Αποδέχτηκε, άραγε, ο π. Νικόλαος την Ορθόδοξη θέση της υποχρεωτικής απομακρύνσεως από τους Οικουμενιστές;

Περί μνημόνευσης του επισκόπου στις ιερές ακολουθίες

                π. Ιωάννης Καρασακαλίδης: 

(Στὸ βίντεο 12:00 καὶ ἑξῆς)

Γράφει ὁ π. Νικόλαος Μανώλης

     

      Ὁ π. Ἰωάννης Καρασακαλίδης μᾶς ἐξηγεῖ τό θέμα τῆς μνημόνευσης τοῦ ἐπισκόπου στίς ἱερές ἀκολουθίες σέ σχέση μέ τή διακοπή αὺτῆς τῆς μνημόνευσης.

[ΒΙΝΤΕΟ 2018]

Πηγή

Σχόλιο σε πρόσφατη δήλωση του μοναχού Σάββα Λαυριώτου

 Του Ιωάννου Ρίζου

          Σε δήλωση της   16^ης Αυγούστου 2018,  (εδώ) ο  μοναχός Σάββας Λαυριώτης ανέφερε τα εξής:

      «Ὡς ἐκ τούτου, βρισκόμαστε στὴν δυσάρεστη θέση, νὰ διαχωρίσουμε τὴν θέσιν μας περὶ προσαρτήσεως τοῦ ἀγῶνος τῆς ἀποτειχίσεως στὶς παρατάξεις τῶν Γ.Ο.Χ., ἐπαναλαμβάνοντας πὼς τὸ φλέγον θέμα τῆς ἀλλαγῆς τοῦ ἠμερολογίου, τῆς δημιουργίας τῶν παλαιοημερολογιτικῶν παρατάξεων, καθὼς καὶ τὴν ἐπίλυση ὄλων αὐτῶν, θὰ ἐπιληφθεῖ μία Ὀρθόδοξη Σύνοδος, καὶ ὄχι ἐμεῖς. Παραμένουμε στοιχούμενοι τῶν ἁγίων Πατέρων, ἀκολουθώντας κατὰ γράμμα τό ψήφισμα τοῦ Ὡραιοκάστρου, καὶ δηλώνουμε γιὰ μία ἀκόμη φορὰ, ὅτι οἱ κατηγορίες ποὺ κυκλοφοροῦν εἰς βάρος μας, τὸ ὅτι ὁδηγοῦμε τόν ἀγῶνα πρὸς τὶς παρατάξεις τῶν Γ.Ο.Χ., κυρίως ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους τοῦ ἰστολογίου «Πατερικὴ Παράδοση», εἶναι ὅπως εἴπαμε παραπάνω, μία δαιμονικῆς ἐμπνεύσεως συκοφαντία, γιὰ νὰ σπιλώσουν τὸν ἁγνὸ ἀγῶνα τῶν ἁγιορειτῶν».

Θέλω να επισημάνω λοιπόν ότι, η εξέλιξη,  η επιτυχής ή όχι κατάληξη  των διαπραγματεύσεων που έγιναν, γίνονται ή θα γίνουν, με παρατάξεις του Ζηλωτικού Παλαιοημερολογιτισμού ή με ανεξάρτητους (ακέφαλους) ζηλωτές ή οποιονδήποτε άλλον, εντός ή εκτός Ελλάδος, από τους αγιορείτες ιερομόναχο Χαρίτωνα, μοναχό  Σάββα, μοναχό Επιφάνειο  θα μας βρίσκει αντίθετους.

Σε όποιο σχήμα κι αν καταλήξουν αυτές οι διαδικασίες (δηλ. σε κάποια υφιστάμενη παράταξη  ή σε κάποιο καινούριο παραταξιακό σχήμα) οι βάσεις τις κακόδοξης εξέλιξης τους έχουν στερεοποιηθεί και έχουν περιγραφεί από τους ιδίους στην περίφημη διακήρυξη τους της 12 Οκτωβρίου 2017 (ἐδῶ). 

Εκεί δήλωσαν ότι μέχρι να γίνει Οικουμενική Σύνοδος που θα επιλύσει το Ημερολογιακό Ζήτημα:

«Ἕως τότε δὲν μᾶς ἐπιτρέπεται (ἐάν ἔχουμε τὸν στοιχειώδη φόβο Θεοῦ, καὶ δὲν θέλουμε νὰ βλασφημοῦμε), νὰ κηρύττουμε πρὸ συνοδικῆς διαγνώμης ἄκυρα μυστήρια σὲ Νέο ἤ Παλαιό».

Αυτή η δήλωση αποτελεί μια νέα αιρετική «εκκλησιολογία», πρωτοφανή στην ιστορία της Ορθοδοξίας. Σύμφωνα με αυτήν δεν γνωρίζουμε που είναι έγκυρα τα μυστήρια μέχρι να γίνει Οικουμενική Σύνοδος! 

Δηλαδή,   οι νεοημερολογίτες από το 1924 και μετά δεν ξέρουμε αν είναι βαπτισμένοι ή αβάπτιστοι, αν στην «εκκλησία» παίρνουν Θεία Κοινωνία ή κρασί και ψωμί, αν έχουν ιερείς κ.λ.π. Το ίδιο ισχύει και για τους Παλαιοημερολογίτες.

Δεν χρειάζεται λοιπόν να μάθουμε, αν προσχωρήσετε σε κάποια παράταξη ή φτιάξετε μια νέα δικιά σας. Μας αρκεί που μάθαμε την κακοδοξία που θα την διέπει.

Αν θέλετε λοιπόν να προχωρήσουμε μαζί, ευχόμαστε να προβείτε  στην ανασκευή αυτής της κακοδοξίας, η οποία άλλωστε ήταν το μόνο που μας χώρισε.

Ένας λαός που έχει ξεχάσει τις παραδόσεις του μοιάζει με άνθρωπο που έχει χάσει τη μνήμη του.

                                                                                       Φώτης Κόντογλου

Πηγή

Η Υπεραγία Θεοτόκος μέσα από τόν 44ο ψαλμό.

Μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

 

   Η εορτή μνήμης της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, αγαπητοί μου, μας δίδει την αφορμή να δούμε εγκατάσπαρτη μέσα στην Αγία Γραφή την παναγία μορφή της και το ουρανόμηκες μεγαλείο της.

    Ο 44^ος Ψαλμός θα λέγαμε ότι είναι το θαυμάσιο εκείνο ποίημα, που αναφέρεται στον Μεσσία και την Κυρία Θεοτόκο. Στο πρώτο ήμισυ του ποιήματος εξυμνείται ο Υιός του Θεού, με όλα τα θεανθρώπινα γνωρίσματά Του και στο δεύτερο ήμισυ του ίδιου ποιήματος εξυμνείται η Εκκλησία, που η επιτομή της Εκκλησίας είναι η Παναγία Θεοτόκος. Με όλα εκείνα τα θαυμάσια γνωρίσματά της, σαν άμεσος κτίσις του Θεού.

Ο Ψαλμός ο 44^ος έχει ως εξής- θα σας διαβάσω μόνο το κείμενο: «Ἐξηρεύξατο ἡ καρδία μου λόγον ἀγαθόν, λέγω ἐγὼ τὰ ἔργα μου τῷ βασιλεῖ, ἡ γλῶσσά μου κάλαμος γραμματέως ὀξυγράφου. ὡραῖος κάλλει παρὰ τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων, ἐξεχύθη χάρις ἐν

Η αόρατη βοήθεια της Υπεραγίας Θεοτόκου

Γέροντος Κλεόπα Ηλιέ

Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

~ Ἦταν κάποτε ἕνας ἄνθρωπος εὐλαβής πού ὠνομαζόταν Ἀγαθόνικος. Αὐτός εἶχε διδαχθῆ, ἀκόμη ἀπό τήν παιδική του ἡλικία, νά λέγη μπροστά στήν εἰκόνα τῆς Παναγίας, τόν ὕμνο αὐτό:
«Θεοτόκε, Παρθένε, χαῖρε Κεχαριτωμένη Μαρία, ὁ Κύριος μετά σοῦ. Εὐλογημένη, σύ ἐν γυναιξί καί εὐλογημένος ὁ καρπός τῆς κοιλίας σου. Ὅτι Σωτῆρα ἔτεκες, τῶν ψυχῶν ἡμῶν».
Ἀργότερα ἔκανε μιά ζωή μέ πολλές φροντίδες καί ἔλεγε σπανιώτερα αὐτόν τόν ὕμνο τῆς Κυρίας Θεοτόκου. Κατόπιν σιγά σιγά ἔπαυσε νά τόν λέγη.
Ὁ Θεός ὅμως, ὁ Ὁποῖος δέν θέλει τόν θάνατο τοῦ ἁμαρτωλοῦ,

Οικουμενιστές και "ευσεβείς" αντι-Οικουμενιστές μαζί-μαζί στον "αγώνα" ...επικράτησης του Οικουμενισμού!!!

    Οἱ «εὐσεβεῖς» καὶ «λέοντες» τῶν ἀντι-Οἰκουμενιστῶν δὲν σταματοῦν οὔτε τῆς Παναγιᾶς νὰ μᾶς θυμίζουν τὸν «ἀντι-Οἰκουμενιστικό» τους οἶστρο, δηλαδὴ τὴν ἀπύθμενη ὑποκρισία τους.

    Ὁ μητροπολίτης Πειραιῶς κ. Σεραφείμ, 

   α) ἀφοῦ πρῶτα δέχτηκε στὸν Πειραιᾶ τὸν Οἰκουμενιστὴ μητροπολίτη Βεροίας, συνεχίζει τὴν «ἀντι-Οἰκουμενιστική του δράση, πρὸς χαρὰ καὶ ἀγαλλίαση τῶν ἀντι-Οἰκουμενιστῶν (ἰδίως τῆς Θεσσαλονίκης καὶ τῆς Πτολεμαΐδος), 

    β) Χθές, στὸν ἑσπερινὸ τῆς Παναγίας συλλειτούργησε μὲ τὸν Βεροίας Παντελεήμονα, ποὺ ἐκδίωξε "κακὴν κακῶς" ἀπὸ τὴν Μητρόπολή του δύο ἱερεῖς γιὰ τὸν ἀντι-Οἰκουμενιστικό τους (ὁ Θεὸς νὰ τὸν κάνει) ἀγώνα καὶ ἀλληλοεγκωμιάστηκαν ἐμετικὰ μὲ τὸν Βεροίας!

Θεαρχίω νεύματι --Δοξαστικό Εσπερινού Κοιμήσεως Θεοτόκου

(Οκτάηχο Δοξαστικό Εσπερινού Κοιμήσεως Θεοτόκου)

Ἦχος α'

Θεαρχίῳ νεύματι, πάντοθεν οἱ θεοφόροι Ἀπόστολοι, ὑπὸ νεφῶν μεταρσίως αἰρόμενοι.

Ἦχος πλ. α'

Καταλαβόντες τὸ πανάχραντον, καὶ ζωαρχικόν σου σκῆνος, ἐξόχως ἠσπάζοντο.

Από την υμνολογία της εορτής

Το πρόβλημα περί του κύρους του δυτικού βαπτίσματος

Ὁμολογῶ ἓν βάπτισμα, π. Γ. Μεταλληνού

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΚΑΙ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥ Ζ΄ ΚΑΝΟΝΟΣ ΤΗΣ Β΄ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΟΛΛΥΒΑΔΕΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΩΝ/ΝΟ ΟΙΚΟΝΟΜΟ (συμβολή στην ιστορικοκανονική θεώρηση του προβλήματος περί του κύρους του δυτικού βαπτίσματος)

 (Ἀπόσπασμα)

Β΄ Εφαρμογή του Κανόνος

Ελέχθη ήδη στην αρχή της παρούσας μελέτης, ότι η ερμηνευτική προσέγγιση του Ζ΄ Κανόνος της Β΄ Οικουμενικής κατά τον ΙΗ΄  αιώνα πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο αναζητήσεως λύσεως στο πρόβλημα περί του τρόπου αποδοχής των επιστρεφόντων Δυτικών, και βεβαίως και των Λατίνων. Ήδη είχε προηγηθεί μακρά περίοδος αμφιταλαντεύσεως των Ορθοδόξων επί του θέματος τούτου, η δε λύση του Πατριάρχου Κυρίλλου Ε΄ (1755) δεν γινόταν δεκτή από όλους ως η μόνη ενδεδειγμένη και ορθή. Το ερώτημα, το οποίο κι απ΄ τις δυο πλευρές διατυπωνόταν, ήταν, αν η «οικονομική» διάκριση των αιρετικών, που εφαρμόσθηκε από την Β΄ Οικουμενική, θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και στην περίπτωση των Λατίνων. Άλλωστε στον κανόνα αυτό (και βεβαίως και τον 95^ο της Πενθέκτης) είχαν στηριχθεί όσοι εφάρμοσαν αυτή την λύση κατά το παρελθόν. Η παρατηρουμένη όμως ασυμφωνία ως προς το παρόν ζήτημα επιτεινόταν από την διαφωνία των Ορθοδόξων ως προς την κατάταξη των Λατίνων, δηλαδή μεταξύ των αιρετικών ή των σχισματικών.  Διότι, βεβαίως, μόνον οι δεχόμενοι τους Λατίνους ως αιρετικούς αντιμετώπιζαν το πρόβλημα της εφαρμογής σ΄ αυτούς του ζ΄ της Β΄.  Σ΄ αυτούς ανήκουν και οι συγγραφείς μας, των οποίων την σχετική διδασκαλία εκθέτουμε στη συνέχεια.

1. «Αιρετικοί» οι Λατίνοι και «αβάπτιστοι»

Έχοντας βαθύτατη γνώση της εκκλησιαστικής ιστορίας μετά το σχίσμα και της διαφωνίας των Ορθοδόξων ως προς τον χαρακτηρισμό των Λατίνων ως αιρετικών ή σχισματικών οι συγγραφείς μας, εκφράζοντας δε την θεολογική

Η ΚΟΙΜΗΣΙΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

 Τώρα μὲ τὴν Χάριν της θὰ μιλήσωμε περὶ τῆς ἐξόδου καὶ τῆς Μεταστάσεως αὐτῆς ἀπὸ τὸν παρόντα κόσμον εἰς τὴν αἰώνιον Βασιλείαν τοῦ Υἱοῦ της. Εἶναι ὄντως φαιδρὰ καὶ χαρμόσυνος γιὰ τὴν ἀκοὴν τῶν φιλοθέων ἡ τοιαύτη διήγησις.

Ὅταν, λοιπόν, ὁ Χριστός, ὁ Θεός μας, εὐδόκησε νὰ μεταθέση τὴν παναγίαν καὶ πανάμωμον μητέρα του ἀπὸ τὸν κόσμον αὐτὸν εἰς τὴν Βασιλείαν του, προκειμένου νὰ λάβη τὸν ἄφθαρτον στέφανον τῶν ὑπερφυῶν ἀγώνων καὶ ἀρετῶν της, νὰ τὴν τοποθετήση θεομητροπρεπῶς «ἐκ δεξιῶν του, περιβεβλημένην μὲ πορφύραν καὶ πεποικιλμένην ἐν ἱματισμῷ διαχρύσῳ» (Ψαλμ. μδ ́, 12) καὶ νὰ τὴν ἀνακηρύξη Βασίλισσαν πάντων τῶν κτισμάτων, ὁδηγῶν αὐτὴν εἰς τὸ ἐσώτερον τοῦ καταπετάσματος καὶ ἐγκαθιστῶν εἰς τὰ ἐπουράνια Ἅγια τῶν Ἁγίων, τῆς ἐγνωστοποίησε ἐκ τῶν προτέρων τὴν ἔνδοξον αὐτῆς μετάστασιν. Ἀπέστειλε πάλιν εἰς αὐτὴν τὸν ἀρχάγγελον Γαβριὴλ γιὰ νὰ τῆς ἀναγγείλη τὴν ἔνδοξον ἐκδημίαν της, καθὼς ἄλλοτε τὴν θαυμαστὴν αὐτῆς σύλληψιν. Τὴν
ἐπεσκέφθη λοιπὸν ὁ ἀρχάγγελος καὶ τῆς ἐπέδωσε ἕνα κλάδον φοίνικος, σύμβολον τῆς νίκης, τὸ ὁποῖον εἶχε ἄλλοτε χρησιμοποιήσει ὁ λαὸς ὑποδεχόμενος εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ τὸν Υἱόν της, τὸν νικητὴν τοῦ θανάτου καὶ ἐξολοθρευτὴν τοῦ Ἅδου.

ΜΕΤΑΣΤΑΣΙΣ-ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ της Θεοτόκου

 Ὁμιλία π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου

Τὸ κείμενο τῆς ὁμιλίας τοῦ π. Ἀθανασίου,

μὲ κάποιες συντομεύσεις:

    Ἀπὸ τὰς θεομητορικὰς ἑορτάς, ἀγαπητοί, ξεχωρίζει ἡ ἑορτὴ τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, ποὺ περιλαμβάνει, πρῶτον, τὸν θάνατον καὶ τὴν ταφήν της καὶ δεύτερον, τὴν Ἀνάστασίν της καὶ τὴν Μετάστασίν της εἰς τὴν βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ὅλα αὐτά, τῆς ἑορτῆς, περιλαμβάνονται κατὰ ἕναν θαυμαστὸν τρόπον εἰς τὸ πρῶτον τροπάριον τῆς Λιτῆς, τὸ ὁποῖον ἔχει ὡς ἑξῆς:

    «Ἔπρεπε τοῖς αὐτόπταις τοῦ Λόγου καὶ ὑπηρέταις, καὶ τῆς κατὰ σάρκα Μητρὸς αὐτοῦ, τὴν Κοίμησιν ἐποπτεῦσαι…»: Ἔπρεπε, λέγει, εἰς ἐκείνους οἱ ὁποῖοι στάθηκαν αὐτόπται τοῦ Θεοῦ Λόγου, ...οἱ περιγράψαντες τὴν ζωήν του, ἔπρεπε νὰ σταθοῦν καὶ αὐτόπται καὶ τῆς μητρὸς αὐτοῦ καὶ νὰ ἐποπτεύσουν τὴν δικήν της τὴν Κοίμησιν·

Μικρό αντίδωρο αγάπης προς αμφιβάλλοντας

Τὰ κείμενα τοῦ ἁγ. Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου ποὺ ἀκολουθοῦν, εἶναι ἀντίδωρο ἀγάπης στοὺς ἀδελφούς, οἱ ὁποῖοι ἀγνοοῦντες τὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας ποὺ ἐκφράζει ὁ Ὅσιος, προβαίνουν σὲ ὑποθέσεις, ἢ παρουσιάζουν δικές τους ἑρμηνεῖες ἤ, ἀκόμα, ἐπικαλοῦνται γνῶμες συγχρόνων γερόντων, τὶς ὁποῖες ὅμως, ἀφοῦ δὲν συμφωνοῦν μὲ τὴν διαχρονικὴ συνείδηση καὶ πρακτικὴ τῆς Ἐκκλησίας, δὲν μποροῦμε νὰ τὶς υἱοθετήσουμε.

Οἱ θέσεις τοῦ Ἁγίου εἶναι σαφεῖς: ἀπαιτεῖται ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ ὁποιαδήποτε αἵρεση ἢ αἱρετικὸ ἔρχεται σὲ σαφῆ ἀντίθεση μὲ τὶς Ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ καὶ τὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, εἴτε ἡ συγκεκριμένη αἵρεση ἔχει καταδικαστεῖ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, εἴτε ὄχι.

Παράδειγμα ἡ Διακοπὴ μνημοσύνου (στὴν ὁποία προέβη ὁ Ὅσιος Θεόδωρος) τῶν Ὀρθοδόξων Πατριαρχῶν Ταρασίου καὶ Νικηφόρου, οἱ ὁποῖοι γιὰ λόγους «οἰκονομίας» ἐπικοινώνησαν μὲ ἐκείνους ποὺ ἐξέφραζαν τὴν μοιχειανή αἵρεση. Τὸ πρόβλημα ἔληξε ἀργότερα, μὲ δικαίωση τῶν ἁγιοπατερικῶν θέσεων ποὺ ὑποστήριξε ὁ ὅσιος Θεόδωρος.

Λόγος στην Κοίμηση της Θεοτόκου (Αγίου Θεοδώρου του Στουδίτη)

    Τώρα λοιπόν, ενώ έκλεισε τους αισθητούς οφθαλμούς η Θεοτόκος, υψώνει για χάρη μας τους νοητούς, σαν λαμπρούς και μεγάλους φωστήρες που ποτέ ως τώρα δεν βασίλεψαν, για να αγρυπνούν και να εξιλεώνουν τον Θεό υπέρ της σωτηρίας του κόσμου. Τώρα, ενώ στα θεοκίνητα χείλη της σίγησε ο έναρθρος λόγος, αείλαλο ανοίγει το πρεσβευτικό της στόμα υπέρ όλου του γένους. Τώρα, ενώ συνέστειλε τις σωματικές και θεοφόρες της παλάμες, τις υψώνει άφθαρτες προς το Δεσπότη υπέρ ολόκληρης της οικουμένης. Τώρα, ενώ μας απέκρυψε τα ηλιοειδή και φυσικά χαρακτηριστικά της, ακτινοβολεί διά μέσου της σκιαγραφίας της εικόνας της και την παρέχει στο λαό προς ασπασμό ευεργετικό και σχετική προσκύνηση, είτε το θέλουν οι αιρετικοί είτε όχι. Ενώ λοιπόν πέταξε επάνω η πάναγνη περιστερά, δεν παύει να φυλάττει τα κάτω. Ενώ εξήλθε του σώματος, με το πνεύμα της είναι μαζί μας. Ενώ οδηγήθηκε στους ουρανούς, εξοστρακίζει από ανάμεσα μας τους δαίμονες μεσιτεύοντας προς τον Κύριο.
Κάποτε, μέσω της προμήτορος Εύας ο θάνατος εισήλθε και κυρίευσε τον κόσμο· τώρα όμως συναντώντας την μακάρια θυγατέρα εκείνης αποκρούστηκε και κατανικήθηκε από το ίδιο εκείνο μέρος απ’ όπου του είχε δοθεί η εξουσία. Ας χαρεί λοιπόν το γυναικείο φύλο, που αντί ντροπής αποκομίζει δόξα. Ας χαρεί και η

ΑΓΙΟΥ ΠΑΙΣΙΟΥ: ''ΛΟΓΟΙ ΠΕΡΙ ΚΑΤΑΡΑΣ ΚΑΙ ΑΔΙΚΙΑΣ''

Έτοιμος ο Τόμος… διχασμού της Ουκρανίας! Υπόλογοι όσοι μεταβούν στο Φανάρι!

ΚΑΤΑΡΓΕΙ ΤΗΝ ΣΥΝΟΔΟΝ ΚΑΙ ΚΑΝΕΙ ΛΕΥΚΗ «ΣΥΝΑΞΗ»

Γράφει ο κ. Παναγιώτης Κατραμάδος

Το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως εξέδωσε δελτίο τύπου της 31ης Ιουλίου στο οποίο αναφέρεται ότι:

«Σύναξη της Ιεραρχίας του Θρόνου συγκαλεί από 1 έως και 3 Σεπτεμβρίου, στην Πόλη, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος. Η Σύναξη αυτή, η οποία και θα ασχοληθεί με ζητήματα που απασχολούν τη Μητέρα Εκκλησία και ευρύτερα την Ορθοδοξία, πραγματοποιείται στο πλαίσιο παλαιότερης απόφασης να συνέρχονται ανά τριετία οι Ιεράρχες του Πατριαρχείου απ’ όλο τον κόσμο. Υπενθυμίζεται ότι η προηγούμενη Σύναξη της Ιεραρχίας του Θρόνου πραγματοποιήθηκε τον Αύγουστο του 2015».

Πρώτο και κύριο Εκκλησιολογικό έγκλημα. Στα δύο χιλιάδες χρόνια της Εκκλησίας, πάντοτε όταν οι Επίσκοποι συνέρχονταν συγκροτούσαν ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟ,  εν Πνεύματι Αγίω, με λόγο, ψήφο και ελεύθερη βούληση.

Ο κ. Βαρθολομαίος, φέρνει κάτι εντελώς καινοφανές. Συγκαλεί, όχι Ιερά Σύνοδο Ιεραρχίας αλλά θεσμοθετεί «Σύναξη Ιεραρχών». Δηλαδή τίποτε από το πνεύμα και τις απόλυτες αρμοδιότητες των Ιερών Συνόδων.

Είναι προφανές ότι αυτό το σχήμα συνιστά:

α. ύβρη κατά του Αγίου Πνεύματος.β. Άρνηση του Επισκοπικού αξιώματος.γ. Απόρριψη της Αποστολικής θέσεως των Επισκόπων.δ. Κατάργηση της Εκκλησιολογικής αλήθειας ότι, ο κάθε Επίσκοπος είναι «εις τόπον και τύπον Χριστού». Και επομένως άπαντες οι Επίσκοποι είναι ίσοι μεταξύ τους, με ισοδύναμη γνώμη και ισόκυρη ισχυρή ψήφο.

Δυστυχώς ο κ. Βαρθολομαίος προσπαθεί ματαίως να μεταβάλει τους Αρχιερείς της Ιεραρχίας του σε πειθήνια όργανά του, και σε άβουλα, σιωπηλά πρόσωπα, χωρίς αρμοδιότητες.

Διατί δεν πρέπει να μεταβούν οι Ιεράρχαι εις το Φανάρι;

    Η πρώτη αυθόρμητη αντίδραση πολλών θα είναι ότι εφόσον προσκαλούνται οφείλουν να μεταβούν είτε από ευγένεια είτε από

Σχόλιο ανώνυμου και απάντηση

Σχόλιο:

Ανώνυμος

Πατέρα Παϊσιε διάβασα με προσοχή το άρθρο σας καθώς και την στρατηγική του αγώνα που προτείνετε. Η γνώμη μου είναι ότι θεωρητικά έχετε δίκιο ανεξάρτητα από την άδικη κριτική που υφίστασθε από την ιστοσελίδα Π.Π. Εσείς προτείνετε μεν την μελλοντική ένωση των Αποτειχισμένων από το Νέο Ημερολόγιο με τους Ορθοδόξους του Πατρίου Εορτολογίου, αλλά βάζετε ως προϋπόθεση τις ορθές ΒΑΣΕΙΣ, όχι δηλαδή απροϋπόθετα, όπως στην ουσία αφήνουν να διαφανεί οι κατηγοροί σας…....

(Σχόλιο στὸ ἄρθρο: «Η αληθινή Εκκλησία είναι αυτή που θα ενωθεί με τους ...Παλαιοημερολογίτες!!!» (ἐδῶ)

Απάντηση:

Κ.Ε., εκπ/κός

      Ο π. Παΐσιος άνοιξε ...ανοικτές πόρτες! Αυτήν την προσπάθεια ενώσεως με το Παλαιό το κάνει εδώ και δεκαετίες ο Γέροντας Ευθύμιος. Και μάλιστα κατά την διάρκεια διαλόγου μαζί του, μας αποκάλυψε ότι του έταξαν πως θα τον κάνουν Δεσπότη.

Δυστυχώς, όπως μας ομολόγησε, οι Παλαιοημερολογίτες είναι αδιαπραγμάτευτοι. Μόνη βάση ενώσεως έχουν την προσχώρηση στο Π. Ημερολόγιο.

     Ο ίδιος έκανε πρόταση, και τη διαβάσαμε σε άρθρα του πολλές φορές, να υπάρξει κοινός αγώνας κατά της Παναιρέσεως που λυμαίνεται την Εκκλησία, ασχέτως Ημερολογίου. Τούτο κατ' ουδένα τρόπο δέχτηκαν οι του Παλαιού. Ουδεμία παράταξη, ουδείς μεμονωμένος. Οπότε και σταμάτησε την προσπάθεια. Γιατί;

Γιατί οι Π.Η., αν γίνει μια τέτοια συζήτηση και ένωση, είναι σαν να αποδεικνύουν ότι τόσα χρόνια χειρίστηκαν ΛΑΘΟΣ τον αγώνα, και άρα έβλαψαν την Εκκλησία. Και αυτή την ομολογία ο εγωϊσμός τους δεν το δέχεται.

    Εμείς, λένε, οι ΓΟΧ (παρατάξεις και ανεξάρτητοι) δεν δεχόμαστε κανένα συμβιβασμό. Ή θα υποταχθείτε σε μας και θα ενταχθείτε στὶς ομάδες μας, ή ας πάει να χαθεί ο αγώνας κατά της αιρέσεως.

Αγώνας τόσο καλός, και τόσο Ορθόδοξος!

                                                                Κ.Ε., εκπ/κός

(Απάντηση σε σχόλιο. Στὸ ἄρθρο: «Η αληθινή Εκκλησία είναι αυτή που θα ενωθεί με τους ...Παλαιοημερολογίτες!!!» (ἐδῶ)

ΟΛΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΓΙΝΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ καὶ Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ

 

Ἅγ. Νικόδημος Ἁγιορείτης

Μὲ κάθε δίκαιον ἔχαιρε καὶ ὑπερέχαιρε πρὸ τοῦ αἰῶνος ἡ Ἁγία Τριάς, προγινώσκουσα κατὰ τὴν θεαρχικήν της ἰδέαν, τὴν ἀειπάρθενον Μαριάμ. Διότι, εἶναι γνώμη τινῶν Θεολόγων, ὅτι ἂν καθ’ ὑπόθεσιν ὅλα τὰ ἐννέα τάγματα τῶν Ἀγγέλων ἤθελαν κρημνισθοῦν ἀπὸ τοὺς οὐρανοὺς καὶ νὰ γίνουν δαίμονες· ἂν ὅλοι οἱ ἀπὸ τοῦ αἰῶνος ἄνθρωποι ἤθελαν γένουν κακοὶ καὶ ὅλοι νὰ ὑπάγουν εἰς τὴν κόλασιν χωρὶς νὰ γλυτώσῃ τινάς· ἂν ὅλα τὰ κτίσματα, οὐρανός, φωστῆρες, ἄστρα, στοιχεῖα, φυτά, ζῶα, ἤθελαν ἀποστατήσουν κατὰ τοῦ Θεοῦ, νὰ εὔγουν ἀπὸ τὴν τάξιν τῶν καὶ νὰ ὑπάγουν εἰς τὸ μὴ ὄν· μ’ ὅλον τοῦτο, ὅλες αὐτὲς οἱ κακίες τῶν κτισμάτων, συγκρινόμεναι μὲ τὸ πλήρωμα τῆς ἁγιότητος τῆς Θεοτόκου, δὲν ἠδύναντο νὰ λυπήσουν τὸν Θεόν, διατί, μόνη ἡ Κυρία Θεοτόκος ἦτον ἱκανὴ νὰ Τὸν εὐχαριστήσῃ κατὰ πάντα καὶ διὰ πάντα καὶ νὰ μὴ Τὸν ἀφήσῃ τόσον νὰ λυπηθῃ διὰ τὸν χαϊμὸν καὶ τὴν ἀπώλειαν τῶν τόσων καὶ τόσων κτισμάτων Του, ὅσον ἤθελε Τὸν κάμῃ νὰ χαίρῃ ὑπερβαλλόντως διὰ λόγου Της μόνον.

Ἤγουν, διότι Αὐτὴ μόνη ἀσυγκρίτως Τὸν ἠγάπησεν ὑπὲρ πάντα· διότι Αὐτὴ μόνη ὑπὲρ πάντα ὑπήκουσεν εἰς τὸ θέλημά Του καὶ διότι Αὐτὴ μόνη ἐστάθη χωρητικὴ καὶ δεκτικὴ ὅλων ἐκείνων τῶν φυσικῶν, τῶν προαιρετικῶν καὶ τῶν ὑπερφυσικῶν χαρισμάτων, ὁποὺ ὁ Θεὸς διεμοίρασεν εἰς ὅλην τὴν κτίσιν.

Ἐν συντομίᾳ, διότι Αὐτὴ ἔγινεν ἕνας ἄλλος δεύτερος κόσμος,

Δεν υπάρχει ειλικρίνεια στους αντι-Οἰκουμενιστές! --Παρουσιάζουν ένα νέο μοντέλο σωτηρίας!!!

Ὁμιλία

κατὰ τὴν ἑορτὴ τῆς Ἀποδόσεως τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος καὶ τῆς μεταθέσεως τοῦ λειψάνου τοῦ ὁσίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ

γιὰ τὴν Σύνοδο τῆς Κρήτης καὶ τὴν εἰλικρίνεια τῶν ἀντι-Οἰκουμενιστῶν

…Δὲν ὑπάρχει εἰλικρίνεια στοὺς ἀντι-Οἰκουμενιστές. Τοὺς παρουσιάσαμε ὄχι μία, ὄχι δύο, ὄχι πέντε, ὄχι δέκα, ἀλλὰ περίπου σαράντα (40) Εὐαγγελικὲς Ἐντολές, οἱ ὁποῖες μιλοῦν γιὰ τὴν Ἀποτείχιση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς. Εἶναι τὸ θέμα αὐτὸ μέσα στὴν Ἁγία Γραφὴ ποὺ ἔχει τοποθετηθεῖ πάλιν καὶ πολλάκις καὶ μὲ τόσες Ἐντολές, ὥστε εἶναι ἀδύνατον κάποιος ποὺ ἔχει ἀγαθὴ προαίρεση, ποὺ δὲν ἔχει κακὴ διάθεση, νὰ μὴ φύγει μακρυά ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς. Τοὺς τὰ παρουσιάσαμε, ἀλλὰ δὲν κατάλαβαν τίποτα.

      Τοὺς παρουσιάσαμε λειτουργικὰ κείμενα. Ξέρετε ὑπάρχει ὁμοιομορφία στὴν Ὀρθοδοξία. Δὲν λέει ἄλλα ἡ Ἁγία Γραφή, ἄλλα τὰ λειτουργικὰ κείμενα, ἄλλα οἱ Κανόνες καὶ ἄλλα οἱ Πατέρες, ἀλλὰ ὅλα αὐτὰ εἶναι ὅμοια καὶ λένε τὰ ἴδια πράγματα μὲ ἄλλο τρόπο. Στηριζόμαστε σὲ ἕνα Κανόνα κάποτε (τὸν ΙΕ΄) ποὺ τὸν βάπτισαν οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς καὶ δυνητικὸ γιὰ νὰ μποροῦν νὰ τὸν ξεφύγουν· τοὺς παρουσιάσαμε λειτουργικὰ κείμενα ποὺ μιλᾶνε γιὰ τὴν Ἀποτείχιση. Δὲν καταλαβαίνουν τίποτα... 

Οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς δὲν ἔχουν ἀγαθὴ πρόθεση. Γιατί δὲν ἔχουν ἀγαθὴ πρόθεση; Γιατὶ στοιχίζει τὸ νὰ εἶναι κάποιος στὴν Ἀποτείχιση σήμερα, στοὺς δεδιωγμένους ἕνεκα τῆς Πίστεως... Αὐτοὶ δὲν διώκονται. Ἔχουμε καταργήσει σήμερα τὸ σταυρικό Εὐαγγέλιο. Θέλουμε νὰ σωθοῦμε χωρὶς δυσκολία. Παρουσιάζουμε ἕνα νέο μοντέλο σωτηρίας. Ὅ,τι μᾶς δυσκολεύει θὰ τὸ καταργοῦμε σήμερα.

Ἔτσι κι οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς, βρίσκουν χίλιες δυὸ προφάσεις καὶ δικαιολογίες, γιὰ νὰ ποῦνε ὅτι ἕνας μόνο Κανόνας ὑπάρχει ποὺ μιλάει γιὰ Ἀποτείχιση κι αὐτός (ὁ ἕνας Κανόνας) εἶναι …δυνητικός! Κι αὐτὸ σημαίνει,ἅμα θὲς τὸν ἐφαρμόζεις! 

Καταλαβαίνετε πόση κακὴ πρόθεση μπορεῖ νὰ ὑπάρχει, ὅταν αὐτοὶ ποὺ παραβαίνουν τὶς σαράντα Εὐαγγελικὲς Ἐντολές, τὰ λειτουργικὰ κείμενα..., αὐτοὶ λοιπόν, παρουσιάζονται ὅτι ἔχουν διάκριση, ὅτι δὲν κάνανε σχίσμα! Κι ἐμεῖς παρουσιαζόμαστε σὰν ἀντάρτες, ποὺ ἔχουμε ἐγωκεντρισμό! (ἐπειδὴ ἐφαρμόσαμε τὶς Ἐντολὲς κι ἀποτειχιστήκαμε!). Καταλαβαίνεται τί διαστροφὴ ὑπάρχει στὰ μυαλὰ τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν, ὄχι μόνο τῶν Οἰκουμενιστῶν, ἀλλὰ καὶ τῶν ἀντι-Οἰκουμενιστῶν;

   "Ο Θεός δεν παρατηρεί την επιφάνεια εκείνων που λέμε και κάνομε, αλλά τις διαθέσεις των ψυχών και το σκοπό για τον οποίο κάνομε κάτι απ' όσα φαίνονται ή λέμε κάτι απ' όσα νοούνται. Ο άνθρωπος βλέπει το πρόσωπο, ο Θεός βλέπει την καρδιά".

 Όσιος Νικήτας Στηθάτος

Πηγή 

«Εγέρθητε οι νωθείς..» (=οκνηροί)

IΓ’ ΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

Ἀπόδοσις τῆς θείας Μεταμορφώσεως

τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ

Ὁ Οἶκος

Ἐγέρθητε οἱ νωθεῖς, μὴ πάντοτε χαμερπεῖς, οἱ συγκάμπτοντες εἰς γῆν τὴν ψυχήν μου λογισμοί, ἐπάρθητε καὶ ἄρθητε εἰς ὕψος θείας ἀναβάσεως, προσδράμωμεν Πέτρῳ καὶ τοῖς Ζεβεδαίου, καὶ ἅμα ἐκείνοις τὸ Θαβώριον ὄρος προφθάσωμεν, ἵνα ἴδωμεν σὺν αὐτοῖς τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, φωνῆς δὲ ἀκούσωμεν, ἧς περ ἄνωθεν ἤκουσαν, καὶ ἐκήρυξαν, τοῦ Πατρὸς τὸ ἀπαύγασμα. 

Πώς πρέπει να εξασκούμε τη θέλησί μας

Αόρατος Πόλεμος

Ἁγίου Νικοδήμου Ἁγιορείτου

Πῶς πρέπει νὰ ἐξασκοῦμε τὴ θέλησί μας γιὰ νὰ θέλῃ σὲ ὅλες μας τὶς ἐσωτερικὲς καὶ ἐξωτερικὲς πράξεις, ὡς τελειωτικὸ σκοπὸ μόνο τὴν εὐχαρίστησι τοῦ Θεοῦ

      Πέρα ἀπὸ τὴν ἐκγύμνασι τοῦ νοῦ σου πρέπει νὰ κυβερνήσῃς καὶ τὴν θέλησί σου μὲ τέτοιο τρόπο, ποὺ νὰ μὴν τὴν ἀφήσῃς νὰ στρέφεται πρὸς τὶς ἐπιθυμίες της, καὶ ἡ ὁποία πρέπει νὰ γίνῃ ὅλη ἕνα μὲ τὴν θέλησι τοῦ Θεοῦ. Καὶ σκέψου καλὰ ὅτι δὲν εἶναι ἀρκετό σε σένα αὐτὸ μόνο, τὸ νὰ θέλῃς καὶ νὰ ζητᾷς ἐκεῖνα ποὺ ἀρέσουν στὸν Θεό, ἀλλὰ ἐπιπλέον ἀκόμη, καὶ τὸ νὰ θέλῃς, ὡς κινούμενος ἀπὸ τὸν Θεό, καὶ γιὰ μόνο τὸ τέλος, νὰ ἀρέσῃς σ᾿ αὐτὸν καθαρά. Γιὰ τὸ σκοπὸ αὐτό, ἔχουμε μεγαλύτερη φιλονικία μὲ τὴ φύσι, παρὰ γιὰ ὅλα τὰ παραπάνω ποὺ ἔχουμε πεῖ. Ἐπειδὴ ἡ φύσις μας παρεκλίνει μόνη της τόσο πολύ, ποὺ σὲ ὅλα τὰ πράγματα, μερικὲς φορὲς ἀκόμη καὶ σὲ αὐτὰ τὰ καλὰ καὶ τὰ πνευματικά, ζητᾷ τὴν ἀνάπαυσί της καὶ τὴν εὐχαρίστησί της καὶ ἀπὸ αὐτό, σὰν τελείως ἀνυποψίαστα, τρέφεται μὲ λαχτάρα σὰν ἀπὸ τροφή.
Γι᾿ αὐτὸ καὶ ὅταν μᾶς προσφέρωνται τὰ πνευματικά, ἀμέσως τὰ ἐπιθυμοῦμε καὶ τὰ βλέπομε ὄχι ὅμως παρακινημένοι ἀπὸ τὸ θέλημα

Ιερώνυμος: «...συνεχίζουμε να εμπαίζουμε τον Θεό και τους ανθρώπους!»

Δεν θα το γλυτώσουμε το Ανάθεμα – No1.

     Πληροφορίες αναφέρουν ότι ο Οικουμενικός Πατριάρχης έστειλε και προσωπικά στους Ιεράρχες των Νέων Χωρών, το γράμμα πρόσκλησης για την Σύναξη των Ιεραρχών της Κωνσταντινοπολίτιδος Εκκλησίας.

    Από ικανού οι προσκλήσεις έφτασαν στην Αθήνα και κατακρατήθηκαν στην Αρχιγραμματεία, μετά την απόφαση του Αρχιεπισκόπου να παραπέμψει το θέμα της αποστολής τους στην Διαρκή Ιερά Σύνοδο. Από εκεί θέλει να προκαλέσει απόφαση μετάβασης ή όχι των Ιεραρχών στο Φανάρι, με τις φήμες να λένε πως θέλει να αποφασισθεί η αποστολή μικρής αντιπροσωπείας.

ΟΜΙΛΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟ

π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ 

Η σύνοδος αφαιρεί από τον αιρετικό, το αξίωμα της ιερωσύνης

  

(Τμῆμα ἀπὸ εὐρύτερο κείμενο)

    Παραθέτουμε ἕνα ἀκόμα τμῆμα ἀπὸ εὐρύτερη μελέτη (τὸ πρῶτο μέρος ἐδῶ), στὴν ὁποία καταφαίνεται ὅτι ἡ διακοπὴ μνημοσύνου δὲν συνεπάγεται καὶ τὴν ἀκυρότητα τῶν μυστηρίων τῶν Ἐπισκόπων τῶν ὁποίων τὰ ὀνόματα δὲν μνημονεύονται λόγῳ προφανοῦς αἱρέσεως, ἀφοῦ ἡ Ἐκκλησία ποὺ ἔδωσε τὸ χάρισμα τῆς ἱερωσύνης, αὐτὴ μόνο καὶ ἐν Συνόδῳ ἔχει καὶ τὸ δικαίωμα νὰ τὸ ἀφαιρεῖ ἀπὸ τὸν αἱρετικό. 

     Ἡ διακοπὴ μνημονεύσεως γίνεται γιὰ νὰ ἀποφευχθεῖ ὁ ΜΟΛΥΣΜΟΣ, νὰ μπεῖ φραγμὸς στὴν ἐξέλιξη τῆς αἱρέσεως καὶ νὰ συνετισθοῦν οἱ αἱρετίζοντες. Τοῦτο φαίνεται καὶ ἀπὸ τὴν περίπτωση τῶν σχισμάτων (πρὶν τὸ ὁριστικὸ τοῦ 1054) μετὰ τῆς Δυτικῆς Ἐκκλησίας, σύμφωνα με ὅσα μᾶς παραθέτει ὁ καθηγητὴς τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου Παν. Μπούμης.

Πάπας Σέργιος Δ΄.

         «Ὁ Πατριάρχης Σέργιος ὁ Β΄ (1000-1019) διέγραψε κατὰ τὰ ἔτη 1009-1014 τὰ ὀνόματα τῶν Παπῶν Σεργίου Δ΄ (1009-1012) καὶ Βενεδίκτου Η΄ (1012-1024) ἐκ τῶν ἱερῶν διπτύχων τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας, … “ἵνα συνέλθῃ ἡ Παλαιὰ Ρώμη καὶ ἀποπτύσῃ τὸ ψυχοκτόνον δηλητήριον τῆς αἱρέσεως τοῦ Filioque”, ὅπερ εἰσήχθη ὁριστικῶς καὶ ἐπισήμως εἰς τὸ σύμβολον τῆς πίστεως» (Μπούμη Π., Τὰ Ἀναθέματα Ρώμης-Κωνσταντινουπόλεως καὶ Κανονικότης τῆς Ἄρσεως αὐτῶν, σελ. 24).

Ὁ Πατριάρχης Σέργιος λοιπόν, «διέκοψε τὸ μνημοσυνο τοῦ Πάπα –τουλάχιστον ἐμφανῶς– ἐπειδὴ ὁ τελευταῖος εἰσήγαγε εἰς τὸ Σύμβολον τῆς πίστεως τὸ Filioque. Ὡς δὲ ἀποδεικνύουν τὰ πράγματα, ἔπραξε τοῦτο ἄνευ συγκλήσεως γενικῆς συνόδου, προφανῶς στηριζόμενος ἀφ’ ἑνὸς μὲν καὶ γενικῶς εἰς τοὺς κανόνας λα΄ ἀποστολικὸ καὶ ια΄ Καρθαγένης, ἀφ’ ἑτέρου δὲ καὶ εἰδικώτερον εἰς τὸν ΙΕ΄ κανόνα τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου (861 μ.Χ.)…

Ἐπειδὴ λοιπόν, καὶ οἱ Πάπαι Σέργιος ὁ Δ΄ καὶ Βενέδικτος ὁ Η΄ υἱοθέτησαν ἐπισήμως καὶ δημοσίως ἐπ’ ἐκκλησίας τὸ Filioque, τὸ ὁποῖον ὡς προσθήκη εἶχε καταδικασθῆ ὑπὸ προγενεστέρων οἰκουμενικῶν καὶ τοπικῶν συνόδων (πρβλ. τὸν ὅρον ἢ ζ΄ καν. τῆς Γ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, α΄ καν. τῆς Πενθέκτης Οἰκουμ. Συνόδου, τὸν ὅρον τῆς ἐν Ἁγίᾳ Σοφίᾳ 879-880 συνελθούσης συνόδου), ὁ Πατριάρχης Σέργιος… ἔκρινεν, ὅτι εἶχε τὸ δικαίωμα νὰ διακόψη τὴν μετ’ αὐτῶν κοινωνίαν καὶ νὰ διαγράψῃ τὸ ὄνομα αὐτῶν ἐκ τῶν διπτύχων» (Μπούμη Π., ὅπ. παρ., σελ. 27-28).

«Ὁ Πατριάρχης Σέργιος δὲν κατεδίκασε τὸν Πάπαν, ἀλλὰ ἁπλῶς διέκοψε τὸ μνημόσυνον αὐτοῦ. Ἑπομένως δὲν ἦτο ἀπαραίτητος ἡ σύγκλησις οἰκουμενικῆς ἢ γενικῆς συνόδου καὶ ὁπωσδήποτε δὲν ἐνήργησε ἀντικανονικῶς, ἀφοῦ οἱ κανόνες ὄχι μόνον ἐπιτρέπουν, ἀλλὰ καὶ ἐπαινοῦν ἐμμέσως τοιαύτην διακοπὴν τῆς ἀναφορᾶς τοῦ ὀνόματος αἱρετικοῦ τινος Πατριάρχου» (Μπούμη Π., ὅπ. παρ., σελ. 32).

Παναγία, τό μυστήριο της Θείας Οικονομίας,

καί τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου

τῆς Γερόντισσας Χριστονύμφης

Καθηγουμένης Ι.Μ. Παναγίας Τρικουκκιώτισσας

        Ἡ παρουσία τοῦ Χριστοῦ στή γῆ καί ἡ ὁλοκλήρωση τῶν ὑποσχέσεών Του γιά τή σωτηρία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, ἀναμφισβήτητα εἶναι τό σπουδαιότερο δῶρο τοῦ Θεοῦ πρός τούς ἀνθρώπους.

Σ’ αὐτό τό κεφάλαιο τῆς σωτηρίας μας ἀπαρχή ἀποτελεῖ ὁ Εὐαγγελισμός τῆς Θεοτόκου.

Γιά τόν λόγο αὐτό ἕνας μεγάλος Ἅγιος τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μας ὁ Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, μᾶς διδάσκει πώς τό θαῦμα τῆς Σαρκώσεως τοῦ Χριστοῦ ἀπό τήν Παναγία μας, ὑπερβαίνει καί αὐτό ἀκόμη τό θαῦμα τῆς δημιουργίας τοῦ κόσμου.

Κι ὁ λόγος, γιατί ἀπό τήν Παναγία μας πού εἶναι ἕνας πνευματικός οὐρανός πάνω στή γῆ, ἐσαρκώθη ὁ Χριστός καί Σωτήρας μας, ὁ ἀβασίλευτος πνευματικός ἥλιος, ὁ ἥλιος τῆς δικαιοσύνης.

Ἀπό αὐτή λοιπόν τή μεγάλη σημασία πού ἔχει γιά μᾶς τούς Χριστιανούς ἡ σάρκωση τοῦ Χριστοῦ, φωτίζεται καί ἐξηγεῖται, γιατί τιμοῦμε καί γιορτάζουμε τόσο πολύ τήν Παναγία Μητέρα Του.

Τήν ἐλπίδα μας, τό αἰώνιο θαῦμα, τή μόνη καταφυγή μας.

Μέγιστος εἶναι ὁ ρόλος τῆς Παναγίας μας, τῆς Θεοτόκου, στήν ἐνανθρώπηση τοῦ Κυρίου μας ἀλλά καί μοναδικός.

Ομιλία περί μνησικακίας

Κυριακή ΙΑ΄ Ματθαίου (Ματθ. ιη΄ 23-35):

Ομιλία περί μνησικακίας

(Αρχιεπ. Νικηφόρος Θεοτόκης)

– Πότε ένας άνθρωπος είναι μνησίκακος;
– Ποιά είναι τα είδη της μνησικακίας;
– Γιατί δεν έχει ελπίδα σωτηρίας ο μνησίκακος;
– Μπορεί ένα έργο να είναι καλό όταν λείπει η αγάπη;
– Μίσος και αγάπη ποτέ δεν συγκατοικούν όπως και το φως με το σκότος.
– Μπορεί ο μνησίκακος να πει ότι μισώ τον πλησίον μου αλλά αγαπώ το Θεό;
– Ένας μνησίκακος μπορεί να μεταβάλλει την απόφαση του Θεού προσευχόμενος και προσφέροντας μεγαλοπρεπή αφιερώματα και δώρα πολύτιμα;
– Πώς όμως μπορώ να συγχωρέσω αυτόν που με έβλαψε, τον συκοφάντη μου, τον αδικητήν μου;
– Ο Ιησούς Χριστός και οι απόστολοι και οι μάρτυρες, μεγάλα παραδείγματα συγχωρήσεως.
– Όσο προχωράει ο καιρός, τόσο στερεώνεται το μίσος. 

          Διαβάστε την ομιλία από το “Κυριακοδρόμιο των τεσσάρων Ευαγγελιστών”, του Νικηφόρου Θεοτόκη (τόμ. 1ος, σελ. 252 – Έκδοσις 1840), πατώντας εδώ

Πηγή