Για να μαθαίνουν Ποιμένες και λαϊκοί, οι κοινωνούντες με τους αιρετικούς Οικουμενιστές, την Παράδοση της Εκκλησίας

«...Καίπερ ποιμένα μὴ ἔχοντες, ὅμως τὰ ποιμένων ἔδρων»!

  Ὁ Νικηφόρος Κάλλιστος Ξανθόπουλος (13^ος-14^ος αἰ.) διακρίθηκε ὡς ἱστορικός, ἐξηγητὴς τῶν Γραφῶν, ποιητὴς ἐκκλησιαστικῶν ὕμνων κ.λπ.

    Ἀπὸ τὴν «Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία» του παίρνουμε πολύτιμες πληροφορίες -ἐκτὸς τῶν ἄλλων- καὶ γιὰ τὴν στάση τῶν πιστῶν ἀπέναντι στὶς αἱρέσεις. Παρουσιάσαμε καὶ ἄλλοτε κάποια κείμενα γιὰ τὸ θέμα αὐτό. Σήμερα παρουσιάζουμε τὴν στάση τῶν πιστῶν τῶν Σαμοσάτων, στὸ μεσοδιάστημα μεταξὺ Α΄ καὶ Β΄ Οἰκουμενικῶν Συνόδων, ὅταν μὲ παρεμβάσεις τῶν αἱρετικῶν αὐτοκρατόρων ἢ τῶν εὐνοουμένων ἀπ’ αὐτοὺς Ἀρειανοφρόνων Ἐπισκόπων, ἐδιώκοντο οἱ Ὀρθόδοξοι Ἐπίσκοποι καὶ στὴν θέση τους ἐγκαθίσταντο Ἀρειανόφρονες, οἱ ὁποῖοι δὲν εἶχαν καταδικαστεῖ ἀπὸ Σύνοδο. Στὴν περίπτωση αὐτὴ οἱ πιστοὶ ἐφάρμοζαν τὴν ἁγιοπατερικὴ στάση τῆς Διακοπῆς Κοινωνίας ἢ Ἀποτειχίσεως, πολὺ πρὶν αὐτὸ κατοχυρωθεῖ ἀπὸ τὸν ΙΕ΄ Κανόνα τῆς ΑΒ Συνόδου.

    Ὅπως, λοιπόν (μᾶς διηγεῖται ὁ Νικηφόρος Κάλλιστος) ἡ συμμορία τῆς αἱρέσεως τοῦ Ἀρείου εἶχε ἐκδιώξει ἀπὸ τὶς Ἐκκλησίες τοὺς Ὀρθοδόξους Ποιμένες, τὸ ἴδιο ἔκανε καὶ στὰ Σαμόσατα· ἔδιωξε τὸν Ὀρθόδοξο Ἐπίσκοπο Εὐστάθιο καὶ ἀντ’ αὐτοῦ ἐγκατέστησε τὸν Εὐνόμιο. Καὶ τότε οἱ Ὀρθόδοξοι ὅλοι, ἀπὸ μικροῦ ἕως μεγάλου, σταμάτησαν νὰ ἐκκλησιάζονται! Καὶ ὁ Ἐπίσκοπος ἔμεινε μόνος στὸ Ἐπισκοπεῖο, καὶ κανεὶς δὲν τὸ ἐπισκεπτόταν, οὔτε τοῦ μιλοῦσε!

    «Ὡς γὰρ οἱ τῆς Ἀρείου συμμορίας ὅλας τὰς ἐκκλησίας τῶν ποιμένων γυμνώσαντες, καὶ ἐπὶ Σαμόσατα ἕτερον ἀντ’ Εὐσταθίου, Εὐνόμιον ὄνομα ἀντεισήγαγον· οὐδεὶς τῶν ἁπάντων, οὐ πένης, οὐ πλούσιος, οὐ νέος, οὐ πρεσβύτης, ἁπλῶς οὐδεὶς φάναι εἰς τὴν ἐκκλησίαν εἰσῄει, ὥσπερ ἦν ἔθος· μόνος δ’ ἐκεῖνος τῷ ἐπισκοπείῳ διῆγεν, οὐδενὸς αὐτὸν οὐθ’ ὁρῶντος, οὔτε τὸ παράπαν λόγον μεταδιδόντος. Καίτοι φασὶν αὐτὸν ἄλλως ἐπιεικῆ τε ὄντα καὶ μέτριον· καὶ τοῦτο παρίστησιν».

    Καὶ ἐπειδὴ πῆγε σὲ δημόσιο λουτρὸ καὶ οἱ ὑπηρέτες ἔκλεισαν τὶς πόρτες, ἔμαθε ὅτι ἔξω ὑπῆρχε ἕνα πλῆθος ἀνθρώπων καὶ πρόσταξε τοὺς ὑπηρέτες νὰ ἀνοίξουν τὶς πόρτες, ὥστε ὅποιος θέλει νὰ χρησιμοποιήσει τὸ λουτρό. Καὶ ἐπειδὴ κάποιοι μπῆκαν μέσα τοὺς προέτρεπε νὰ μποῦν κι αὐτοὶ στὰ λουτρά. Ἀφοῦ ὅμως οἱ εἰσελθόντες παρέμεναν ἐν σιγῇ χωρὶς νὰ μπαίνουν στὰ λουτρά, θεώρησε τὴν στάση αὐτὴ ὡς στάση σεβασμοῦ στὸ πρόσωπό του, γρήγορα ἔφυγε ἀπὸ τὸ λουτρό.

    «Ἐπειδὴ γὰρ εἰς δημόσιον ἦκε λουτρόν, τῶν οἰκετῶν ἐγκλεισαμένων τὰς θύρας, πλῆθος πρὸ τῶν θυρῶν ἐστάναι μαθών, τοῖς οἰκέταις αὖθις ἀναπετάσαι τὰς θύρας τοῦ βαλανίου ἐνεκελεύετο, καὶ ἀδεὼς τοῦ λουτροῦ κοινωνεῖν τῷ βουλομένῳ ἐπέτρεπε. Τὸ ἴσον δὲ καὶ ἐν τοῖς θόλοις ἔνδον ἐποίει. Ἐπεὶ δ’ εἰσῄεσάν τινες καὶ κύκλῳ εἰστήκεσαν, συμμετέχειν τῶν θερμῶν ὑδάτων προὐτρέπετο. Ὡς δ’ ἱστάμενοι καὶ ἔτι σιγὴν ἤσκουν, τιμὴν τὴν στᾶσιν ὑπολαβών, θᾶττον καταλιπὼν τὸ θερμόν, ἀπηλλάττετο».

    Αὐτοὶ ὅμως (ὅταν ἔφυγε) ἐπειδὴ θεώρησαν ὅτι ἂν χρησιμοποιοῦσαν τὸ ἴδιο νερὸ γιὰ τὸ λουτρό τους, ἦταν σὰ νὰ συμμετεῖχαν στὸ μολυσμὸ τῆς αἱρέσεως, ἔχυσαν τὸ νερὸ στοὺς ὑπονόμους καὶ πῆραν τὸ λουτρό τους, ἀφοῦ γέμισαν τὰ λουτρὰ μὲ ἄλλο νερό!

   «Οἱ δὲ συμμετασχεῖν τὸ ὕδωρ τοῦ τῆς αἱρέσεως ἄγους νομίσαντες, ἐκεῖνο μὲν τοῖς ὑπονόμοις ἐξέχεον· ἕτερον δὲ κεράσαντες, ἀπελούοντο».

    Ὅταν αὐτὸ τὸ ἔμαθε ὁ Εὐνόμιος, ἀμέσως ἐγκατέλειψε τὴν πόλη καὶ ἐπέστρεψε «σπίτι» του! Διότι θεώρησε ἄσκοπο καὶ ἀνόητο νὰ παραμένει σὲ μιὰ πόλη, ποὺ ὅλοι εἶναι ἐναντίον του!

    «Ὁ δὴ μαθὼν ὁ Εὐνόμιος, εὐθὺς τὴν πόλιν λιπών, οἴκαδε ἴετο· λίαν γὰρ ἀνόητον ᾤετο πόλει δυσμενῶς ἐχούσῃ κοινῶς παραμένειν αἱρεῖσθαι. Καὶ οὕτω μὲν ἐκεῖνος ἐκὼν ἀπεχώρει Σαμοσάτων» (Νικηφόρος Κάλλιστος, P.G. 146, 633BD).

«...Καίπερ ποιμένα μὴ ἔχοντες, ὅμως τὰ ποιμένων ἔδρων»!

    Ὅταν ἀπεχώρησε ὁ Εὐνόμιος ἀπὸ τὰ Σαμόσατα οἱ Ἀρειανοὶ τοποθέτησαν ἄλλον Ἐπίσκοπον, «Λούκιον ὄνομα, λύκον ὄντως καὶ οὐ ποιμένα. Τά γε μὴν πρόβατα, καίπερ ποιμένα μὴ ἔχοντες, ὅμως τὰ ποιμένων ἔδρων, ἄσυλον διατηροῦντες τὸ δόγμα τῆς πίστεως» (ὅπ. παρ., P.G. 146, 633D636ΑΒ).

    Βλέπουμε ἐδῶ ὅτι οἱ πιστοί, διαπιστώνοντας ὅτι ὁ ποιμένας ποὺ τοὺς διόρισαν ἦταν ψευδοποιμένας, λύκος ἀντὶ ποιμήν, δὲν περίμεναν τὴν ἀπόφαση κάποιας Συνόδου, ἀλλὰ ἔπραξαν αὐτοὶ ἐκεῖνα ποὺ ἔπρεπε νὰ πράξει ὁ ποιμένας· κι ἔτσι μὴ κοινωνοῦντες μὲ τὸν ψευδοποιμένα Ἀρειανόφρονα ἐπίσκοπο Λούκιο, διατήρησαν ἀκέραιο τὸ δόγμα τῆς Πίστεως, ὅπως θὰ δοῦμε.

     Καὶ πρὸς αὐτόν -οἱ πιστοὶ τῶν Σαμοσάτων- φέρθηκαν μὲ παρόμοιο τρόπο, ὅπως καὶ πρὸς τὸν Εὐνόμιον, ὅπως φάνηκε ἀπὸ ἕνα συμβάν.

     Κάποια μέρα, δηλαδή, καὶ ἐνῶ τὰ παιδιὰ ἔπαιζαν πετώντας μιὰ σφαῖρα τὰ μὲν πρὸς τὰ δέ, περνοῦσε ἀπὸ ἐκεῖ ὁ Ἐπίσκοπος Λούκιος. Καὶ συνέβη ἡ σφαῖρα νὰ ξεφύγει ἀπὸ τὰ χέρια ἑνὸς παιδιοῦ καὶ νὰ περάσει κάτω ἀπὸ τὰ πόδια τῆς ἡμιόνου στὴν ὁποία καθόταν ὁ ἐπίσκοπος Λούκιος. Καὶ τὰ παιδιὰ «ἀνωλόλυξαν», φώναξαν ἔντρομα, γιατί περνώντας κάτω ἀπὸ τὸ ζῶο τοῦ αἱρετικοῦ, πίστεψαν ὅτι μολύνθηκε! (Καὶ πῶς θὰ παίξουν μετά).

    Αὐτός, μὴ κατανοώντας τὴν συμπεριφορὰ τῶν παιδιῶν, εἶπε σὲ ἕνα ἀκόλουθό του νὰ παραμείνει στὸ χῶρο καὶ νὰ μάθει γιατὶ φέρθηκαν ἔτσι τὰ παιδιά. Καὶ (εἶδε ὁ ἀκόλουθος) ὅτι τὰ παιδιὰ ἄναψαν φωτιὰ καὶ ἔρριξαν τὴν σφαῖρα πάνω της, θέλοντας νὰ τὴν ἀπολυμάνουν-«καθαρίσουν» ἀπὸ τὸ μολυσμὸ (ποὺ πῆρε περνώντας κάτω ἀπὸ τὴν ἡμίονο τοῦ αἱρετικοῦ Ἐπισκόπου).

    Καὶ ἐπιλέγει ὁ Θεοδώρητος (ἀπὸ τὸν ὁποῖον δανείστηκε τὸ περιστατικὸ ὁ Νικηφόρος): Εἶναι βέβαια παιδικὴ ἡ ἀντίδραση, ἀλλὰ δείχνει πόση ἀποστροφὴ εἶχαν οἱ κάτοικοι Σαμοσάτων, πρὸς τοὺς Ἀρειανόφρονες, ποὺ διέστρεφαν τὸ Δόγμα τῆς Πίστεως:

    «Καὶ μειρακιῶδες μὲν ἴσως τοῦτο· ὅμως ἱκανόν ἐστι δεῖξαι ὅσον ἡ πόλις αὕτη ἔντροφον εἶχε τὸ μῖσος πρὸς τοὺς τὸ δόγμα τῆς πίστεως ᾑρημένους παραχαράττειν» (ὅπ. παρ., P.G. 146, 636ΑΒ).

Π.Σ. 

"Αρνούμαστε να εφαρμόσουμε τα νέα προγράμματα σπουδών"!

Ο Πρόεδρος της ΠΕΘ Ηρακλής Ρεράκης και η π. Βουλευτής Σταυρούλα Ξουλίδου μιλούν για τα Θρησκευτικά

 - Εκρηκτικό Δελτίο, 4/10/18 - ART TV

από το 24:30 και μετά

Ο Πρόεδρος της ΠΕΘ Ηρακλής Ρεράκης και η π. Βουλευτής Σταυρούλα Ξουλίδου μιλούν για τα Θρησκευτικά - Εκρηκτικό Δελτίο, 4/10/18 - ART TV από το 24:30 και μετά.

Πηγή 

Θα τους αφήσουμε;

Καταιγιστικός ο π. Αθανάσιος Μισσός για Σταυρό:   Έρχομαι εγώ να τον φτιάξω

 – Η τοπική Εκκλησία βλέπει χάσκοντας;

«Το τραγικότερο όμως είναι ότι οι Ταγοί της Χώρας μας είναι πρόθυμοι λόγω ηθικής διάβρωσης δικής τους να συμβαδίσουν με την νοοτροπία των φονταμενταλιστών του Ισλάμ»

       

     «Ο λόγος γαρ ο του Σταυρού τοις μεν απολλυμένοις μωρία εστί» - Δανείζομαι την ρήση αυτή του Αποστόλου Παύλου από την Α΄ προς Κορινθίους επιστολή του (α΄ 18), αφού τελευταίως όλο και πληθαίνουν τα γεγονότα με τους Χριστομάχους που αρέσκονται στην κατακρήμνιση του τύπου του Τιμίου Σταυρού του Κυρίου και Θεού μας είτε νοητώς είτε και εμπράκτως.

     Το συμβάν στην Λέσβο ήρθε να αναζωπυρώσει την τακτική των αλλοφρόνων που διαρκώς επιθυμούν την εκρίζωση των χριστιανικών μας συμβόλων από τις ψυχές μας αλλά και από τους οφθαλμούς μας.

Τι και αν οι ξεριζωμένοι λαθρέποικοι διαμαρτύρονται για τις άθλιες συνθήκες διαμονής τους στα hot spots;

Τι και αν έφυγαν πυξ λαξ και άρον άρον εγκαταλείποντας πίσω γονείς, παιδιά, πατρίδα, περιουσία;

Ο πόθος τους ο κρυφός είναι να πλήξουν τον Χριστό και να επιφέρουν «συνεργεία φόβου μαχαίρας» τον εξισλαμισμό στην

«Πνευματικές διαζεύξεις, ερμηνευτικές διαθλάσεις και ευρισιολογία»

 (Προς George Ber: 6/10/2018 – 9.19 π.μ.)

Τοῦ Ν. ΣΑΚΑΛΑΚΗ

Είναι αλήθεια, ότι σε μια απροσωπόληπτη–αντικειμενική εστίαση σε πνευματικά–εκκλησιαστικά πρόσωπα μεγάλου βεληνεκούς, στα ουσιώδη χαρακτηριστικά τους υπάγεται και το φαινόμενο της διάζευξης. Αυτό φανερώνει ώσμωση πνευματικών προβληματισμών, περιοδικές υιοθετήσεις ιδεών–πρακτικών, συνδυασμός πνευματικών και κοινωνικών αξιών, αυθορμητισμούς αυτοπραγμάτωσης και σε ορισμένες περιπτώσεις φωτισμός Θεού.

Ως παράδειγμα, για τον π. Σεραφείμ Παπακώστα ο π. Ηλίας Μαστρογιαννόπουλος, σημειώνει: «στη μορφή του δεν είναι εύκολο να ξεχωρίσεις, αν κυριαρχεί η εσωτερική ζωή ή η προσφορά, η συντήρηση ή ανανέωση, ο ιερομόναχος ή ο κοινωνικός εργάτης. Τέτοιες διαζεύξεις είναι γεφυρωμένες στη σφαιρική του προσωπικότητα. Το μόνο που μπορείς να πεις πιο συγκεκριμένα είναι ότι στην πρώτη περίπου δεκαπενταετία της δημόσιας ζωής του (1920–1935) τον κύριο τόνο στο έργο του έχει η θεμελίωση, ενώ στην δεύτερη δεκαπενταετία (1935–1950) ο τόνος πέφτει στην προσφορά και στην δράση».

Σ’ αυτήν την θέαση–κριτική, ως επιβεβλημένη συνθήκη, υπόκεινται (σχεδόν) όλα τα πρόσωπα καθώς και τα παρακάτω (πιστεύω):

1^ος) π. Αυγουστίνος Καντιώτης: Είχε μέγα εκκλησιολογικό χάρισμα αγωνιστικότητας και ορθόδοξης ομολογίας. Ευαίσθητος στην

Απέρριψε την Πανορθόδοξη για το ουκρανικό το Φανάρι

-Όλες οι νεώτερες εξελίξεις για το θέμα που ρίχνει βαριά σκιά στην Ορθοδοξία

Καταιγιστικές είναι οι εξελίξεις για το ουκρανικό εκκλησιαστικό ζήτημα. Ενώ σήμερα ξεκινάει στο Φανάρι η Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου και οι Ουκρανοί πιστεύουν πως θα βγει λευκός καπνός για την αυτοκεφαλία οι διεργασίες συνεχίζονται.

“Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος απέρριψε το αίτημα της Ρωσικής Εκκλησίας για πανορθόδοξη συζήτηση για το θέμα της χορήγησης ενός Τόμου αυτοκεφαλίας στους Ουκρανούς σχίσματικούς”, ανέφερε ο Ευστράτι Ζόρια, από το σχισματικό «Πατριαρχείο Κιέβου», στον προσωπικό του λογαριασμό στοTwitter.
«Το Πατριαρχείο της Μόσχας προσπαθεί να αποτρέψει την παροχή ενός Τόμου προτείνοντας να μετακινήσει το ζήτημα σε μια συζήτηση σε μια συνάντηση των αρχηγών των τοπικών εκκλησιών-με την ελπίδα να καθυστερήσει το θέμα”, γράφει ο Zorya. «Ο Οικουμενικός Πατριάρχης, η Εκκλησία της Ελλάδας και το Βουλγαρικό Πατριαρχείο έχουν ήδη απορρίψει την πρωτοβουλία

Εορτάζοντας έναν Απόστολο, "ψηλαφά κανείς μαζί του τα ίδια τα αποτυπώματα του Χριστού"

Ο άγιος απόστολος Ιάκωβος ο του Αλφαίου

 (†9 Οκτωβρίου)

Του Πρωτοπρ. Γεωργίου Δορμπαράκη 

   «Ο άγιος Ιάκωβος ήταν αδελφός του αποστόλου Ματθαίου, του τελώνη και ευαγγελιστή. Ο απόστολος αυτός βγήκε στο κήρυγμα, πυρπολημένος από θείο ζήλο, και κατέστρεψε όλα τα τεμένη των ειδώλων, ενώ επιτέλεσε και πολλά θαύματα: θεραπείες νόσων και εκδιώξεις πονηρών πνευμάτων.

Γι’  αυτό και το πλήθος των εθνών τον ονόμασε «σπέρμα θείον». Αφού λοιπόν περιόδευσε στον περισσότερο κόσμο ως εραστής του Χριστού, του Οποίου και το πάθος και τον θάνατο ζήλεψε, καρφώνεται σε σταυρό και έτσι παρέδωσε το πνεύμα στον Θεό».

      Κι άλλοτε είχαμε τονίσει: όταν πρόκειται η εορτή ενός από τους Αποστόλους του Κυρίου, η εκκλησιαστική υμνογραφία στέκεται με ένα ιδιαίτερο δέος και με ένα θάμβος απέναντί του. Και δικαιολογημένα. Ένας απόστολος σχετίζεται κατεξοχήν με τον Κύριο, ανήκει σ’  αυτούς που κλήθηκαν από Εκείνον, για να είναι οι μάρτυρες της αποκάλυψης του Θεού, συνεπώς ψηλαφά κανείς μαζί του τα ίδια τα αποτυπώματα του Χριστού και αναπνέει την ατμόσφαιρα  όχι μόνον της χάρης Του, αλλά και της ιστορικής παρουσίας Του. Γι’  αυτό και η κοινωνία με τους αποστόλους

Ι.Μ. Πειραιώς, Μπορεί να υπάρξει ορθόδοξος μοναχισμός χωρίς την ομολογιακή του διάσταση;

          (Π.Π.).  Θὰ συνιστούσαμε σ’ ὅσους διαβάσουν αὐτὸ τὸ ἄρθρο τῆς Μητροπόλεως Πειραιῶς:

ὅπου βλέπετε τη λέξη "μοναχισμὸς" και "μοναχοί",  ἀντικαταστῆστε την μὲ τὴ λέξη "ἐπίσκοπος",  γιὰ νὰ καταλάβετε πόσο παίζουν μὲ τὰ τῆς Πίστεως οἱ ἄνθρωποι τοῦ Γραφείου Αἱρέσεων καὶ Παραθρησκειῶν τῆς μητροπόλεως Πειραιῶς.

Γιὰ νὰ καταλάβετε ὅτι αὐτὰ ποὺ ἀπευθύνει περὶ ὁμολογίας πρὸς τοὺς μοναχοὺς ὁ π. Παῦλος τοῦ Ἀντιαιρετικοῦ Γραφείου, θὰ ἔπρεπε νὰ τὰ ἀπευθύνει πρὸς τὸν Ἐπίσκοπόν του. Τότε θὰ διαπιστώνατε πόσο Ὁμολογητής εἶναι ὁ προϊστάμενος τοῦ ἀντιαιρετικοῦ γραφείου τῆς μητροπόλεως Πειραιῶς, ἀλλὰ καὶ ὅλοι οἱ Ἐπίσκοποι.

Οἱ Ἐπίσκοποι εἶναι -πρέπει νὰ εἶναι- Ὁμολογητὲς καὶ αὐτοὶ ποὺ ἔχουν τὴν πρώτη εὐθύνη γιὰ τὴν διαφύλαξη τῆς ἀκεραιότητας τῆς Πίστεως, ὥστε νὰ μὴν χρειάζεται κἂν οἱ μοναχοὶ νὰ ἐξέρχονται τῶν κυρίων καθηκόντων τους καὶ νὰ ἀγωνίζονται γιὰ τὴν Πίστη.

Ἀντὶ λοιπόν, τὸ ἀντιαιρετικὸ γραφεῖο Πειραιῶς νὰ ψέγει τοὺς μοναχούς, πρῶτα ἔπρεπε νὰ ἐλέγξει καὶ νὰ ψέξει γιὰ τὰ ἴδια ἀκριβῶς πράγματα τοὺς πρώτους καὶ κύριους ὑπεύθυνους: τοὺς Ἐπισκόπους καὶ πρῶτο-πρῶτο τὸν προϊστάμενό τους, τὸν κ. Σεραφείμ.

Ἀλλὰ ποῦ τέτοια ἀνδρεία. Ἂν τὸ κάνουν τὴν ἴδια ὥρα πρέπει νὰ ζητήσουν ἀλλοῦ κατάλυμα!

Πρὶν λοιπὸν μᾶς γράψετε σπαραξικάρδια γιὰ τὸν «πολύ πόνο ψυχής» καὶ τὴν διαπίστωσή σας, γιὰ τὴν

«από γνωστούς μοναστικούς, αλλά και οικουμενιστικούς κύκλους, προσπάθεια παραχαράξεως και κολοβώσεως του ρόλου και της αποστολής του Μοναχισμού»,

θὰ πρέπει νὰ πονέσετε γιὰ τὴν «προσπάθεια παραχαράξεως και κολοβώσεως του ρόλου και της αποστολής του Επισκόπου».

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 8η Οκτωβρίου 2018

Μπορεί να υπάρξει ορθόδοξος μοναχισμός χωρίς την ομολογιακή του διάσταση;

Όπως είναι γνωστό ο Μοναχισμός, ως προφητικός, αποστολικός και μαρτυρικός βίος, ως αγγελομίμητος πολιτεία  συνεχούς μετανοίας και αφιερώσεως, αποτελεί το καύχημα και τη δόξα της Εκκλησίας μας. Ανάγει την αρχή του σ’ αυτό τούτο το Θεανδρικό πρόσωπο του Κυρίου μας, ο Οποίος έζησε ως παρθένος, ακτήμων και κατά πάντα υπήκοος στο θέλημα του ουρανίου Πατρός του, ενσαρκώνοντας στο πρόσωπό Του τις τρείς βασικές και θεμελιώδεις αρετές του Μοναχισμού, την  παρθενία, την ακτημοσύνη και την υπακοή και βρίσκει την πλήρη καταξίωσή του στο πρόσωπο της Παναχράντου Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας.

  Ο κύκλος των δώδεκα μαθητών του Κυρίου μας αποτελεί το πρώτο κοινόβιο στην ιστορία και τη ζωή της Εκκλησίας μας, οι δε μακαρισμοί και γενικότερα η επί του Όρους ομιλία αποτελούν τους πρώτους κανόνες του Μοναχισμού. Οι μοναχοί είναι οι «άγγελοι του Θεού» κατά τον άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο, η «διηνεκής βία της φύσεως» κατά τον άγιο Ιωάννη τον Σιναΐτη, οι «μάρτυρες τη προαιρέσει» κατά τον Μέγα Αθανάσιο, οι «συνεχιστές της μαρτυρικής Εκκλησίας» κατά τον άγιο Συμεών τον Νέο Θεολόγο, «η κόμη που κοσμεί την κεφαλή της Εκκλησίας» κατά τον άγιο Γρηγόριο Νύσσης, «οι ευαγγελικώς ζώντες» κατά τον Ευάγριο τον Ποντικό.

 Ανεκτίμητη και ανυπολόγιστη η αξία και η προσφορά του και ο ρόλος του στην εκπλήρωση της αποστολής της Εκκλησίας, αφού από τις τάξεις των μοναχών προήλθαν στη συντριπτική πλειοψηφία τους οι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας μας, κορυφαίοι επίσκοποι, ποιμένες και διδάσκαλοι του εκκλησιαστικού σώματος, πολυγραφότατοι εκκλησιαστικοί συγγραφείς, φλογεροί ιεραπόστολοι, γενναίοι ομολογητές της πίστεως, που με τους αντιαιρετικούς των αγώνες και με το αίμα τους διεφύλαξαν ανόθευτη και απαραχάρακτη την αλήθεια της πίστεως από τον κίνδυνο των αιρέσεων, μουσουργοί, ποιητές και

Τα ξεπουλά όλα ο «αγαπούλης»! Και την πατρίδα και την Εκκλησία! --Κι ο λαός ακόμα τους προσκυνά και τους φιλά το χέρι!

Θέλουν να διαμελίσουν την Ορθοδοξία με νέο Σύνταγμα:

 Έρχεται η

«θρησκευτική ουδετερότητα κράτους»

– Σχέδιο θρησκευτικού αποχρωματισμού

   «Θρησκευτική ουδετερότητα του κράτους» θα περιέχει το νέο Σύνταγμα μετά από τη σχετική συνάντηση Τσίπρα-Ιερώνυμου, που πραγματοποιήθηκε μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.
Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ αντιδρούν έντονα εδώ και καιρό για τις σχέσεις Κράτους-Εκκλησίας και από ότι φαίνεται βιάζονται να δρομολογήσουν αλλαγές στις σχέσεις αυτές στο άμεσο μέλλον και μάλιστα πριν αποχωρήσουν από την εξουσία.

Ντόπιοι; Έλληνες; Ξένοι; ή "Παράνομα εισελθόντες"; .... !!

 Χριστιανοί;  Άθεοι;  ή Αλλόθρησκοι;

..... !! Ντροπή τους !!!!!

«Αφαιρέστε τους σταυρούς από τη Μυτιλήνη, ενοχλούν τους Λαθρο μετανάστες»

 

    Και τα όργανα παίρνουν για τα καλά μπροστά...

ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΣΤΑΥΡΟΥ ΣΤΗΝ ΛΕΣΒΟ... 

    Μπράβο καμάρια μου!!! Τώρα καταλάβατε το σχέδιο που κρύβεται πίσω από την προβιά της δήθεν προσφυγιάς; Γιατί σας ενοχλούσε τόσο ο Σταυρός βρε λεχρίτες; Απέναντι σ' αυτό το σύμβολο σεβασμός δεν υπάρχει; Προφανώς, η καταστροφή του ιερού συμβόλου συνετελέσθη ή από τις χρυσοπλήρωτες ΜΚΟ που καταδυναστεύουν το νησί και λειτουργούν ως κράτος εν κράτει...ή από τους καημένους τους λαθροεισβολείς- λαθροδήθεν πρόσφυγες που τους ενοχλούσε η θέα του Σταυρού οι οποίοι είναι αδύνατον να ενσωματωθούν και να σεβαστούν το χέρι και την Πατρίδα που τους ευεργετεί... Τι έγινε βρε καμάρια μου αλληλέγγυοι, δήθεν ανθρωπιστούλιδες, μούγκα στη στρούγκα; ή περιμένετε τους

Οι τρεις πένες που έσπασαν στο χέρι του αυτοκράτορα!

Όταν  προστατεύει  ο  Θεός…

Πώς ο Θεός έσωσε τον Μέγα Βασίλειο από την εξορία που ήταν έτοιμος να υπογράψει ο αυτοκράτορας Ουάλης

  
    … Ο Βασίλειος με όλα τούτα τα θαυμαστά σημάδια συγκίνησε βαθειά τον Ουάλη. Αυτό φανερώνει η γενναία του χειρονομία να δωρήσει στο Βασίλειο πλούσια κτήματά του, για την περίθαλψη πτωχών και αρρώστων, ίσως μάλιστα λεπρών.
Παρ’ όλα τούτα, παρ’ όλη τη συγκίνηση του Ουάλη δεν απογοητεύθηκαν οι αρειανοί. Κοντά του, στο παλάτι του, είχαν πολλές κάθε μέρα ευκαιρίες για να διαβάλουν τον αδιάβλητο, να λασπώνουν το λευκό Βασίλειο, να παρουσιάζουν σαν λύκο το αγαθό αρνί.
Η μέθοδός τους δε λάθεψε.
Κατάφεραν να γίνει το νέο διάταγμα της εξορίας του Βασιλείου. Πάλεψε κι ο Ουάλης πολύ με τον εαυτό του. Για πολλές μέρες ανέβαλε την υπογραφή του.
Ένα πρωινό άνοιξε προσεκτικά την τυλιγμένη μεμβράνη και πήρε

Τραγέλαφος η ανακοίνωση του Υπουργείου Παιδείας

 Η ΠΕΘ διαψεύδει τα παραπλανητικά στοιχεία που δημοσίευσε το Υπουργείο Παιδείας

 για το αν είναι θετικοί οι Θεολόγοι στο νέο μάθημα των Θρησκευτικών

     1. Η ΠΕΘ διαψεύδει τα παραπλανητικά στοιχεία που δημοσίευσε το Υπουργείο Παιδείας  σύμφωνα με τα οποία οι Θεολόγοι εκπαιδευτικοί δηλώνουν σε σημαντικό ποσοστό ικανοποιημένοι από τα νέα Προγράμματα του μαθήματος των Θρησκευτικών. Οι ισχυρισμοί απορρίπτονται ως μη έγκυροι, διότι η συλλογή των δεδομένων που υποστηρίζει ο κ. Υπουργός έγινε μέσω ενός μη επιστημονικά έγκυρου και αξιόπιστου ερωτηματολογίου διότι:

       

Μόνος Του θα έλθει ο Χριστός και θα εγκύψει στην ψυχή μας, αρκεί να βρει ορισμένα πραγματάκια που να τον ευχαριστούν  αγαθή προαίρεση,  ταπείνωση  και  αγάπη.  Χωρίς αυτά δεν μπορούμε να πούμε το ''Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με''.

Όσιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

Πηγή

Ο ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΩΣ ΠΡΟΕΣΤΩΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΣ

Μᾶς ἐτέθη ἀπὸ ἀντι-Οἰκουμενιστὴ ἀδελφὸ τὸ ἐρώτημα, ἂν γίνεται Θ. Λειτουργία χωρὶς μνημόνευση τοῦ Ἐπισκόπου. Παρόμοιο θέμα δημιουργήθηκε, ὅταν -ἀπὸ ἄλλη σκοπιά- ὁ μητροπολίτης Περγάμου κ. Ἰωάννης Ζηζιούλας στὰ πλαίσια «της περιλάλητης ευχαριστηριακής εκκλησιολογίας» μιλοῦσε αἱρετικὰ γιὰ τὴ θέση τοῦ Ἐπισκόπου στὴν Θ. Λειτουργία. Ἀναδημοσιεύουμε τὴν ἀπάντηση τοῦ ἀείμνηστου Ἰωάννου Κορναράκη, ποὺ ἐν μέρει δίνει ἀπάντηση καὶ στὸν ἀδελφὸ καὶ ἐν καιρῷ θὰ ἑτοιμάσουμε καὶ μιὰ ἀπάντηση ποὺ ἀνταποκρίνεται ἀκριβῶς στὴν ἐρώτηση.

Ο ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΩΣ ΠΡΟΕΣΤΩΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΣ

Του αείμνηστου Ιωάννου Κορναράκη 

     

Στο περιοδικό της Ιεράς Μητροπόλεως Περιστερίου «Διάβαση» και στο 54^ο τεύχος του των μηνών Μαρτίου - Απριλίου 2005, δημοσιεύεται άρθρο του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου κ. Ιωάννου Ζηζιούλα, με θέμα «Ο επίσκοπος ως προεστός της Θείας Ευχαριστίας». Πρόκειται στο κείμενο αυτό, για ανάπτυξη σκέψεων του Σεβασμιωτάτου, που αφορούν στο νόημα του επισκοπικού αξιώματος στον χώρο της λειτουργικής και, γενικώτερα της εκκλησιαστικής μας ζωής. Κατά τον Σεβασμιώτατο κ. Ιωάννη, η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι «επισκοποκεντρική». Την βασική  θέση του, σχετικώς με το νόημα και τον ρόλο του επισκοπικού αξιώματος, προσπαθεί να στηρίξει με την παράθεση λειτουργικών

ΓΝΩΜΟΔΟΤΗΣΗ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ ΤΟΥ ΚΑΝΟΝΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ κ. ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΚΥΡΙΑΖΟΠΟΥΛΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΝΟΜΟ 4301/2014

Σύμφωνα με τὴν γνωμοδότηση μερίδα τῶν Γ.Ο.Χ. ἀποδέχτηκαν ὅτι ἡ κανονικὴ Ἐκκλησία στὴν Ἑλλάδα εἶναι  αὐτὴ τῆς Συνόδου μὲ πρόεδρο τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἱερώνυμο!

    Γνωρίζαμε ἀπὸ καιρὸ αὐτὴν τὴν ἐξέλιξη, ἀλλὰ νὰ ποὺ τώρα ἔρχεται ὁ καθηγητὴς τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου νὰ τὴν ἐπιβεβαιώσει. Καὶ ποιά εἶναι αὐτή; Ὅτι μερίδα τῶν Γ.Ο.Χ. (ποιός ξέρει γιὰ ποιούς λόγους, ποιούς ὑπολογισμούς, ποιές συμφωνίες κάτω ἀπὸ τὸ τραπέζι καὶ ἐν ἀγνοίᾳ -ἢ ἐναντίωση- τῶν πιστῶν τους) ἀποδέχονται ὅτι ἡ κανονικὴ ἐν Ἑλλάδι Ἐκκλησία εἶναι αὐτὴ τῆς Συνόδου μὲ πρόεδρο τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἱερώνυμο!

         Σύμφωνα μὲ τὴν Γνωμάτευση τοῦ κ. Κυριαζόπουλου, ἡ ἐκκλησία τῶν Γ.Ο.Χ. ὑπαγόμενη στὸ Νόμο 4301/2014 «ποὺ ἀφορᾶ τοὺς ἑτερόδοξους καὶ ἀλλόθρησκους, ἀποδέχτηκε τὴ διάταξη τοῦ ἰδίου ἄρθρου 16 κατὰ τὴν ὁποία ἡ νεοημερολογίτικη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος εἶναι ἡ κανονικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στὴν ἐδαφική της δικαιοδοσία. Ἐπὶ λέξει αὐτὴ ἡ διάταξη ὁρίζει:

    “Οἱ διατάξεις τοῦ παρόντος δὲν ἐφαρμόζονται (α) γιὰ τοὺς θρησκευτικοὺς λειτουργοὺς καὶ τὴν ὀργάνωση τῶν θρησκευτικῶν κοινοτήτων ποὺ ἀνήκουν στὴν κανονικὴ δικαιοδοσία καὶ κλίμα τῆς κατὰ τὸ ἄρθρο 3 τοῦ Συντάγματος Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος”.

     Συνεπῶς, ἀφενὸς μέν, κατὰ τὴν ἐκκλησιαστικὴ πεποίθηση τῆς Ἐκκλησίας ΓΟΧ, ἡ νεοημερολογητικὴ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος εἶναι –μετὰ τὴν παράνομη καὶ ἀντικανονικὴ καὶ ἀντιδογματικὴ ἐπέκταση τὸ 1924 τοῦ νέου ἢ Γρηγοριανοῦ ἡμερολογίου γιὰ τὸν ἑορτασμὸ τῶν ἀκινήτων ἑορτῶν– σχισματική, καὶ –μετὰ τὴν εἰσαγωγὴ τῆς Παναιρέσεως τοῦ Θρησκευτικοῦ Συγκρητισμοῦ ἢ Οἰκουμενισμοῦ ἀπὸ τὴν ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης τὸ 2016– αἱρετική. Ἀφετέρου δὲ ἡ Σύνοδος ΓΟΧ –ἡ ὁποία προέτρεψε τοὺς πιστοὺς ΓΟΧ νὰ ὑπογράψουν ὡς ἱδρυτὲς τῶν τριῶν θρησκευτικῶν νομικῶν προσώπων-Μητροπόλεων ΓΟΧ, τὰ ὁποῖα ἱδρύουν τώρα τὸ ἐκκλησιαστικὸ νομικὸ πρόσωπο τῆς Ἐκκλησίας ΓΟΧ– ἀποδέχτηκε ὅτι ἡ Ἐκκλησία ΓΟΧ δὲν εἶναι ἡ κανονική, δηλαδὴ ἡ κληρονόμος τῆς ἀκαινοτόμητης Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος πρὶν τὸ 1924, καὶ ὅτι ἡ κανονικὴ εἶναι ἡ καινοτόμος νεοημερολογητικὴ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Γι’ αὐτὸ τὸν λόγο ἡ Σύνοδος ΓΟΧ, ὅπως καὶ οἱ τρεῖς Μητροπόλεις ποὺ ἵδρυσαν θρησκευτικὰ νομικὰ πρόσωπα, παραβίασαν κατ’ οὐσίαν τὴν ἀνωτέρω ὁμολογία πίστης τῆς Ἐκκλησίας ΓΟΧ, ἔστω καὶ ἂν τὴν περιλαμβάνουν στοὺς Κανονισμοὺς αὐτῶν». 

ΓΝΩΜΟΔΟΤΗΣΙ by on Scribd

Όλο και πιό μυστικά-Μασωνικά! Όλο και πιό Νεοταξικά!

 Μυστική συνάντηση Τσίπρα - Ιερώνυμου στην Αρχιεπισκοπή. Τι συζήτησαν

«Άνοιγμα» του πρωθυπουργού στην Εκκλησία

Συνάντηση, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, είχαν την περασμένη Τετάρτη στην Αρχιεπισκοπή ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας και ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος.

Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε το βράδυ της Τετάρτης, αμέσως μετά την έκτακτη σύσκεψη στο Μέγαρο Μαξίμου για τις εξελίξεις στο Χρηματιστήριο Αθηνών, και όπως σημειώνουν τόσο κυβερνητικές πηγές όσο και πηγές από την Αρχιεπισκοπή έγινε σε πολύ καλό κλίμα.

Σύμφωνα με πληροφορίες, η συζήτηση κινήθηκε γύρω από το ζήτημα της εκκλησιαστικής περιουσίας, ενώ συμφωνήθηκε και η συνεργασία Κράτους - Εκκλησίας.

Παράλληλα, ο πρωθυπουργός επεσήμανε στον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος τη στήριξη της κυβέρνησης στο φιλανθρωπικό έργο της Εκκλησίας.

Σημειώνεται πως η συνάντηση έγινε λίγο πριν ανοίξει στη Βουλή η διαδικασία για τη Συνταγματική Αναθεώρηση, με τους Τσίπρα και Ιερώνυμο να επιχειρούν να ανοίξουν μια νέα «σελίδα» στις σχέσεις Κράτους-Εκκλησίας.

Πηγή

«Αγκάθια ωφέλιμα»

Τὸ Ἀποστολικό

Ἀνάγνωσμα

τῆς  Κυριακῆς

 «Ἀγκάθια ὠφέλιμα». 

ΙΘ΄ ἐπιστολῶν (Β΄ Κορ. ια΄ 31 – ιβ΄ 9)

     Ἀδελφοί, ὁ Θεὸς καὶ πατὴρ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ οἶδεν, ὁ ὢν εὐλογητὸς εἰς τοὺς αἰῶνας, ὅτι οὐ ψεύδομαι. ἐν Δαμασκῷ ὁ ἐθνάρχης Ἀρέτα τοῦ βασιλέως ἐφρούρει τὴν Δαμασκηνῶν πόλιν πιάσαι με θέλων, καὶ διὰ θυρίδος ἐν σαργάνῃ ἐχαλάσθην διὰ τοῦ τείχους καὶ ἐξέφυγον τὰς χεῖρας αὐτοῦ. Καυχᾶσθαι δὴ οὐ συμφέρει μοι· ἐλεύσομαι γὰρ εἰς ὀπτασίας καὶ ἀποκαλύψεις Κυρίου. οἶδα ἄνθρωπον ἐν Χριστῷ πρὸ ἐτῶν δεκατεσσάρων· εἴτε ἐν σώματι οὐκ οἶδα, εἴτε ἐκτὸς τοῦ σώματος οὐκ οἶδα, ὁ Θεὸς οἶδεν· ἁρπαγέντα τὸν τοιοῦτον ἕως τρίτου οὐ­ρανοῦ. καὶ οἶδα τὸν τοιοῦτον ἄνθρωπον· εἴτε ἐν σώματι εἴτε ἐκτὸς τοῦ σώματος οὐκ οἶδα, ὁ Θεὸς οἶδεν· ὅτι ἡρπάγη εἰς τὸν παράδεισον καὶ ἤκουσεν ἄρρητα ρήματα, ἃ οὐκ ἐξὸν ἀνθρώπῳ λαλῆσαι. ὑπὲρ τοῦ τοιούτου καυχήσομαι, ὑπὲρ δὲ ἐμαυτοῦ οὐ καυχήσομαι εἰ μὴ ἐν ταῖς ἀσθενείαις μου. ἐὰν γὰρ θελήσω καυχήσασθαι, οὐκ ἔσομαι ἄφρων· ἀλήθειαν γὰρ ἐρῶ· φείδομαι δὲ μή τις εἰς ἐμὲ λογίσηται ὑπὲρ ὃ βλέπει με ἢ ἀκούει τι ἐξ ἐμοῦ.  Καὶ τῇ ὑπερβολῇ τῶν ἀποκαλύψεων ἵνα μὴ ὑπεραίρωμαι, ἐδόθη μοι σκόλοψ τῇ σαρκί, ἄγγελος σατᾶν, ἵνα με κολαφίζῃ ἵνα μὴ ὑπεραίρωμαι. ὑπὲρ τούτου τρὶς τὸν Κύριον παρεκάλεσα ἵνα ἀποστῇ ἀπ᾿ ἐμοῦ· καὶ εἴρηκέ μοι· ἀρκεῖ σοι ἡ χάρις μου· ἡ γὰρ δύναμίς μου ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται. ἥδιστα οὖν μᾶλλον καυχήσομαι ἐν ταῖς ἀσθενείαις μου, ἵνα ἐπισκηνώσῃ ἐπ᾿ ἐμὲ ἡ δύναμις τοῦ Χριστοῦ.

«Ἐδόθη μοι σκόλοψ τῇ σαρκί, ἄγγελος σατᾶν, ἵνα με κολαφίζῃ ἵνα μὴ ὑπεραίρωμαι»

      Ἀκούσαμε τὸν ἀπόστολο Παῦλο στὸ σημερινὸ ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα νὰ μιλάει μεταξὺ τῶν ἄλλων γιὰ μιὰ προσ­ωπική του δοκιμασία. Τὴν ὀνομάζει «σκό­λοπα», δηλαδὴ αἰχμηρὸ ξύλο, σκληρὸ ἀγκάθι ποὺ ἐνοχλεῖ πολύ. Καὶ γράφει ὅτι τὴν προκαλοῦσε, κατὰ παραχώρησιν Θεοῦ, «ἄγγελος σατᾶν», δηλαδὴ ἀπεσταλμένος τοῦ διαβόλου, πονηρὸ πνεῦμα. Μάλιστα ἦταν τόσο ἐνοχλητική, ὥστε τὸν «κολάφιζε», ὅπως γράφει, ἦταν δηλαδὴ σὰν νὰ τὸν χτυποῦσε στὸ πρόσωπο. Φαίνεται ὅτι ἦταν χρόνια βασανιστικὴ

Η πλάνη είναι πολύ δύσκολο να διορθωθεί

Άγιος Πορφύριος:

 Η πλάνη είναι πολύ δύσκολο να διορθωθεί

Στον άνθρωπο που έχει υγιή ψυχή αποκαλύπτονται τα μυστήρια του Θεού
Ο άνθρωπος που είναι άξιος του Θεού γίνεται έμπλεος του Αγίου Πνεύματος. Έχει την θεία χάρι. Ο Θεός εν τω μυστηρίω του Χριστού του δίδει τη χαρά, την ειρήνη, την πραότητα, την αγάπη.
Του δίδει άλλα γνωρίσματα, αυτά που λέει ο απόστολος Παύλος:
«Ο δε καρπός του Πνεύματος εστίν αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, αγαθωσύνη, πίστις, πραότης, εγκράτεια…».

Για να μαθαίνουν κάποιοι: Γιά ποιόν λόγο δημιουργήθηκε η ΡΟΕΔ;

Ὁ Μητροπ. Ἀντώνιος μέχρι τόν θάνατό του (1936), ἦταν σέ κοινωνία μέ ὅλα τά Πατριαρχεῖα καί τῆς τοπικές Ἐκκλησίες, ἐκτός τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας. Εἶναι χαρακτηριστικό, ὅτι ὁ δεύτερος στήν ἱεραρχία τῆς ΡΟΕΔ Ἀρχιεπίσκοπος Κίσενεφ Ἀναστάσιος, ἔπειτα Μητροπολίτης, συμμετεῖχε στό Πανορθόδοξο Συνέδριο τοῦ 1923 ὑπό τόν Μελέτιο Μεταξάκη καί τό 1934 χειροτόνησε τόν Πατριάρχη Ἱεροσολύμων Τιμόθεο.

Αντωνίου Μάρκου, Θεολόγου

(Ὅπως πληροφορηθήκαμε ὁ καθηγητὴς Ἀντ. Μάρκου εἶναι

πρώην Ματθαιϊκὸς καὶ νῦν μέλος τῶν Γ.Ο.Χ. Καλλινίκου!)

Η ΡΟΕΔ εἶναι ἕνα δημιούργημα πολιτικῆς σκοπιμότητος. Προέκυψε ἐπειδή ὁ ἱδρυτής της, φιλομοναρχικός Μητροπ. Κιέβου Ἀντώνιος (Κραποβίτσκυ, + 1936), ἀπέτυχε νά ἐκλεγεῖ Πατριάρχης Μόσχας τό 1917 (ἐνῶ εἶχε ἐξασφαλίσει τίς ψήφους τῶν περισσοτέρων μελῶν τῆς Πανρωσικῆς Συνόδου, διότι ἡ ἐκλογή ἔγινε μέ κλήρο) καί ὑποχρεώθηκε νά διαφύγει στή Δύση, ὅπου ὀργάνωσε τήν ΡΟΕΔ καί ἐργάσθηκε γιά τήν παλινόρθωση τῆς Δυναστείας τῶν Ρωμανώφ στή Ρωσία.

   Τό σχίσμα στή Ρωσική Ἐκκλησία κυοφορήθηκε ἤδη ἀπό τό 1917, ἔτος συγκλήσεως τῆς τοπικῆς Πανρωσικῆς Συνόδου. Ἡ Σύνοδος συγκλήθηκε τήν 15η Αὐγούστου 1917 στή Μόσχα, στόν Καθεδρικό Ναό Κοιμ. Θεοτόκου Κρεμλίνου, ὑπό τήν προεδρία τοῦ

Μεγαλομάρτυρες Σέργιος και Βάκχος

7 Οκτωβρίου 2018

Πρωτ. π. Γεωργίου Παπαβαρνάβα

    Οι άγιοι Σέργιος καί Βάκχος ήσαν στρατιώτες τού ρωμαϊκού στρατού καί υπηρετούσαν στίς στρατιωτικές τάξεις τού αυτοκράτορα Μαξιμιανού. Διακρίνονταν γιά τήν σύνεση καί τήν σωφροσύνη τους, καθώς καί γιά τήν ανδρεία τους στά πεδία τών μαχών, γεγονός τό οποίο παρακίνησε τόν αυτοκράτορα νά τούς απονείμη μεγάλα στρατιωτικά αξιώματα. Αλλά ο θαυμασμός καί η συμπάθεια τού αυτοκράτορα γιά τούς δύο νέους μετατράπηκε σέ προβληματισμό στήν αρχή καί σέ μίσος στήν συνέχεια, όταν πληροφορήθηκε ότι είναι Χριστιανοί. Γι’ αυτό καί διέταξε νά οργανωθούν ειδωλολατρικές τελετές καί θυσίες καί τούς κάλεσε νά παραστούν. Όταν εκείνοι αρνήθηκαν νά τό κάνουν καί ομολόγησαν τήν πίστη τους στόν Χριστό μέ παρρησία καί θάρρος, τότε ο Μαξιμιανός εξοργισμένος διέταξε νά τούς αφαιρέσουν τά διάσημα τών αξιωμάτων τους καί νά τούς διαπομπεύσουν. Οι στρατιώτες

Οι κανόνες, τά τροπάρια έχουν μέσα θησαυρούς

 Ὅσιος Πορφύριος:  Οἱ κανόνες, τά τροπάρια ἔχουν μέσα θησαυρούς.

Σ' αὐτά βρίσκομε τούς τρόπους πού μεταχειρίσθηκαν οἱ ἅγιοι γιά ν' ἀγαπήσουν τόν Χριστό καί νά νικήσουν τό κακό.

    Στενοχωροῦμαι, ὅταν λέγω γιά τόν ἑαυτό μου, ἀλλά θέλω νά τό πῶ. Ὅταν ἤμουν κοντά στούς Γέροντές μου, διψοῦσα τή μελέτη, ἀλλά δέν μ' ἄφηναν, ὅλο μέ βάζανε στίς δουλειές. Πολλά χρόνια ὑστερήθηκα τή μελέτη, πού τόσο πολύ μοῦ ἄρεσε.     Διαβάζοντας τό Ψαλτήρι καί τούς κανόνες, εἶχα καί ἕνα μεγάλο κέρδος ἔμαθα ὄχι ἁπλῶς νά διαβάζω, ἀλλά καί τίς συμβουλές πού δίνω ἀπό κεῖ τίς ἔμαθα. Οἱ κανόνες, τά τροπάρια ἔχουν μέσα θησαυρούς. Σ' αὐτά βρίσκομε τούς τρόπους πού μεταχειρίσθηκαν οἱ ἅγιοι, γιά ν' ἀγαπήσουν