Oμιλία π. Εὐθυμίου στήν Σερβία: Όσοι δεν διώκονται -όταν υπάρχει αίρεση- σημαίνει ότι συμφωνούν με τους αιρετικούς

Ὁ π. Εὐθύμιος Τρικαμηνᾶς, κατόπιν προσκλήσεως τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπ. Ράσκας καὶ Πριζρένης π. Ἀρτεμίου, μετέβη στὸ Βελιγράδι (Ιανουάριος  2014) καὶ συλλειτούργησε μαζί του κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς ἑορτῆς τῆς περιτομῆς τοῦ Κυρίου καὶ τοῦ Μ. Βασιλείου. Στὸ τέλος τῆς Θ. Λειτουργίας, ἐκλήθη ἀπὸ τὸν Σεβασμιὠτατο νὰ ἀπευθύνει λίγα λόγια πρὸς τὸ ἐκκλησίασμα. Τὰ λίγα ποὺ εἶπε, μετέφραζε ὁ Σεβασμιώτατος, καὶ εἶναι τὰ ἑξῆς:

Φωτογραφίες ἀπὸ τὴν Ἐπίσκεψη τοῦ π. Ευθύμιου στὴ Σερβία

"...ἣν ἐκμιμούμενος ἅπας, ἀνυψοῦται ταπεινούμενος".

  

Ο Οικουμενισμός χειρότερη αίρεση από τον Αρειανισμό, παρά ταύτα επικοινωνείτε μαζί του.

Τὸ ἱστολόγιό μας ἔχει τὸν τίτλο «Πατερικὴ Παράδοση καὶ Οἰκουμενισμός». Ὡς ἐκ τούτου, στὶς ἀναρτήσεις μας δὲν περιέχονται συνήθως γενικὰ πνευματικὰ θέματα, ἀφοῦ αὐτὰ τὰ βρίσκεις κανεὶς σὲ δεκάδες ἄλλα ἱστολόγια, ἀλλὰ ἡ θεματολογία μας περιστρέφεται γύρω ἀπὸ τὸ φλέγον καὶ ἐπεῖγον θέμα τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἔστω κι ἂν αὐτὸ κάποιους κουράζει.

Κι ὅσο δὲν κουράζονται οἱ Οἰκουμενιστὲς νὰ διαδίδουν τὶς κακοδοξίες τους καὶ προοδευτικὰ καὶ ἐπίμονα νὰ τὶς ἐμπεδώνουν στὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ (τὸ μεγαλύτερο μέρος τοῦ ὁποίου δὲν ἔχει πάρει μυρουδιὰ γιὰ τὴν ἀπώλεια στὴν ὁποία μᾶς ὁδηγεῖ ὁ Οἰκουμενισμός)· κι ὅσο δὲν «κουράζονται» οἱ Ποιμένες νὰ ἐφησυχάζουν ἢ νὰ κοιμοῦνται τὸν ὕπνον τοῦ δικαίου, ἀρνούμενοι νὰ πράξουν τὸ στοιχειῶδες καὶ αὐτονόητο καθῆκον τους, δὲν θὰ κουραζόμαστε κι ἐμεῖς νὰ φωνάζουμε μὲ τὴν μικρῶν δυνατοτήτων φωνή μας, γιὰ τὸ διαβρωτικὸ ἔργο τῶν Οἰκουμενιστῶν.

Βέβαια, τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ὄφειλαν νὰ τὴν καταπολεμοῦν κατὰ πρῶτον λόγον οἱ Ἐπίσκοποι καὶ οἱ ποιμένες. Ἀλλὰ, δυστυχῶς, αὐτοί (ποὺ ἔχουν καὶ τὸ κῦρος, καὶ τὶς γνώσεις καὶ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἐξουσία) δὲν τὸ κάνουν.

Ὅμως οἱ σύγχρονοι Ἐπίσκοποι καὶ πνευματικοί, πρωτοτυποῦν ἀρνητικά, καὶ θὰ γραφοῦν στὶς μαῦρες δέλτους τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας, ἐπειδὴ ἀρνοῦνται (ἐκτὸς ἐλαχίστων ἐξαιρέσεων) νὰ ἐνημερώσουν τὸν λαὸ γιὰ τὸ ποιοί εἶναι οἱ φορεῖς τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀρνοῦνται νὰ τὸν προτρέψουν νὰ ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς Πατριάρχες καὶ Ἐπισκόπους καί, τελικά, οἱ ἴδιοι (οἱ ὀρθοδοξοῦντες Ἐπίσκοποι-Ποιμένες) νὰ ἐκδιώξουν τοὺς αἱρετικοὺς λύκους ἀπὸ τὴν μάνδρα τῆς Ἐκκλησίας.

Στὴν συνέχεια δημοσιεύουμε ἕνα ἀπόσπασμα ἀπὸ ὁμιλία τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση, μὲ τὴν ὁποία παρουσίασε κυρίως τὴν ἀντιαιρετικὴ δράση τοῦ Μ. Βασιλείου, χαρακτήρισε τὸν Οἰκουμενισμὸ χειρότερη αἵρεση ἀπὸ τὸν Ἀρειανισμό, καὶ πρόσθεσε πώς, δυστυχῶς, σήμερα Πατριάρχες καὶ Ἐπίσκοποι εἶναι Οἰκουμενιστές, ἡ Ἱεραρχία εἶναι «Ἀρειανική»–(Οἰκουμενιστική), καὶ ἐνῶ ἡ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἐπεκτείνεται «διαρκῶς, διαρκῶς, διαρκῶς οἱ περισσότεροι ἀπὸ τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ οἱ περισσότεροι ἀπὸ τοὺς κληρικοὺς καθεύδουν, κοιμοῦνται»! Πρέπει λοιπόν, νὰ μιμηθοῦμε τὸν Μ. Βασίλειο.
         Σὲ τί, ὅμως; ρωτᾶμε καὶ θὰ ἀπαντήσουμε στὸ τέλος.

Ἂς δοῦμε μερικὰ ἀπὸ αὐτὰ ποὺ εἶπε ὁ π. Θεόδωρος:

«Νὰ δοῦμε πῶς σκεπτόνταν ἐκεῖνο τὸν καιρὸ οἱ Ἅγιοι, τί συνέβαινε τότε στὴν Ἐκκλησία, καὶ τί συμβαίνει καὶ στὴν σημερινὴ Ἐκκλησία, καὶ στὴν σημερινὴ ἐποχὴ καὶ στοὺς σημερινοὺς καιρούς, μήπως, στηριζόμενοι στὴ ζωὴ αὐτῶν τῶν μεγάλων Ἁγίων, μπορέσουμε καὶ διορθώσουμε κι ἐμεῖς μερικὰ πράγματα σήμερα στὴν Ἐκκλησία, (σ.σ. ἐποχὴ ποὺ κατατρώγει τὴν Ἐκκλησία ὁ Οἰκουμενισμός) ὅπως ἐπὶ τῆς ἐποχῆς τοῦ Μ. Βασιλείου, κατέτρωγε τὴν Ἐκκλησία ἡ μεγάλη αἵρεση τοῦ Ἀρειανισμοῦ.

Ὅταν ἀνέλαβε ἕνας πολὺ μεγάλος Ἀρειανὸς Αὐτοκράτωρ, ὁ Οὐάλης, ὁ ὁποῖος ἐδίωξε τοὺς Ὀρθοδόξους, δὲν ἔμειναν σχεδὸν Ὀρθόδοξοι καὶ πιστοί, κρυβόνταν ὅλοι τους –καὶ οἱ Ἱεράρχες– ὅλους τοὺς ἐπέβαλε μὲ τὸ ζόρι νὰ ἀσπαστοῦν τὴν αἵρεση τοῦ Ἀρειανισμοῦ, καὶ νὰ δοῦμε ἐδῶ, πῶς ὁ Μ. Βασίλειος συμπεριφέρθηκε καὶ πῶς συμπεριφέρονται καὶ σήμερα, ὄχι μόνο οἱ Ἀρχιερεῖς καὶ οἱ Ἱεράρχες, ἀλλὰ ἀκόμα κι ἐμεῖς οἱ πιστοί, ἀπέναντι μιᾶς ἐξ ἴσου πολὺ μεγάλης αἱρέσεως, ἡ ὁποία σήμερα κατατρώγει τὴν Ἐκκλησία μας, τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Χειρότερη αἵρεση ὁ Οἰκουμενισμός, ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὸν Ἀρειανισμό. (σ.σ.: Ἄρα, ἀφοῦ εἶναι μεγαλύτερη αἵρεση ἀπὸ τὸν Ἀρειανισμό, πρέπει νὰ κάνουμε κάτι μεγαλύτερο ἀπ’ ὅ,τι ἔκανε ὁ Μ. Ἀθανάσιος καὶ ὁ Μ. Βασίλειος!).

Αἵρεση ἡ ὁποία ἔχει παρασύρει Πατριάρχες, ζῶντες Πατριάρχες –δὲν τὸ ξέρουν ὅλοι οἱ Χριστιανοί–   Ἀρχιεπισκόπους,

Για όσους κοινωνούν με τους Οικουμενιστές, που "προέρχονται ἀπὸ ἡμας"

  Σύμφωνα μὲ τὴν διδασκαλία τῶν Ἁγίων:

ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΤΕΡΟΙ  ΟΙ  ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ

ΑΠΟ  ΤΟΥΣ  ΠΑΠΙΚΟΥΣ

Στὴν πρὸς «Δυτικοῖς» ἐπιστολή του ὁ Μ. Βασίλειος, γράφει:

«Λοιπόν, τὸ μὲν θρασὺ καὶ ἀναίσχυντον τμῆμα τῆς αἱρέσεως τῶν Ἀρειανῶν, ἀφοῦ φανερῶς ἀπεκόπη ἀπὸ τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, παραμένει εἰς τὴν πλάνην του, ἀλλ’ ὀλίγον μᾶς βλάπτει, διότι ἡ ἀσέβειά των εἶναι φανερὰ εἰς ὅλους.

Ὅσοι ὅμως εἶναι ἐνδεδυμένοι μὲ δέρμα προβάτου καὶ ἐμφανίζουν ἐξωτερικόν (βίον) ἥμερον καὶ πρᾶον, ἐνῶ ἐσωτερικῶς κατασπαράσσουν ἀνηλεῶς τὰ πρόβατα τοῦ Χριστοῦ, μάλιστα διότι ἔχουν ἀρχικῶς προέλθει ἀπὸ ἡμᾶς, εὐκόλως προξενοῦν βλάβην εἰς τοὺς ἁπλουστέρους, αὐτοί (κυρίως) εἶναι ἐπικίνδυνοι καὶ δύσκολοι εἰς τὸ νὰ προφυλαχθῇ κανεὶς ἀπὸ αὐτούς: (Οἱ δὲ τὴν δορὰν τοῦ προβάτου περιβεβλημένοι καὶ τὴν ἐπιφάνειαν ἥμερον προβαλλόμενοι καὶ πραεῖαν, ἔνδοθεν δὲ σπαράσσοντες ἀφειδῶς τὰ Χριστοῦ ποίμνια καὶ διὰ τὸ ἐξ ἡμῶν ὡρμῆσθαι εὐκόλως ἐμβάλλοντες βλάβην τοῖς ἁπλουστέροις, οὗτοί εἰσιν οἱ χαλεποὶ καὶ δυσφύλακτοι).

» Αὐτοί (ἀκριβῶς), ζητοῦμεν ἀπὸ τὴν τελειότητά σας, νὰ γνωστοποιηθοῦν δημοσίως εἰς ὅλας τὰς Ἐκκλησίας τῆς Ἀνατολῆς, ὥστε ἤ, ἂν ὀρθοποδήσουν (εἰς τὴν ἀλήθειαν), νὰ ἀνήκουν εἰλικρινῶς μαζί μας, ἤ, ἐὰν  παραμείνουν διεστραμμένοι, νὰ διατηροῦν μεταξύ των μόνον τὴν βλάβην, χωρὶς νὰ δύνανται ἐξ αἰτίας τῆς ἀπροφυλάκτου ἐπικοινωνίας (μαζί των) νὰ μεταδίδουν τὴν ἀσθένειάν των εἰς ὅσους τοὺς πλησιάζουν.

» Εἶναι ὅμως ἀνάγκη νὰ μνημονεύσωμεν αὐτοὺς ὀνομαστικῶς, ὥστε καὶ σεῖς οἱ ἴδιοι νὰ γνωρίσετε ποῖοι κάμνουν ταραχὰς μεταξύ μας, ἀλλὰ καὶ νὰ κάμετε τοῦτο φανερὸν εἰς τὰς Ἐκκλησίας σας. Διότι ὁ ἰδικός μας βεβαίως λόγος φαίνεται εἰς τοὺς πολλοὺς ὕποπτος, ὅτι δῆθεν ἕνεκα μερικῶν προσωπικῶν διαφορῶν προτιμῶμεν νὰ δεικνύωμεν ἀπέναντί των στάσιν μικρόψυχον (καὶ φιλόνικον)».

(Μ. Βασιλείου, Τοῖς Δυτικοῖς, ἐπιστ. σξγ΄, Ἐκδ. «Ὠφελίμου Βιβλίου», (μτφρ. Μπιλάλη Νικόδημου, μοναχοῦ ἁγιορείτου, ὅπ. παρ., κεφ. 2, σελ. 124-125).

Καὶ σὲ ἄλλη ἐπιστολὴ γράφει ὁ Μ. Βασίλειος μὲ τὸ ἴδιο πνεῦμα:

«Τὰ μὲν οὖν παρὰ τῶν Ἀρειανῶν (σ.σ. σήμερα Παπικῶν) ἔκπαλαι κατὰ τῆς Ἐκκλησίας σκευωρούμενα, εἰ καὶ πολλὰ καὶ μεγάλα καὶ κατὰ πᾶσαν διαβεβοημένα τὴν οἰκουμένην, ἀλλ' οὖν φορητὰ ἡμῖν ἐστι διὰ τὸ παρὰ φανερῶν ἐχθρῶν καὶ πολεμίων τοῦ λόγου τῆς ἀληθείας γίνεσθαι· οὓς ὅταν μὴ ποιήσωσι τὰ συνήθη, θαυμάζομεν, οὐχ ὅταν μέγα τι καὶ νεανικὸν κατὰ τῆς εὐσεβείας τολμήσωσι.  Λυπεῖ  δὲ  ἡμᾶς  καὶ  ταράσσει  τὰ παρὰ τῶν ὁμοψύχων  καὶ ὁμοδόξων  γινόμενα» (Μ. Βασιλείου, Πρὸς Πέτρον Ἐπίσκοπον Ἀλεξανδρείας, ἐπιστ. σξϚ΄, κεφ. 1, στιχ. 12-20, σελ. 136).

Ἡ μετάφραση (Μπιλάλη Νικοδήμου, ἁγιορείτου μοναχοῦ): 

«Ὅσα λοιπὸν ἀφ’ ἑνὸς δολιεύονται οἱ Ἀρειανοὶ ἀνέκαθεν ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας, μολονότι εἶναι πολλὰ καὶ μεγάλα καὶ διατυμπανισμένα εἰς ὅλην τὴν Οἰκουμένην, παρὰ ταῦτα μᾶς εἶναι ὑποφερτά, λόγῳ τοῦ ὅτι γίνονται ἀπὸ φανεροὺς ἐχθροὺς καὶ πολεμίους τοῦ λόγου τῆς ἀληθείας. Μάλιστα τοὺς θαυμάζομεν, ὅταν δὲν κάνουν ὅ,τι συνηθίζουν καὶ ὄχι ὅταν τολμήσουν κάτι σοβαρὸν καὶ θρασὺ ἐναντίον τῆς εὐσεβοῦς πίστεως. Ἀφ’ ἑτέρου ὅμως μᾶς λυποῦν καὶ μᾶς ταράσσουν ὅσα γίνονται ἀπὸ τοὺς ὁμοψύχους καὶ ὁμοδόξους»

(Ἀπὸ τὸ βιβλίο "Ἡ Πατερικὴ στάση στοὺς  Θεολογικοὺς Διαλόγους", Σημάτη Παναγιώτη

VIDEO: Ο ΠΑΠΑΣ, ΩΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ, ΑΠΑΓΓΕΛΕΙ ΤΟ "ΠΑΤΕΡ ΗΜΩΝ"!

ΜΕ ΠΟΙΟΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΟΥΝ, ΟΣΟΙ ΚΟΙΝΩΝΟΥΝ ΜΕ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ;

Κάθε αἵρεση εἶναι δυσπολέμητη καὶ ὅταν μένει ἀπολέμητη ριζώνει καὶ ἁπλώνεται παντοῦ. Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ Ἅγιοι Πατέρες δὲν διδάσκουν μόνο τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, ἀλλὰ τὴν ἀπομάκρυνση καὶ ἀπὸ ὅσους ἐπικοινωνοῦν μὲ τοὺς αἱρετικούς.

Ἤδη ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης, πρὶν συγκληθεῖ κάποια Σύνοδος καὶ ὑποδείξει τὴν ὕπαρξη κάποιας συγκεκριμένης αἱρέσεως ἢ κατονομάσει συγκεκριμένους αἱρετικοὺς παραγγέλλει καὶ διδάσκει: «Μὴ λέγετε αὐτοῖς (τοῖς αἱρετικοῖς, οὔτε) χαίρειν».

Καὶ γιὰ νὰ μὴ ἐπικαλεσθοῦμε πάλι τὴν πολυχρησιμοποιημένη ἔκφραση «ὁ κοινωνῶν ἀκοινωνήτω ἀκοινώνητος ἔσται», ἂς δοῦμε καὶ κάποια ἄλλα Πατερικὰ χωρία.

Ὁ Μ. Βασίλειος εἶναι ἀπόλυτος. Δὲν μιλᾶ γιὰ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ «Ὀρθοδόξους», ποὺ ὅμως ἐπικοινωνοῦν μὲ αἱρετικούς:

«Οἵτινες τὴν ὑγιᾶ ὀρθόδοξον πίστιν προσποιούμενοι ὁμολογεῖν, κοινωνοῦσι δὲ τοῖς ἑτερόφροσι, τοὺς τοιούτους, εἰ μετὰ παραγγελίαν μὴ ἀποστῶσιν, μὴ μόνον ἀκοινωνήτους ἔχειν, ἀλλὰ μηδὲ ἀδελφοὺς ὀνομάζειν».

Καὶ πάλι ὁ Μ. Βασίλειος:

«Ὅταν δέ τι ἐναντίον τῇ τοῦ Κυρίου ἐντολῇ, παραφθεῖρον ἢ μολῦνον αὐτὴν ἐπιταχθῶμεν παρά τινος, καιρὸς εἰπεῖν τότε· Πειθαρχεῖν δεῖ Θεῷ μᾶλλον ἢ ἀνθρώποις· μνημονεύοντας τοῦ Κυρίου λέγοντος· Ἀλλοτρίῳ δὲ οὐ μὴ ἀκολουθήσωσιν, ἀλλὰ φεύξονται ἀπ' αὐτοῦ, ὅτι οὐκ οἴδασι τῶν ἀλλοτρίων τὴν φωνήν... Ἐξ ὧν παιδευόμεθα, ὅτι, κἂν πολὺ γνήσιός τις ᾖ, κἂν ὑπερβαλλόντως ἔνδοξος ὁ κωλύων τὸ ὑπὸ τοῦ Κυρίου προστεταγμένον, ἢ προτρέπων ποιεῖν τὸ ὑπ' αὐτοῦ κεκωλυμένον, φευκτὸς ἢ καὶ βδελυκτὸς ὀφείλει εἶναι ἑκάστῳ τῶν ἀγαπώντων τὸν Κύριον» (Μ. Βασιλείου, Κεφάλαια τῶν Ὅρων κατ’ Ἐπιτομήν, ἐρώτ. ριδ΄).

Διότι ἡ ἐπικοινωνία μὲ αἱρετικούς, εἶναι ἔμμεση ἐπικοινωνία μὲ τὸν διάβολο, ἐφ’ ὅσον κατὰ τοὺς Πατέρες αὐτὸς εἶναι ὁ ἐφευρέτης τῶν αἱρέσεων. Γράφει ὁ Μ. Ἀθανάσιος:

«Ὁ τὰς αἱρέσεις ἐπινοήσας διάβολος» καὶ οἱ αἱρετικοὶ τὶς διδασκαλίες τους «παρὰ τοῦ διαβόλου λαβόντες ἐμάνησαν (τούτων γὰρ ἐκεῖνος μόνος ἐστὶ σπορεύς)»

 (Μ. Ἀθανασίου, Ἐπιστολή πρὸς Ἐπισκόπους Αἰγύπτου…, σελ. 46).

Μὲ Ἐγκύκλιό της ἡ ἐν Κωνσταντινουπόλει Σύνοδος τοῦ 1722, λέγει ὅτι ἀκόμα καὶ ὁ διάβολος ἀναγνωρίζει

Ο Μ. ΦΩΤΙΟΣ ως ερμηνευτής του Ι. Κανόνος περί απομακρύνσεως από τους αιρετικούς

Ὡς γνωστόν ὁ ἅγ. Φώτιος ἦταν ἐκεῖνος πού μέ τούς ἀγῶνες του ἔσωσε τήν Ὀρθοδοξία ἀπό τήν ὑποταγή της στόν Παπισμό καί ἐπίσης, ἦταν ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος προήδρευσε τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου ἡ ὁποία ἐξέδωσε μεταξύ ἄλλων καί τόν 15^ο ἱερό Κανόνα. Ὁ ἴδιος λοιπόν τώρα, θά μᾶς ἐξηγήση αὐτόν τόν Κανόνα μέ τή διδασκαλία του, θά μᾶς πῆ ἄν εἶναι δυνητικός ἤ ὑποχρεωτικός, θά μᾶς ὁδηγήση ἀσφαλῶς στόν δρόμο τῆς ἀποτειχίσεως, πότε δηλαδή αὐτή πρέπει νά γίνεται καί ὑπό ποίας προϋποθέσεις πρέπει νά ὑποτασσώμεθα στόν Ἐπίσκοπο.

Ὑπάρχει εἰς τό θέμα αὐτό ἕνα χωρίον τοῦ ἁγίου τό ὁποῖον εἶναι τόσο σαφές καί ξεκάθαρο πού θά πρέπει κάποιος νά ἔχη ἰησουΐτικη εὐφυΐα καί παπική διπλωματία διά νά τό διαστρέψη. Εἶναι ἀπό τήν ιε’ ὁμιλία του, ἡ ὁποία ἐκφωνήθηκε στόν ἄμβωνα τῆς μεγάλης Ἐκκλησίας:

«Αἱρετικός ἐστιν ὁ ποιμήν; Λύκος ἐστί· φυγεῖν ἐξ αὐτοῦ καί ἀποπηδᾶν δεήσει, μηδ’ ἀπατηθῆναι προσελθεῖν, κἄν ἥμερον περισαίειν δοκῇ· φύγε τήν κοινωνίαν αὐτοῦ καί τήν πρός αὐτόν ὁμιλίαν ὡς ἰόν ὄφεως ἀγκίστρῳ μέν καί δελέατι ἰχθύες ἁλίσκονται, ὁμιλία δέ πονηρά καί τόν αἱρετικόν ἰόν ὑποκαθήμενον ἔχουσα πολλούς τῶν ἁπλουστέρων προσιόντας καί μηδέν βλάβος παθεῖν ὑφορωμένους ἐζώγρησε· φεύγειν οὖν παντί σθένει διά ταῦτα προσήκει τούς τοιούτους.

     Ὀρθόδοξός ἐστιν ὁ ποιμήν, εὐσεβείᾳ ἐσφράγισται, οὐδέν τῆς αἱρετικῆς φατρίας ἐπισύρεται; Ὑποτάγηθι αὐτῷ, ὡς εἰς τύπον προκαθεζομένῳ Χριστοῦ· οὐκ ἐκείνῳ φέρεις τήν τιμήν, ἄν ἐξ ὅλης φέρῃς ταύτην τῆς ψυχῆς· Χριστός ταύτην ὑποδέχεται· μή περιεργάζου τά ἄλλα· Θεός ἐστιν ὁ τούτων ἐξεταστής· ἐκείνῳ τήν κρίσιν κατάλιπε, σύ δέ τήν ὑπακοήν, κατά τήν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ, καί καθαράν αὐτῷ τήν διάθεσιν ἐπεδείκνυσο» (ΕΠΕ 12, 400,31).

Ὁ ἅγιος εἶναι τόσο σαφής ὥστε ἀναφέρει καί τίς δύο περιπτώσεις τοῦ αἱρετικοῦ καί τοῦ ὀρθοδόξου ποιμένος.

Τόν αἱρετικό τόν ὀνομάζει λύκο ἀπό τόν ὁποῖο πρέπει νά ἀπομακρυνθῆς πάραυτα, ὡσάν μέ ἅλμα πού γίνεται ἐνστικτωδῶς, χωρίς διαδικασίες ἤ ἀποφάσεις Συνόδων «φυγεῖν ἐξ αὐτοῦ καί ἀποπηδᾶν δεήσει»· προσθέτει ἀκόμη ὅτι δέν πρέπει νά ἀπατηθῆς ἀπό τήν ἐξωτερική του ἡμερότητα καί ὅτι ἡ κοινωνία μέ αὐτόν εἶναι δηλητήριο φιδιοῦ.

Ἀντιθέτως γιά τόν ὀρθόδοξο ποιμένα, ὁ ἅγιος θέτει κάποιες προϋποθέσεις πού πρέπει νά τίς ἐξετάζη ἕκαστος καί μετά νά ὑποταχθῆ εἰς αὐτόν. «Εὐσεβείᾳ ἐσφράγισται, οὐδέν τῆς αἱρετικῆς φατρίας ἐπισύρεται».  Δηλαδή νά ἔχη καθ’ ὅλα εὐσεβῆ πίστι καί ζωή καί νά μήν ἔχη κανένα αἱρετικό ψεγάδι. Αὐτά πρέπει νά τά ἐξετάζη ὁ κάθε ὀρθόδοξος ἄν δέν θέλη νά ὁδηγηθῆ στόν γκρεμό.  Ἄν ὅμως, λέγει ὁ ἅγιος, ὁ ποιμένας ἔχη ὀρθόδοξο πίστι καί τήν κηρύττη μέ λόγια καί ἔργα, τότε πρέπει νά τόν θεωρήσης «ὡς εἰς τύπον προκαθεζομένῳ Χριστοῦ». Τήν τιμή πού ἀποδίδεις εἰς αὐτόν τόν ποιμένα τήν δέχεται ὁ Χριστός. Ὅλα τά ἄλλα, διδάσκει ὁ ἅγιος, πλήν δηλαδή τῆς πίστεως, νά μήν τά ἐξετάζωμε «μή περιεργάζου τά ἄλλα· Θεός ἐστίν ὁ τούτων ἐξεταστής».

     Αὐτή ἡ διδασκαλία τοῦ Μ. Φωτίου εἶναι πολύ σαφής καί κατανοητή καί οὐσιαστικά καθιστᾶ τόν 15^ο Κανόνα τῆς Πρωτοδευτέρας, ὄχι μόνο ὑποχρεωτικό, ἀλλά συγχρόνως καί ἄκρως ἀναγκαῖο σέ κάθε ἕνα ὁ ὁποῖος δέν θέλει νά κατασπαραχθῆ ἀπό τόν λύκο καί νά δηλητηριασθῆ ἀπό τό φίδι.  Τώρα ἄν ἐμεῖς περιμένωμε τήν ἀπόφασι τῆς Συνόδου διά νά φύγωμε ἀπό τόν λύκο, σημαίνει ἤ ὅτι ἀδιαφοροῦμε διά τήν σωτηρία μας ἤ ὅτι τήν θέλουμε μέν, ἀλλά χωρίς ἀγῶνα καί θυσία.

          Θά ἀναφέρωμε καί ἕνα ἀκόμη τμῆμα ἀπό ἐπιστολή τοῦ ἁγίου διά νά ἰδοῦμε ἀφ’ ἑνός μέν τήν αὐστηρότητά του εἰς τά θέματα τῆς πίστεως, ἀφ’ ἑτέρου δέ τήν Παράδοσι πού ἐγνώριζον ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι στήν ἐποχή του, ὅτι δηλαδή πρέπει νά φεύγωμε μακριά ἀπό τούς αἱρετικούς καί διεστραμμένους Ἐπισκόπους.

Ἐπιπλήττει στήν ἐπιστολή αὐτή ὁ ἅγιος τόν ἀρχιεπίσκοπο Καισαρείας, διότι ἔγινε προδότης τῶν δογμάτων τῆς πίστεως καί οἱ πιστοί τόν ἀπεστρέφοντο καί οὔτε «χαίρεται» δέν τοῦ ἔλεγον:

«Κακός ἐγένου φίλοις καί θείου προδότης δόγματος, καί τῆς σῆς ὁμολογίας πολέμιος, εἶτα διερωτᾷς, τί δήποτέ σε οἱ εὐσεβεῖς ὡς ἐναγῆ ἀποστρέφονται, μηδέ τῆς κοινῆς ἀξιοῦντες προσρήσεως; (ὤ, τί σε δικαίως προσείπω;) φοβερόν ἡγοῦνται καί τό διά τοῦ “χαίρειν” κοινωνῆσαι τοῖς ἔργοις σου τοῖς πονηροῖς» (ΕΠΕ 13, Ἐπιστ. ΚΣΤ΄ Παύλῳ γεγονότι ἀρχιεπισκόπῳ Καισαρείας καί ἀποστήσαντι, 290,25).

Καί ἀπό ἐδῶ φαίνεται ὅτι ἡ ἀποτείχισις ἦτο γνωστή, θά λέγαμε, καί στόν τελευταῖο ὀρθόδοξο καί τήν ἐφήρμοζαν ἐνστικτωδῶς οἱ Χριστιανοί, χωρίς νά ἔχη καταδικασθῆ ἀπό Σύνοδο ὁ Ἐπίσκοπος τῆς Καισαρείας.

OIKOYMENIΣΜΟΣ-ΣΥΝΤΕΛΕΙΤΑΙ ΠΡΟΔΟΣΙΑ, π. Αυγουστίνου Καντιώτη

6 Φεβρουαρίου

Τοῦ Μ. Φωτίου, Πατριάρχου Κων/λεως

OIKOYMENIΣΜΟΣ

ΣΥΝΤΕΛΕΙΤΑΙ ΠΡΟΔΟΣΙΑ

Μητροπολιτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου

Πηγή: augoustinos-kantiotis

    Σήμερα, ἀγαπητοί μου, ἡ ἁγία μας Ἀνατολικὴ Ἐκκλησία ἑορτάζει τὴν ἐπέτειο τῆς ἐκδημίας πρὸς Κύριον τοῦ ἱεροῦ Φωτίου πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως (820-893 μ.Χ.).

Εἶπαν, ὅτι ἡ ἱστορία εἶνε μιὰ πινακοθήκη, στὴν ὁποία ὁ χρόνος ἀναρτᾷ ἑκάστοτε εἰ­κό­νες μεγάλων μορφῶν. Καὶ στὴν χριστιανικὴ ἱ­στο­ρία ὑ­πάρχουν μεγάλες μορφές, ποὺ συν­ετέλε­σαν στὴν ἐξάπλωσι καὶ ἑδραίωσι τῆς ἁγί­ας μας πίστεως. Μετὰ τὴν ἄχραν­τη εἰκό­να τοῦ Κυρίου ἡ­μῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ὑπάρχουν ἄλ­λες μορφές. Ἀπὸ πλευρᾶς ἀγώνων γιὰ τὴν δι­ατήρησι τῆς πα­ρακαταθήκης τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀγώνων νὰ κρα­τηθῇ ἁγνὸ τὸ εὐαγγέ­λιο, ξεχωρίζουν τρεῖς μορ­φές· πρῶτος ὁ ἀπόστολος Παῦλος, δεύτερος ὁ Μέγας Ἀθανάσιος, καὶ τρίτος ὁ σημερινὸς ἅγιος.
    Ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἀγωνίστηκε ἐναν­τί­ον τῆς τάσεως ἰουδαϊκῶν κύκλων νὰ νοθεύσουν τὸν χριστιανισμὸ ὥστε νὰ παρουσιασθῇ ὡς μία παραφυάδα τοῦ ἰουδαϊσμοῦ. Ἀντιστάθηκε σ᾽ αὐτοὺς ἀλλὰ καὶ στὸν ἀπόστολο Πέτρο, ὁ ὁποῖος εἶχε βέβαια τὸ ἴδιο φρόνημα μὲ τὸν ἀπόστολο Παῦλο ἀλλ᾽ ὡς πρὸς τὸ σημεῖο αὐτὸ φάνηκε γιὰ λίγο κάπως ὑποχωρητικός. Ὁ Παῦλος διακήρυξε, ὅτι στὴ νέα πίστι, τὴν πίστι τῆς χάριτος, δὲν ἰσχύουν πλέον οἱ τύποι, ἡ ἰουδαϊκὴ λατρεία, οἱ θυσίες καὶ ἡ περιτομή, ἀλλὰ «καινὴ κτίσις» (Γαλ. 6,15). Στὸν Παῦ­λο ὀφείλουμε τὸν διαχωρισμὸ τοῦ χριστι­ανισμοῦ ἀπὸ τὸν ἰουδαϊσμὸ καὶ τὴν αὐτοτέλεια τῆς χριστιανικῆς μας Ἐκκλησίας.
       Ὁ Μέγας Ἀθανάσιος ἀγωνίστηκε ἐναντίον τῶν τάσεων τῆς ἑλληνικῆς φιλοσοφίας, ἐναν­τί­ον δηλαδὴ ἐκείνων ποὺ ἤθελαν νὰ ποῦν ὅτι, ὅ­πως οἱ ἀρχαῖοι εἶχαν τοὺς ἡμιθέους, ἔ­τσι στὴ νέα πίστι ὁ Χριστὸς εἶνε ἕ­να εἶδος ἡμιθέ­ου, ποὺ ποτέ δὲν μπορεῖ νὰ φτά­σῃ τὸν Θεὸ Πα­τέρα. Ἐναντίον αὐτῆς τῆς τάσε­ως ὑπεστήριξε, ὅτι ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς εἶνε τὸ ἕ­να ἀπὸ τὰ τρία πρόσωπα τῆς τρισηλίου Θεότητος, τῆς ἁγίας Τριάδος.
     Καὶ ὁ ἱερὸς Φώτιος, ποὺ ἑορτάζουμε σήμε­ρα, ἀγωνίστηκε πολὺ σὲ ἕνα ἄλλο σπουδαιότατο ἀγῶνα, ἐναντίον τῶν ἐπεμβάσεων τοῦ κράτους στὴν ἐκκλησία· ὑποστήριξε ἐκεῖ­νο ποὺ εἶπε ὁ Κύριος· «Ἀπόδοτε τὰ καίσαρος καί­σαρι καὶ τὰ τοῦ Θεοῦ τῷ Θεῷ» (Ματθ. 22,21). Ἀγωνίστηκε ἐναν­τί­ον τῆς τάσεως τοῦ παπισμοῦ νὰ ὑποτάξῃ ὑπὸ τὴν ἐξουσία του τὴν Ὀρθοδοξία. Ἀγωνίστηκε ἐ­ναντίον τοῦ πρωτείου τοῦ πάπα, ποὺ ἔκανε τότε τὴν ἐμφάνισί του μὲ ἀξιώσεις ἐπὶ τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας. Ἀγωνίστηκε κυρίως –καὶ αὐτὸ εἶνε τὸ σπουδαιότερο– ἐ­ναντίον τῶν καινοτομιῶν, ποὺ ἔρχονταν νὰ ἀλ­λοιώσουν τὸ περιεχόμενο τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, ἐναντίον

«Καθεύδετε το λοιπόν και αναπαύεσθε;»

Ο Καθηγούμενος Αρχιμ. Κύριλλος Μελισσοχωρίου :

...Κυριολεκτικά ισοπεδώθηκαν όλα όσα επί χίλια και πλέον έτη εχώριζαν και χωρίζουν – και θα χωρίζουν – τους αιρετικούς Παπικούς από τους Ορθοδόξους. Μόνο προσχηματικά και τυπικά δεν υπήρξε και το «κοινόν Ποτήριον» ακόμη. Αυτό γίνεται σταδιακά και μεμονωμένα προς το παρόν. Αλλ’ όμως ήδη από το 1965, μετά την αντικανονική και μονομερή «άρση των αναθεμάτων», το όνομα του αιρεσιάρχου Πάπα έχει αναγραφή στα Δίπτυχα του Πατριαρχείου και μνημονεύεται «σιωπηρώς» ως ομόπιστος Πατριάρχης Ρώμης και μάλιστα ως πρώτος τη τάξει!

Οὔτε οἱ συμπροσευχές, οὔτε οἱ προδοτικοὶ Διάλογοι καὶ οἱ κατάπτυστες Συμφωνίες μὲ τοὺς αἱρετικούς, οὔτε ἡ ραγδαία ἐκκοσμίκευση καὶ «οἰκουμενιστικοποίηση» τῶν ὀλιγώτερον ἢ περισσότερον πιστῶν, οὔτε ἡ αἱρετικὴ δυσσέβεια ἀνησυχεῖ καὶ ταράσσει πλέον τὸν ὕπνο μας;

Ὁ ἅγ. Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος φωνάζει:

 «Εἰ δέ που τὴν εὐσέβειαν παραβλαπτομένην ἴδοις, μὴ προτίμα τὴν ὁμόνοιαν τῆς ἀληθείας, ἀλλ' ἵστασο γενναίως ἕως θανάτου» (Ἑρμην. Εἰς τὴν Πρὸς Ρωμαίους).

Ἀλλὰ καὶ αὐτοῦ τὴ φωνὴ καταπνίγουμε μὲ ἄλλοθι τὶς «φιλανθρωπίες», τὶς πανηγυρικὲς ἢ κατανυκτικὲς ἀκολουθίες, τὶς διαστρεβλωμένες περὶ ὑπακοῆς, περὶ εἰρήνης καὶ ὁμόνοιας νέες διδαχές. Καὶ συνεχίζουμε νὰ ἀκολουθοῦμε ὅλους αὐτοὺς τοὺς Πατριάρχες καὶ Ἀρχιεπισκόπους, ποὺ πλέον ἔχουν ξεγράψει τὴν Ὀρθοδοξία ἀπὸ τὴν συνείδησή τους, ποὺ ὅ,τι κάνουν τὸ κάνουν γιὰ τὸ ἐξαπατῆσαι καὶ «θεαθῆναι» τοῖς πιστοῖς!

 Ὁ π. Γ. Φλωρόφσκυ «ὅμως ἐφιστᾶ τὴν προσοχὴ στὸν κίνδυνο ὅτι  μιὰ ἱκανοποιητικὴ συνεργασία τῶν διηρημένων χριστιανῶν ἐπὶ κοινωνικῶν θεμάτων χωρὶς κάποια βαθύτερη ὤθηση γιὰ τελικὴ ἕνωση σὲ μιὰ Ἐκκλησία, μπορεῖ νὰ ἀμαυρώσει  ἢ ἀκόμα καὶ νὰ καταστρέψει τὸ ὅραμα τῆς ἀληθοῦς χριστιανικῆς Ἑνότητας, ἡ ὁποία εἶναι ...ἡ ἕνωση τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας.

Δὲν θὰ ἦτο –ἐρωτᾶ– μία παράλογος κατάστασις, ἐὰν οἱ χριστιανοὶ ἠδύναντο νὰ ἔχουν συμφωνίαν εἰς πράγματα ἐγκόσμια, τὰ ὁποῖα ἀπὸ πνευματικῆς ἀπόψεως εἶναι ἐπουσιώδη καὶ ὅμως νὰ διαφωνοῦν εἰς πράγματα οὐσιώδη καὶ πνευματικά;

Δὲν θὰ ὑπεδήλωνε ὅτι ὅλαι αἱ δογματικαὶ ἢ ὁμολογιακαὶ διαφωνίαι εἶναι ἄνευ οὐδεμίας ζωτικῆς σπουδαιότητος;».