατανᾶ. Θὰ ἐπιτελεῖ «θαύματα» καὶ σημεῖα ψεύδους. Θὰ ἀνακηρύξει ἑαυτὸν θεὸ καὶ θὰ καθίσει στὸ Ναὸ τοῦ Σολομῶντος ποὺ θὰ ἐπανακτίσει

Τι σημαίνει ο όρος που θέτει η Ιεραρχία της Εκκλησίας για «Ορθόδοξο προσανατολισμό» του Μαθήματος των Θρησκευτικών.

Ηρακλής Ρεράκης

Καθηγητής Παιδαγωγικής – Χριστιανικής

Παιδαγωγικής της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ

Στο Μέγα Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσας του Δ. Δημητράκου (τόμ. 10), «ορθόδοξος» είναι «ο  έχων ορθήν γνώμην, ορθήν δοξασίαν, ο ορθώς πιστεύων, ο διατηρών την ορθή πίστη, ο τας παραδόσεις της ορθοδόξου Εκκλησίας ευλαβούμενος, ο ακολουθών τα καθιερωμένα ή την πρωταρχική μορφή της θεωρίας του δόγματος». Επίσης, ο όρος «προσανατολισμός», από το «προσ-ανατολίζω», σημαίνει προσδιορισμός ή στροφή της θέσης ή της πορείας κάποιου για να λάβει ορισμένη κατεύθυνση. Η Εκκλησία θέλει το Μάθημα των Θρησκευτικών (ΜτΘ) να έχει Ορθόδοξο Προσανατολισμό.