Αφήνουμε, δυστυχώς, να καθορίζεται η ζωή μας από φόβους

* (https://simeiakairwn.wordpress.com) Καταπληκτικό κείμενο, που εξηγεί αυτό ακριβώς που συμβαίνει στην εποχή μας και στις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων. Αξίζει να το διαβάσετε!

Κάνουμε πράγματα λόγο του φόβου, χάνουμε πράγματα λόγο του φόβου.Φοβόμαστε να μην χάσουμε, να μην αποτύχουμε.Φοβόμαστε να αγαπήσουμε, να δοθούμε.Ο φόβος αυτός πηγάζει από τον λογισμό μας «μην τυχόν και πονέσουμε», γι’ αυτό και οι σχέσεις μας με τους άλλους δεν είναι γνήσιες σχέσεις, αλλά σχέσεις τακτικής και υπολογισμών.

Εάν δεν έρθουμε αντιμέτωποι με την παραξενιά του εαυτούλη μας που κτίζαμε τόσα χρόνια μέσα μας θα αυτοκαταστρεφόμαστε συνέχεια. Ακόμα και καλά να μας πηγαίνουν τα πράγματα, μόνο με τον λογισμό ότι μπορεί κάτι να στραβώσει θα τα παρατούμε και θα μιζεριάζουμε.

Δυστυχώς παρατηρείται το φαινόμενο πολλοί άνθρωποι να διακατέχονται από τον σύνδρομο του αδικημένου, του πονεμένου.Όταν έχουμε συνηθίσει να κυριαρχούν την ύπαρξή μας οι λογισμοί της παραξενιάς μας, τότε είναι φυσικό να φλετάρουμε συνεχώς με την απομόνωση, την εγκατάλειψη, την μελαγχολία, ακόμα και την κατάθλιψη.

ellasnafs.blogspot.gr      synaxipalaiochoriou.blogspot.gr

Πηγή

Κάνανε την Βουλή Σόδομα και Γόμορρα! --Αλλά έχει προηγηθεί η προεργασία των Οικουμενιστών Επισκόπων και η σιωπή των ...ευσεβών!

Η υπέρτατη ντροπή οι εικόνες με τον

… Τζέισον Αντιγόνη 

Με 161 ψήφους πέρασε στη Βουλή η αναδοχή από ομόφυλα ζευγάρια 

   Στα θεωρεία της Βουλής, όπως συμβαίνει κάθε φορά που συζητείται και ψηφίζεται νομοσχέδιο που αφορά στα δικαίωματα τους, βρέθηκαν εκπρόσωποι της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας. 
Ανάμεσά τους και ο Τζέισον Αντιγόνη o οποίος προσέφυγε στη Δικαιοσύνη ζητώντας αφενός να προσθέσει στην ταυτότητά του το όνομα Αντιγόνη και αφετέρου να διαγραφεί το φύλο του και να αποκαλείται Το Τζέισον Αντιγόνη. Ως προς το δεύτερο σκέλος

Η εξοικείωση με την αιρεση συνεχίζεται ασταμάτητα! --Αλλά αυτά πλέον είναι ψιλά γράμματα!!!

Επίσκεψη του νέου Νούντσιου στην Παναγία της Τήνου

Στις 7 Μαΐου 2018 επεσκέφθη τον Πανίερο Ναό της Ευαγγελιστρίας Τήνου ο νέος Αποστολικός Νούντσιος της Ρ/Καθολικής Εκκλησίας Σεβ. κ. Savio HON TAI FAI, στα πλαίσια της επίσκεψής του στην Ρ/Καθολική Επισκοπή της Τήνου, συνοδευόμενος από τον Αρχιεπίσκοπο Ρ/Καθολικών Νάξου-Τήνου κ. Νικόλαο.

Ο Αρχιερατικός Επίτροπος της Ιεράς Νήσου Τήνου Πρωτοπρ. Γεώργιος Φανερός, μετέφερε στον Σεβ. κ. HON TAI FAI τις ευχές και τις ευλογίες του Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας κ. Δωροθέου Β΄, και εν συνεχεία επηκολούθησε περιήγηση στον Ναό της

Οι Οικουμενιστές ροκανίζουν σιγά-σιγά την Ευαγγελική πίστη! --

Ημερίδα για τη δωρεά οργάνων

στη Μητρόπολη Μεσσηνίας

Κρίμα! Έλειπε ο Μεσογαίας!

Ενημερωτική Ημερίδα με θέμα: «Η δωρεά οργάνων και ιστών – Το ερώτημα για τις μεταμοσχεύσεις», πραγματοποιήθηκε απόψε στο Πνευματικό Κέντρο Καλαμάτας, από την Ιερά Μητρόπολη Μεσσηνίας.

Οπως αναφέρει ανακοίνωση της Μητρόπολης, η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε με πρωτοβουλία του Σεβ. Μητροπολίτη Μεσσηνίας κ. Χρυσοστόμου και συνδιοργανωτές τα Πανεπιστήμια Αθηνών και Πελοποννήσου, τον Εθνικό Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων και τον Ιατρικό Σύλλογο Μεσσηνίας.

Πλήθος κόσμου έδωσε το παρόν, μεταξύ αυτών αρκετοί Ιερείς και

«Στοιχώμεν τω κανόνι των αγίων»

(Μ. Βασίλειος – Περί πίστεως)

 Του Ν. ΣΑΚΑΛΑΚΗ

Σήμερα, δυστυχώς, το Εκκλησιαστικό σώμα  βιώνει τη νήψη και τους αντιαιρετικούς αγώνες  -τους δύο άξονες της πνευματικής ζωής-   αντιθετικά. Υιοθετεί ως ομολογία τη διαλεκτική του παρακλητικού λόγου, που είναι «η απλότης των ομολογούντων την πίστιν των εν ειρήνη» και θεωρεί ως εκλεπτυσμένο σχίσμα τους «ιδρώτες των προς τας αντιθέσεις της ψευδωνύμου γνώσεως ισταμένων».

Σήμερα, που οι ημέρες κυλούν πολύ μπερδεμένα (Εκκλησιαστικά – κοινωνικά), ο λόγος «Περί πίστεως» του Μ. Βασιλείου μπορεί να κατευθύνει και να ελέγξει τη δράση των Ορθοδόξων έναντι του Οικουμενισμού, δίνοντας άμεση θεραπευτική και θεολογική δυναμική στο Ορθόδοξο πλήρωμα, που εγκλωβίσθηκε στην όξυνση των αντιθέσεών του.

Είναι λόγος, που καθορίζει με ασφάλεια τον χαρακτήρα και την ανάπτυξη της Ορθόδοξης αυτοσυνειδησίας, άμυνας και ενότητας έναντι του πνευματικού εχθρού (Διάβολος, αίρεση, εκοσμίκευση). Στην εισαγωγή του λόγου οι καθηγητές–μελετητές γράφουν: «Το περί πίστεως είναι μία έγγραφος έκθεσις της πίστεως προς τους μοναχούς που είχαν υποβάλλει εις τον Βασίλειον σχετικόν αίτημα. Η έκθεσις αυτή στηρίζεται εις την Αγίαν Γραφήν, αποφεύγεται δε εις αυτήν η χρήσις λέξεων που εισάγουν «ξένον νουν» (Ε.Π.Ε. τόμος 8).

Ο Ι. Πατήρ γράφει σχετικά: «Θα χρησιμοποιήσω με φειδώ τα ονόματα και τους λόγους εκείνους που δεν απαντώνται μεν αυτολεξί εις την θείαν Γραφήν, διατηρούν όμως την έννοιαν που υπάρχει εις αυτήν· όσαι δε λέξεις εκτός του ότι είναι ξέναι, μας επεισάγουν και άγνωστον έννοιαν («νουν ξένον») και όσαι δεν είναι δυνατόν να βεβαιωθή ότι εχρησιμοποιήθηκαν από τους αγίους, αυτάς θα τας αποφύγω παντελώς ως ξένας και αλλοτρίας προς την ευσεβή πίστιν» (Σελ. 60 - 61). Αντίθετα, στα δρώμενα και στα γραπτά κείμενα της λεγόμενης Ακαδημίας θεολογικών σπουδών (Ι. Μητροπόλεως Δημητριάδος), υπάρχει πλήθος νέο-ορολογιών που χρησιμοποιούνται

Υπάρχει τέρμα

   Συνετός και μυαλωμένος άνθρωπος είναι εκείνος που αντελήφθη καλώς ότι υπάρχει τέρμα της παρούσης ζωής και σπεύδει και αυτός να θέσει τέρμα εις τα σφάλματα και ελαττώματά του.

Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Πηγή

Άκουσον άκουσον!

Παπικοί και Προτεστάντες δεν θέλουν τους Σταυρούς σε δημόσια κτίρια στην Γερμανία

Του Μανώλη Κείου

Όλα θυσία στο βωμό της πολυπολιτισμικότητας… Όλα για να μην ερεθίσουμε τα άγρια ένστικτα των αλλόθρησκων…
Στη Γερμανία, διεξάγονται πολλές συζητήσεις σχετικά με τη δημόσια προβολή του σταυρού. Ο Πρωθυπουργός της Βαυαρίας Markus Söder εξέδωσε διάταγμα σύμφωνα με το οποίο πρέπει να τοποθετούνται σταυροί σε όλα τα δημόσια κτίρια.
Επικρίθηκε από πολλούς κοσμικούς, αλλά όσο και αν φαίνεται παράλογο και από ορισμένους επικεφαλής χριστιανικών δογμάτων. Έτσι, ο ρωμαιοκαθολικός θεολόγος Burkhard Hose (Würzburg) εξέφρασε την άποψη ότι ο Σταυρός αποτελεί επέκταση μιας πολιτικής αποκλεισμού ή εθνικιστικού εγωισμού!!! Ο ρωμαιοκαθολικός αξιωματούχος έγραψε ότι παραπονιέται για μια

Σαλπίσματα ζωής

 Μνήμη τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου Ἀποστόλου καὶ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου

Περί μακροθυμίας

Η μακροθυμία είναι αρετή γενναίας και ευγενικής ψυχής, που έχει θεμέλιο την αγάπη προς τον πλησίον.

Η μακροθυμία είναι μεγαλοψυχία, μεγαλοφροσύνη και φίλη της πραότητας.

     Η μακροθυμία μαρτυράει καλή αγωγή ψυχής και εκδηλώνεται σαν συμπάθεια, φιλανθρωπία, μετριοφροσύνη και δικαιοσύνη.

Ο μακρόθυμος κυριαρχεί πάνω στον θυμό και την οργή του∙ κατευνάζει δε τις ορμές της καρδιάς του, ελεεί όσους έφταιξαν σε κάτι και λυπάται αυτούς που αμαρτάνουν. Ο έλεγχός του γίνεται με επιείκεια και τα λόγια του εκφράζονται με σύνεση και φρόνηση. Η οργή δεν σκοτίζει τον νου του και ο θυμός δεν διαταράσσει τα λογικά του. Η όψη του είναι ευχάριστη και οι κινήσεις του σεμνοπρεπείς. Έχοντας πολλή φρόνηση, δεν δικάζει με εμπαθή οξύτητα, αλλά αποφαίνεται με αγαθή κρίση για τα παραπτώματα.
Ο Χρυσόστομος λέει για τη μακροθυμία τα παρακάτω: «Το αίτιο όλων των αγαθών είναι η μακροθυμία∙ αυτή είναι η ρίζα κάθε φιλοσοφίας∙ υπάρχει ως όπλο ακαταμάχητο και πύργος απόρθητος , αντιμετωπίζοντας με ευκολία τα λυπηρά και τα δύσκολα. Και όπως ακριβώς , αν πέσει σπίθα στην άβυσσο , εκείνη δεν θα βλαφθεί καθόλου, αλλά η σπίθα θα σβήσει εύκολα, έτσι και στη μακρόθυμη ψυχή , όποιο απροσδόκητο και να εμφανιστεί, αυτό εξαφανίζεται εύκολα, ενώ εκείνη παραμένει ατάραχη.
Διότι η μακροθυμία είναι δυνατότερη όλων∙ και για στρατόπεδα να πεις και για χρήματα και για άλογα και για τείχη και για όπλα και για ο,τιδήποτε, κανένα δεν θα βρεις ίσο με τη μακροθυμία.
Γιατί εκείνος που θα έχει όλα τα παραπάνω, αν κυριευθεί από θυμό, πολλές φορές συμπεριφέρεται σαν ανώριμο παιδάκι, κάνοντας πολύ θόρυβο και γεμάτος ζάλη. Ο μακρόθυμος απολαμβάνει βαθιά γαλήνη, σαν να βρίσκεται καθισμένος σε λιμάνι∙ όπως ακριβώς δεν νικιέται ο βράχος με όποια βλάβη κι αν προσπαθήσεις να του προκαλέσεις , ή δεν ταράζεται ο πύργος όποια ύβρη και να του απευθύνεις, ή δεν καταστρέφεται το διαμάντι με όποια πληγή θελήσεις να του προκαλέσεις».
Μακάριος ο άνθρωπος ο μακρόθυμος.
«Το γνώθι σαυτόν ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ»ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΠΕΝΤΑΠΟΛΕΩΣ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΘΩΣ Αθήνα 2011

Πηγή

π. Σεραφείμ, π. Θεόδωρε, κι εσείς οι ευσεβείς ιερείς, δεσποινίδες και κύριοι: ακούτε;

Ἐστάλη ἀπὸ Δ.Π.

     Στις 11. 02. 2018 γιόρτασαν στο συναυλιακό κέντρο της Βιέννης Ρώσοι (μαζί με τις αντιπροσωπείες των άλλων Ορθοδόξων και του δικου μας Αρσενίου) και Παπικοί τα δύο χρόνια από την

Αφιερωμένο εξαιρετικά στον μητροπ. Μεσογαίας Νικόλαο

Θαύμα - 13χρονος ξύπνησε από κώμα μόλις η μητέρα του υπέγραψε για τη δωρεά των οργάνων του

   Ο 13χρονος Trenton McKinley από την Αλαμπάμα είχε χτυπήσει σοβαρά το κεφάλι του όταν καρότσα πάνω στην οποία είχε ανέβει αναποδογύρισε και τον χτύπησε.

    «Χτύπησα στο τσιμέντο και μετά το τρέιλερ προσγειώθηκε πάνω στο κεφάλι μου. Μετά από αυτό δε θυμάμαι τίποτα», δήλωσε το αγόρι.

    Το παιδί υπέστη πολλές και βαριές εγκεφαλικές κακώσεις και οι γιατροί είπαν στους γονείς του ότι ακόμα και αν συνέλθει από το κώμα, δε θα είναι ποτέ το ίδιο.

    Η μητέρα του υπέγραψε τα χαρτιά της δωρεάς των οργάνων του, όταν έμαθε ότι ήταν συμβατά με τα όργανα που χρειάζονταν πέντε άλλα παιδιά.

     Όπως περιέγραψε η ίδια, εκπρόσωπος της οργάνωσης για τη δωρεά τους βρήκε στο νοσοκομείο και τους είπε ότι τα όργανα του γιου τους θα έσωζαν τις ζωές πέντε παιδιών.

    Μία μέρα προτού ο 13χρονος μπει στη μηχανική υποστήριξη

Μια ομιλία με πολλούς αποδέκτες

 Ἀναρτήθηκε ἀπὸ Πατερική Παράδοση στις 4 ΟΚΤ 2017

Σημαντικὲς ἁγιοπατερικὲς προτάσεις πρὸς τοὺς ἀγωνιζομένους κατὰ τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ

Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ εἴμαστε ἀποτειχισμένοι καὶ νὰ μὴν ἔχουμε μεταξύ μας ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία.

Ἀποσπάσματα ἀπὸ ὁμιλία

τοῦ Ἱερομονάχου π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ

Στὸ Ὡραιόκαστρο τῆς Θεσσαλονίκης ἔγινε μία σύναξη τῶν ἀποτειχισμένων Πατέρων καὶ μία προσπάθεια νὰ τὰ βροῦμε μεταξύ μας· πράγμα τὸ ὁποῖο κι αὐτὸ εἶναι κάποια ἔκφραση,  ἡ ὁποία δὲν ἁρμόζει· νὰ τὰ βροῦμε οἱ ἀποτειχισμένοι μεταξὺ μας! Ἀλλὰ στὰ ἔσχατα χρόνια ὅλα εἶναι ἀναγκαῖα νὰ γίνονται καὶ ὅλα δὲν εἶναι παράξενα. Γιατί  οἱ Πατέρες στὰ παλαιὰ χρόνια, ὅταν ὑπῆρχε αἵρεση, ἀπεμακρύνοντο ἀπὸ τὴν αἵρεση καὶ ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, καὶ αὐτομάτως οἱ ἀποτειχισμένοι Πατέρες εἶχαν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μεταξύ τους, λόγῳ τοῦ ὅτι ἀπομακρύνθηκαν ἀπὸ τὴν αἵρεση καὶ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ εὑρίσκοντο σὲ Ὀρθόδοξο ἔδαφος.

Εἶχαν ὀρθόδοξο πίστη καὶ ἡ ὀρθόδοξος πίστις ἦταν τὸ σημεῖο ἐκκλησιαστικῆς ἐπικοινωνίας, ἐκκλησιαστικῆς ἐπαφῆς, ταυτότητος μεταξὺ τῶν χριστιανῶν, τῶν ἀγωνιζομένων γιὰ τὰ θέματα τῆς Πίστεως. Σήμερα ὅμως ποὺ εἶναι τὰ πράγματα πολὺ δύσκολα, τὰ ἔσχατα χρόνια ποὺ ζοῦμε, σημεῖα τῶν καιρῶν εἶναι κι αὐτά, νὰ μὴ μποροῦμε νὰ τὰ βροῦμε. Κι ἐνῶ ἔχουμε φύγει ἀπὸ τὴν αἵρεση νὰ μὴ μποροῦμε νὰ τὰ βροῦμε μεταξύ μας. Δηλ. ὁ Διάβολος προσπαθεῖ νὰ βάλει μικρότητες, νὰ ἐνσπείρει πράγματα τὰ ὁποῖα εἶναι δευτερεύοντα, νὰ τὰ κάνουμε πρωτεύοντα καὶ γι’  αὐτὰ τὰ πράγματα θὰ ἤθελα γιὰ λίγο νὰ ἀπασχολήσω τὴ σκέψη σας. Νὰ προβληματιστοῦμε ἀπὸ αὐτὰ ποὺ θὰ ἀκουστοῦν, καί, ἂν κάποια μπορεῖ νὰ εἶναι καὶ λάθος, γιατί δὲν ἔχουμε τὸ ἀλάθητο, πάντως νὰ γίνει αἰτία προβληματισμοῦ.

 Κατ' ἀρχὰς φάνηκε μία προσπάθεια, ἀδελφοί μου, νὰ ὀργανωθοῦν οἱ ἀποτειχισμένοι ἀπὸ τὴν αἵρεση ὀρθόδοξοι χριστιανοί. Μὲ τὴν ἀποτείχιση ἀπὸ τὴν αἵρεση καὶ τοὺς αἱρετικούς, βρίσκομαι ταυτοχρόνως στὸ ὀρθόδοξο ἔδαφος, ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας. Γιατί, ἐκεῖ ποὺ ὑπάρχει ἡ ἀλήθεια, καὶ ἀληθινὴ πίστη ὑπάρχει Ἐκκλησία. Ἐκεῖ ποὺ ὑπάρχει πλάνη καὶ αἵρεση, δὲν ὑπάρχει ἡ Ἐκκλησία.

Διὰ τῆς ἀποτειχίσεως, λοιπόν, βρισκόμαστε στὸ ὀρθόδοξο ἔδαφος, καὶ ἔγινε μία προσπάθεια νὰ τὰ βροῦμε μεταξύ μας καὶ νὰ ὀργανωθοῦμε κάπως, ἐμεῖς οἱ ἀποτειχισμένοι, ἂν καὶ αὐτὸς δὲν εἶναι δόκιμος ὅρος, νὰ ὀργανωθοῦμε ἐμεῖς οἱ ἀποτειχισμένοι Ὀρθόδοξοι, γιατί, τί ὀργάνωση νὰ ἔχουμε ἐμεῖς; 

Ὅταν γίνεται προδοσία στὴν πίστη καὶ ἀποτειχίζονται οἱ Ὀρθόδοξοι, τί κάνουν; Σηκώνουν τὸ σταυρὸ τῆς Ὁμολογίας. Δὲν κοιτᾶμε ἂν ἔχουμε ὀργάνωση, γιατί ἡ ὀργάνωση (ἐπιδιώκεται συνήθως ἀπὸ μᾶς) γιὰ νὰ μικρύνει ὁ σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ ποὺ θὰ σηκώσουμε στὴν πλάτη μας. Δηλαδή, νὰ γλυτώσουμε τὶς ποινές, τὶς καταδίκες, νὰ μὴν μᾶς καθαιρέσουν οἱ Οἰκουμενιστές, καὶ ὅ,τι ἄλλο συνεπάγεται αὐτό· τὸ μισθὸ οἱ ἱερεῖς, ποὺ εἶναι κάτι ἀναγκαῖο, εἰδικὰ στὶς ἡμέρες μας ποὺ ὑπάρχει ἡ κρίση, νὰ μικρύνει ὁ σταυρὸς τῆς ὁμολογίας, γι’ αὐτὸ ὀργανωνόμεθα.

Ἡ ὀργάνωση, ὅμως, δικαιολογεῖται, ὄχι γιὰ νὰ μικρύνει ὁ σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ γιὰ νὰ τὸν σηκώσουμε τὸν σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ εὐχαρίστως καὶ γιὰ νὰ προσπαθήσουμε νὰ καταδικάσουμε τὴν αἵρεση. Ὁ σκοπός μας εἶναι νὰ καταδικάσουμε τὴν αἵρεση.

Ἀλλὰ ἡ αἵρεση, ὅμως, αὐτὴ καθ' ἑαυτὴ εἶναι καταδικασμένη  ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Χριστό μας, ἀπὸ τὸν ἀποστολο Παῦλο. Κάθε αἵρεση. Ἀπὸ τὴν ἑβδόμη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, ποὺ λέγει "πᾶσι τοῖς αἱρετικοῖς ἀνάθεμα". Καὶ "τὰ μετὰ ταῦτα πραχθησόμενα ἀνάθεμα". Δηλαδή, οἱ Πατέρες εἶπαν καὶ γιὰ τὶς αἱρέσεις ποὺ θὰ ἐρχόντουσαν στὴν μελλοντικὴ ἐποχὴ καὶ καταδίκασαν τὶς αἱρέσεις ὅλες. Εἶναι καταδικασμένη, λοιπόν, σὰν πλάνη ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Χριστό, ἀπὸ τοὺς ἀποστόλους. Τί νόημα ἔχει ἡ κατάδικη ἀπὸ μᾶς τῆς αἱρέσεως;

Ἡ ἀπὸ μᾶς καταδίκη ἔχει νόημα βασικό· γιὰ νὰ δείξουμε ὅτι εἴμαστε ταυτισμένοι μὲ τοὺς Ἁγίους Πατέρες, μὲ τὸ Εὐαγγέλιο,  μὲ τὸν Χριστό, μὲ τὸν ἀπόστολο Παῦλο, μὲ τὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους, ὅτι ταυτιζόμαστε κι ἐμεῖς μαζί τους. Γι’  αὐτὸ πρέπει κι ἐμεῖς νὰ τὴν καταδικάσουμε τὴν αἵρεση.

Καὶ πῶς καταδικάζεται πρωτίστως ἡ αἵρεση; Διὰ τῆς ἀποτειχίσεως. Ἡ ἀποτείχιση ποὺ κάνουμε ἀπὸ τὴν αἵρεση σημαίνει ὅτι τὴν καταδικάζουμε, τὴν ἀποστρεφόμεθα. Γι’ αὐτὸ τὸν λόγο καὶ φεύγουμε ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς. Εἶναι, λοιπόν, μὲ τὴν ἀπομάκρυνσή μας, μὲ τὴν ἀποτείχισή μας εἶναι καταδικασμένη ἡ αἵρεση. Ἀλλὰ πρέπει, ὅμως, νὰ καταδικαστεῖ καὶ ἀπὸ τοὺς Ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας. Ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ εἶναι οἱ διάδοχοι τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καὶ κατέχουν τὶς θέσεις τῶν Ἐπισκόπων, τὶς Ἀποστολικὲς ἕδρες. Πρέπει νὰ καταδικαστεῖ ἀπὸ αὐτούς, γιατὶ αὐτοὶ εἶναι οἱ διάδοχοι τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καὶ ὄχι ἀπὸ κάποιους ἄλλους μόνο καὶ μονομερῶς.

Μνήμη του εν ουρανώ φανέντος σημείου του Τιμίου Σταυρού

 (7 ΜΑΪΟΥ)

ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΕΝ ΟΥΡΑΝΩ ΦΑΝΕΝΤΟΣ ΣΗΜΕΙΟΥ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ, 

ΩΡΑ ΤΡΙΤΗ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ,

ΕΠΙ ΚΩΝΤΑΝΤΙΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ,

ΥΙΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ

   “Κατά τις ημέρες της Αγίας Πεντηκοστής, την εβδόμη του μηνός Μαΐου και περί ώρα εννέα το πρωί, φάνηκε ο τίμιος και ζωοποιός Σταυρός – που συνίστατο από φως, κι ενώ έβλεπε όλος ο λαός– να εκτείνεται πάνω από τον άγιο Γολγοθά μέχρι το άγιο όρος των Ελαιών. Ο Σταυρός αυτός από τη λαμπρότητα του φωτός Του κάλυψε τις ακτίνες του ήλιου. Γι᾽ αυτό και κάθε ηλικία,  νέων και γερόντων, μαζί με τα νήπια και αυτά που θήλαζαν,  ήλθε στην Εκκλησία, και με άμετρη χαρά και θερμή κατάνυξη ανέπεμψαν δόξα και ευχαριστία στον Θεό για το παράδοξο αυτό θέαμα”.

     Αν η 14^η Σεπτεμβρίου αποτελεί την εορτή της Υψώσεως του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού, εορτή κατά την οποία ανθρώπινα χέρια, Πατριαρχικά και Βασιλικά, ύψωσαν τον Τίμιο Σταυρό, προβάλλοντάς Τον ως το σύμβολο της χριστιανικής πίστης και "το κλείθρον του Παραδείσου", διότι αποτελεί το σημείο της αναφοράς μας σ᾽ Εκείνον που έχυσε το πανάγιο αίμα Του επάνω Του, η 7^η Μαΐου αποτελεί μία άλλη εορτή Υψώσεώς Του, όχι από ανθρώπινα χέρια αυτήν τη φορά, αλλά από τα "χέρια" του ίδιου του Θεού. Διότι Εκείνος θέλησε, όταν η χριστιανική πίστη είχε ήδη γίνει αποδεκτή και είχε επεκταθεί, να φανερώσει τον Σταυρό στον

Διεθνὴς Συνδιάσκεψη γιὰ τὸ διαθρησκευτικὸ διάλογο

Σχόλιο Γέροντος Σωφρονίου τοῦ Ἔσσεξ:       Μιὰ σημαντικὴ μερίδα τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου κλίνει σήμερα νὰ ἀποδεχθεῖ μιὰ ἀπὸ τὶς πιὸ ἐπικίνδυνες αἱρέσεις [eνν. τὸν οἰκουμενισμό]… ὅτι δῆθεν πολλὲς ἀπὸ τὶς ἐκκλησίες ποὺ ἀποκαλοῦνται χριστιανικές, ἔχουν ἴση χάρη, καὶ γι’ αὐτὸ ὀφείλει νὰ ἐπέλθει ἡ ἕνωση τῶν ἐκκλησιῶν μὲ βάση κάποιον κοινὸ γιὰ ὅλες παρονομαστή σὲ μιὰ παγκόσμια καὶ ἀποστολικὴ Ἐκκλησία. Ἐσεῖς νὰ μὴ πλανηθεῖτε μὲ ὅλα αὐτά, ἀλλὰ νὰ πιστεύετε ἀκράδαντα μὲ τὴν καρδιὰ καὶ μὲ τὸ νοῦ ὅτι ὑπάρχει πάνω στὴ γῆ ἐκείνη ἡ Μία, Μοναδικὴ καὶ Ἀληθινὴ Ἐκκλησία ποὺ ἵδρυσε ὁ Κύριος. Ἡ Ἐκκλησία αὐτὴ διατηρεῖ ἀλώβητη καὶ ἀκέραιη τὴν διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ, κατέχει τὸ πλήρωμα τῆς γνώσεως καὶ τῆς χάριτος καὶ εἶναι ἀλάθητη. Στὸν ρωμαιοκαθολικισμὸ ὑπάρχουν πολλὰ βασικὰ σφάλματα, τόσο ἀπὸ δογματικῆς ἀπόψεως, ὅσο καὶ ἀπὸ πλευρᾶς πνευματικῆς ζωῆς.

    Στὶς 3 Μαΐου 2018, διεξήγαγε τὶς ἐργασίες της στοὺς χώρους τοῦ Hotel Rogner International, στὰ Τίρανα, ἡ Διεθνὴς Συνδιάσκεψη γιὰ τὸν διαθρησκευτικὸ διάλογο μὲ θέμα: « Ἡ Ἀλβανία, πρότυπό τῆς διαθρησκευτικῆς ἁρμονίας γιὰ τὴν Εὐρώπη.

Διοργανωτές της μὲ τὴν ὑποστήριξη τῆς Αὐστριακῆς Πρεσβείας στὴ χώρα μας, ἦταν τὸ Πανεπιστήμιο “Beder”, τὸ Πανεπιστημιακὸ Κολέγιο “Logos” καὶ τὸ Καθολικὸ Πανεπιστήμιο “Zoja e Keshillit te Mire”. Στὴ Συνδιάσκεψη συμμετεῖχαν οἱ ἐπικεφαλεῖς τῶν θρησκευτικῶν Κοινοτήτων, κληρικοί, κρατικοὶ ἐκπρόσωποι,

Άγιος μάρτυς Αχμέτ

   Ὁ ἅγιος Ἀχμέτ ἔζησε τόν 17ο αἰώνα στήν Κωνσταντινούπολη καί ἦταν γραφέας τοῦ Ἀρχιλογιστοῦ. Εἶχε μιά Ρωσίδα σκλάβα, Χριστιανή Ὀρθόδοξη, στήν ὁποία ἐπέτρεπε νά πηγαίνη στήν ἐκκλησία κατά τίς μεγάλες ἑορτές. Ὅταν, ὅμως, ἐκείνη γυρνοῦσε ἀπό τήν ἐκκλησία, αὐτός αἰσθανόταν νά βγαίνη ἀπό τό στόμα της μιά ἀνείπωτη εὐωδία, γι’ αὐτό καί τήν ρώτησε τί τρώει καί εὐωδιάζει τό στόμα της. Ἐκείνη τοῦ ἀπάντησε ὅτι τρώει ἀντίδωρο καί πίνει ἁγιασμό. Μόλις τό ἄκουσε αὐτό, προσκάλεσε ἕναν ὀρθόδοξο Κληρικό καί τοῦ εἶπε νά τοῦ ἑτοιμάση τόπο γιά νά πάη καί αὐτός στήν ἐκκλησία, ὅταν θά λειτουργοῦσε ὁ Πατριάρχης.

Πῆγε, λοιπόν, στήν θεία Λειτουργία καί τήν στιγμή πού ὁ Πατριάρχης εὐλογοῦσε τόν λαό, λέγοντας «εἰρήνη πᾶσι», εἶδε νά βγαίνουν ἀπό τά δάκτυλά του ἀκτῖνες φωτός καί νά κάθονται ἐπάνω σέ ὅλων τά κεφάλια, ἐκτός ἀπό τό δικό του. Μόλις εἶδε αὐτό τό θαῦμα ζήτησε νά γνωρίση τήν πίστη τῶν Χριστιανῶν. Πράγματι, κατηχήθηκε, βαπτίσθηκε, ἀλλά

«Οδηγούμεθα σε πιθανή διάσπαση της Ορθοδοξίας»!

 Έντονη δυσαρέσκεια από Ρωσία για Βαρθολομαίο:

«Οδηγούμεθα σε πιθανή διάσπαση της Ορθοδοξίας»

Η Ουκρανική Εκκλησία ταράζει τα νερά

    Πολύ σοβαρή κατάσταση έχει ενσκήψει από την πρόθεση της ουκρανικής εκκλησίας να «αποχωρήσει» από την υπαγωγή της στο Πατριαρχείο Μόσχας και να υπαχθεί στην Κωνσταντινούπολη και τον Οικουμενικό πατριάρχη, αναφέρει ρωσικό άρθρο, ενώ σε άλλο σημερινό άρθρο μας

Παρέμβαση επί της ουσίας στην ανταλλαγή άρθρων μεταξύ π. Σεραφείμ Ζήση και κ. Ρίζου

Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Τὶς τελευταῖες μέρες παρακολουθήσαμε μία ἀνταλλαγὴ ἄρθρων μεταξὺ τοῦ κ. Ἰ. Ρίζου καὶ τοῦ π. Σεραφεὶμ Ζήση. Στὴν ἀνταλλαγὴ αὐτὴ ὁ π. Σεραφείμ –γιὰ νὰ ὑποδείξει τὴν ἔλλειψη διακρίσεως καὶ ἐκκλησιαστικοῦ πνεύματος στὸν κ. Ρίζο– τόνισε τὴν τῷ ὄντι ἰδιαιτερότητα τῆς καταστάσεως στὴν Οὐκρανία, δικαιολογώντας μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο τὴν τακτικὴ τοῦ Μητροπολίτου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας, ποὺ ὑποτάγεται στὴν δικαιοδοσία τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας, ὁ ὁποῖος –παρότι ὁμολογουμένως παραδοσιακὸς καὶ εὐσεβής– μνημονεύει τὸν πατριάρχη Μόσχας Κύριλλο γιὰ νὰ κρατήσει τὶς ἀπαιτούμενες ἰσοροπίες καὶ νὰ διαφυλάξει ἐθνικὰ καὶ ἐκκλησιαστικὰ συμφέροντα.

Ὁ τονισμὸς ὅμως αὐτοῦ τοῦ ἐπιχειρήματος φέρνει εὔλογες ἀπορίες, τὶς ὁποῖες θὰ μποροῦσε νὰ μᾶς λύσει ὁ ἔγκριτος π. Σεραφεὶμ γιὰ νὰ καταλάβουμε κι ἐμεῖς σ’ αὐτὴ τὴν σύγχυση ποὺ ἐπικρατεῖ, τί ἀκριβῶς συμβαίνει.

Διότι, ἂν ὁ λόγος ποὺ μνημονεύει ὁ Μητροπολίτης Οὐκρανίας εἶναι ἡ ἰδιόρρυθμη κατάσταση ποὺ ἐπικρατεῖ στὴν δικαιοδοσία του, τότε δὲν ἔπρεπε κι ὁ Μ. Φώτιος νὰ κάνει τὸ ἴδιο στὴν κατάσταση ποὺ δημιουργήθηκε μὲ τὴν Ἐκκλησία τῆς Βουλγαρίας καὶ νὰ μνημονεύει τὸν Πάπα Ρώμης καί, ἀκόμα περισσότερο, δὲν ἔπρεπε καὶ ὁ ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός, τὸν ὁποῖο πιστεύω δὲν ἀμφισβητεῖ κανεὶς ἀπὸ ἐμᾶς οὔτε ὡς πρὸς τὶς ἐπιλογές του οὔτε ὡς πρὸς τὶς πράξεις του, καὶ ὁ Γεννάδιος Σχολάριος, καὶ οἱ μοναχοὶ τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ὅταν τὸ διακύβευμα ἦταν ἡ σωτηρία μίας ὁλόκληρης αὐτοκρατορίας καὶ μάλιστα ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανοὺς Μουσουλμάνους (οὔτε κἂν κατὰ τὸ ὄνομα Χριστιανούς); Διότι καὶ τότε ὑπῆρχαν λεγόμενοι εὐσεβεῖς Ἐπίσκοποι, οἱ ὁποῖοι δὲν συμφωνοῦσαν μὲ τὶς πράξεις τῶν φιλενωτικῶν, ἀλλὰ λόγῳ τῶν καταστάσεων συμφώνησαν. Οἱ Ἅγιοι ὅμως καὶ αὐτοὺς τοὺς κατεδίκασαν.

Ἀλλὰ ἐπειδὴ ἔχουμε δεῖ νὰ ἀμφισβητοῦνται καὶ τὰ πλέον ἀντιπροσωπευτικὰ ἀντίστοιχα ἐπιχειρήματα τῆς Παραδόσεώς μας, παρουσιάζω καὶ κάποια ἄλλα στοιχεῖα ποὺ χρῶνται ἑρμηνείας:

Ὁ π. Σεραφεὶμ τόνισε τὴν ἀντιοικουμενιστικὴ δραστηριότητα τοῦ Ὀνούφριου στὴν σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας Ρωσικῆς Ἐκκλησία (29 Νοεμβρίου – 2 Δεκεμβρίου 2017) ποὺ προηγήθηκε τοῦ ἑορτασμοῦ τῶν ἑκατὸ ἐτῶν ἀπὸ

"Γνώρισμα της ανδρείας εστίν η υπομονή"

Μ. Ἀθανασίου, Σχόλια εἰς Ἰώβ, T.L.G.,Volume 27, page 1348, line 3

Κυριακή τῆς Σαμαρείτιδος

Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου

Σήμερα ὁ Χριστὸς διαλαλεῖ σὲ μᾶς τοὺς ἄθλους τῆς Σαμαρείτιδος καὶ πρέπει τὸ φτωχὸ πλοιάριο τοῦ λόγου μου νὰ διαπλεύση τὸ πέλαγος τῶν κατορθωμάτων της. Βλέπω τὴν πίστη της καὶ θέλω νὰ φτιάξω τὸ ἐγκώμιό της καὶ μαζί σας νὰ ἐπαινέσω τὴν φτωχιὰ καὶ τὴν πλούσια, τὴν πόρνη καὶ τὴν ἀπόστολο, τὴν ἄσωτη καὶ τὴν πιστή, τὴν πολύγαμο καὶ πολυδύναμη, αὐτὴ ποὺ πολλοὺς ἐμόλυνε καὶ ποὺ τὸν μονογενῆ γιὸ τοῦ Θεοῦ ὑπηρέτησε. Αὐτὴ ποὺ μολύνθηκε καὶ καθαρίστηκε, ποὺ δίψασε κι ἐπιθύμησε νερὸ ζωντανό, καὶ κληρονόμησε τὰ νάματα τῆς χάρης τοὐρανοῦ.

Τί λέει ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ποὺ βροντερὰ φανέρωσε τὰ ἄρρητα μυστήρια; Φτάνει ὁ Ἰησοῦς σὲ μιὰ πόλη τῆς Σαμαρείας, ποὺ λέγεται Συχάρ, καὶ στὸ μέρος ποὺ ὁ Ἰακώβ ἔδωσε στὸ γιό του τὸν Ἰωσήφ. Ἦταν ἐκεῖ τὸ πηγάδι τοῦ Ἰακώβ, κουρασμένος λοιπὸν ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τὴν ὁδοιπορία κάθισε πάνω στὸ χεῖλος τοῦ πηγαδιοῦ. Ἦταν ἡ ἕκτη ὥρα περίπου. Ἦρθε μιὰ γυναῖκα ἀπ’ τὴ Σαμάρεια νὰ βγάλη νερό. Τῆς λέει ὁ Ἰησοῦς, δός μου νὰ πιῶ. Οἱ μαθηταί του εἶχαν φύγει στὴν πόλη γιὰ ν’ ἀγοράσουν τρόφιμα. Κουρασμένος ὁ Ἰησοῦς.

Τί λέει λοιπὸν ὁ Ἡσαΐας ὁ προφήτης; Ὁ Θεὸς, ὁ μέγας δὲν θὰ πεινάση, οὔτε θὰ διψάση  οὔτε θὰ κοπιάση. Οὔτε τὸ βάθος τῆς σοφίας του θὰ βρεθῆ. Ἀλλὰ καὶ ὁ εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος γράφει γι’ αὐτὸν στὸ εὐαγγέλιό του: Κι ἀφοῦ νήστεψε σαράντα μέρες καὶ

"Λύκε, λύκε, είσαι 'δω"; --Ναί, στη νέα "εκκλησία" είναι παρόντες πολλοί λύκοι!

Με το καλό και Άξιος!!! (Φώτο)

Έγινε στο Φανάρι η ρασοφορία σε Μοναχό του Ζακυνθίου θεολόγου Αλέξανδρου Κούτση

Σήμερα το απόγευμα (4.5.2018) στον πάνσεπτο Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου του Τροπαιοφόρου στο Φανάρι, πριν από τα αναστάσιμα εσπέρια της Κυριακής της Σαμαρείτιδος, πραγματοποιήθηκε η ρασοφορία του νέου Μοναχού της Πατριαρχικής Αυλής, Ζακυνθινού θεολόγου Αλεξάνδρου Κούτση, από τον Σεβ. Μητροπολίτη Δωδώνης κ. Χρυσόστομο, αναθέσει του Οικουμενικού Πατριάρχου.

     Παρόντες ήταν οι Σεβ. Μητροπολίτες Προύσης κ. Ελπιδοφόρος και Φωκίδος κ. Θεόκτικτος, εκπρόσωπος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, πολλοί Κληρικοί ακόμη και από τη Ζάκυνθο, καθώς επίσης η μητέρα και η οικογένεια της αδελφής του νέου Μοναχού.

     Αύριο το πρωί, κατά την διάρκεια της Πατριαρχικής και Συνοδικής Λειτουργίας θα γίνει η χειροτονία του σε Διάκονο του Οικουμενικού Πατριαρχείου από τον ίδιο τον Οικουμενικό Πατριάρχη. Κατά την εν Φαναρίω παράδοση, η μοναχική

Δεν ιδρώνει τ' αυτί τους! Συνεχίζουν τον διαθρησκειακό κατήφορο!

Διεθνής συνδιάσκεψη για το διαθρησκευτικό διάλογο στην Αλβανία

Στις 3 Μαϊου 2018, διεξήγαγε τις εργασίες της στους χώρους του Hotel Rogner International, στα Τίρανα, η Διεθνής Συνδιάσκεψη για τον διαθρησκευτικό διάλογο με θέμα: «Η Αλβανία, πρότυπο της διαθρησκευτικής αρμονίας για την Ευρώπη».

Διοργανωτές της, με την υποστήριξη της Αυστριακής Πρεσβείας στη χώρα μας, ήταν το Πανεπιστήμιο “Beder”, το Πανεπιστημιακό Κολέγιο “Logos” και το Καθολικό Πανεπιστήμιο “Zoja e Këshillit të Mirë”. Στη Συνδιάσκεψη συμμετείχαν οι επικεφαλείς των θρησκευτικών Κοινοτήτων, κληρικοί, κρατικοί εκπρόσωποι, ακαδημαϊκοί, ερευνητές και θεολόγοι από την Αλβανία και την Ευρώπη κ.α.

Την έναρξη της πρώτης συνεδρίασης της Συνδιάσκεψης, την οποία διεύθυνε η

Γιατί ψάλλουμε το «Ησαΐα χόρευε»;

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

«Ησαΐα χόρευε, η Παρθένος έσχεν εν γαστρί, και έτεκεν υιόν τον Εμμανουήλ, Θεόν τε και άνθρωπον, Ανατολή όνομα αυτώ, ον μεγαλύνοντες, την Παρθένον μακαρίζομεν»

     
      Εσείς ξέρετε, νομίζω, την έννοια αυτού του ψαλμού. Καλούμε τον προφήτη Ησαΐα να χορέψει επειδή η προφητεία του επαληθεύθηκε. Ο προφητικός λόγος, που εξέφρασε ο Ησαΐας μπροστά στο βασιλιά Άχαζ και το λαό έχει ως εξής: «Ιδού η παρθένος εν γαστρί έξει και τέξεται υιόν, και καλέσεις το όνομα αυτού Εμμανουήλ» (Ησ. 7.14). Εμμανουήλ σημαίνει, «ο Θεός μαζί μας».
     Η γέννηση του Χριστού από την Παρθένο και το Πνεύμα είναι η αγιότατη γέννηση, από τότε που ο κόσμος γνωρίζει περί γεννήσεως. Μέσω αυτής της γέννησης αναγγέλθηκε το μυστήριο της αγάπης του Θεού προς τους ανθρώπους: ο Θεός ντύθηκε το ανθρώπινο σώμα, για να σώσει τους ανθρώπους. Και εφόσον ο γάμος είναι αφιερωμένος στη γέννηση και τον πολλαπλασιασμό του ανθρώπινου γένους, γι’ αυτό ψάλλεται αυτός ο ύμνος, για να θυμίσει στους νεόνυμφους την καθαρότητα και την αγιότητα του γάμου, και την πρόνοια του Θεού, κατά την οποία γεννιούνται τα παιδιά. Για να έχουν οι νεόνυμφοι φόβο Θεού και να κρατούν περισσότερο την πνευματική και ηθική σημασία της γαμήλιας σχέσης τους παρά τη σωματική.
      Η σλάβα (γιορτή στη μνήμη της βάπτισης της οικογένειας) είναι θρησκευτικό έθιμο του λαού μας. Γιατί και κατά το κόψιμο του άρτου της σλάβα ψάλλεται το «Ησαΐα χόρευε»; Νομίζω επειδή ο Χριστός ονόμασε τον εαυτό Του άρτο: «Εγώ ειμί ο άρτος της ζωής» (Ιωάν. 6.48). Και αλλού: «Εγώ ειμί ο άρτος ο ζων ο εκ του ουρανού καταβάς· εάν τις φάγει εκ τούτου του άρτου, ζήσεται εις τον αιώνα» (Ιωάν. 6.51). Κατά το κόψιμο του άρτου, του γήινου ψωμιού, η Εκκλησία γρηγορεί να μας θυμίσει τον άρτο της ζωής, τον αιώνια ζωντανό Σωτήρα Χριστό. Για να μας προειδοποιήσει μέσω αυτού για την πνευματική τροφή.
      Και στις δύο περιπτώσεις, λοιπόν, η Εκκλησία θέλει να υψώσει τις σκέψεις μας από το σωματικό προς το πνευματικό. Στην πρώτη από τη σωματική σχέση προς τη σχέση της ψυχής με τον Θεό, στη δεύτερη από τη σωματική τροφή προς την πνευματική τροφή.
Ειρήνη σε σας και χαρά από τον Εμμανουήλ.

(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Δεν φτάνει μόνο η πίστη, Ἔκδ. Ἐν πλώ, σ. 136-138)

Πηγή

Ομιλία εις την τέταρτη Κυριακή μετά το Πάσχα

 – Κυριακή της Σαμαρείτιδος

Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς

(Ευαγγέλιο: Ιωάν. δ΄ 5-42)

    Ανθρωπε! Αν εξακολουθείς να πιστεύεις πως η σω­ματική τροφή και το ποτό είναι ικανά να θρέψουν και να ξεδιψάσουν την ψυχή σου, θα βρεθείς στο επίπεδο όπου βρίσκονται τα οικόσιτα ζώα και τα άγρια κτήνη. Αν κατόρθωσες να ξεπεράσεις το επίπεδο αυτό κι ελπί­ζεις πως η ψυχή σου μπορεί να τραφεί και ν’ αναζωο­γονηθεί από την ανθρώπινη σοφία και το εγκόσμιο κάλ­λος, τότε θα βρεθείς στο επίπεδο εκείνων που έχουν απο­κτήσει ημι-εμπειρία, ημι-ανάπτυξη. Η πρώτη σκέψη είναι ανόητη, η δεύτερη (η ελπίδα) είναι στείρα. Στο δεύτερο αυτό επίπεδο ακούς τα βογγητά και τις κραυ­γές

Περί θεολογικών συζητήσεων και διαλόγων

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος  

σ.σ. Ο αγαπητός μας π. Αθανάσιος Μυτιληναίος εδώ ασχολείται κυρίως με την θεολογική συζήτηση και τον διάλογο
μεταξύ των πιστών. Άκρως επίκαιρη η ομιλία του αυτή τούτη την συγχυσμένη εποχή που ζούμε. Νομίζω ότι όλοι μας έχουμε κάτι να διορθώσουμε στους εαυτούς μας εάν σκύψουμε ειλικρινώς μέσα στην καρδιά μας. Ας πάψουμε επιτέλους να δίνουμε χαρά στον διάβολο που διακαώς επιθυμεί να διασπάσει την Εκκλησία.

Μακαριστός Γέροντας π. Αθανάσιος Μυτιληναίος (1927 – 2006)

Απόσπασμα ομιλίας που εκφωνήθηκε την 7η Δεκ, του 1986.

      ...Υπάρχει μία προκατάληψις γύρω από το θέμα της θεολογικής συζητήσεως, επειδή εις το το παρελθόν που προέκυπταν θέματα αιρέσεως, δηλαδή ορθοδοξότητος, η θεολογική συζήτησις πολλές φορές έπαιρνε διαστάσεις έριδος. Μάλωναν οι άνθρωποι, φωναζαν, ξεκινούσαν να συζητούν και κατέληγαν σε μία έριδα. Όταν λέμε όμως αγαπητοί μου θεολογική συζήτηση, δεν σημαίνει μ’ αυτό ότι οπωσδήποτε πρέπει να έχομε αντιτιθεμένους ανθρώπους ή αιρετικούς για να ανοίξουμε μία θεολογική συζήτηση. Η θεολογική συζήτησις ανοίγει ωραιότατα

Απάντηση στον π. Σεραφείμ Ζήση (τελική)

Τοῦ κ. Ἰωάννου Ρίζου

Ειλικρινά δεν φαντάστηκα, π. Σεραφείμ, ότι αποτελεί για σας επιτακτική αναγκαιότητα να ζητήσω επισήμως συγγνώμη για την αβλεψία  μου να υποθέσω ότι, αφού ο Φλωρίνης κ. Θεόκλητος μνημόνευε δια του Αρχιδιακόνου του, τους απανταχού Προκαθημένους στη Θ. Λειτουργία, αυτό θα συνέβαινε στην απανταχού Ορθόδοξη  Εκκλησία.

Ζητώ συγγνώμη λοιπόν, τώρα, καθώς βλέπω ότι σε μερικά σημεία δεν είχα πληροφορηθεί σωστά.

Όμως αυτή η αβλεψία μου δεν μπορεί να γίνει διέξοδος στα αδιέξοδα του κηρύγματος σας (των τριών θεολόγων της Θεσσαλονίκης).

Παρακαλώ όμως, ας έλθουμε στην ουσία, που η κακοδιαχείρισή της τόσο ταλανίζει τους πιστούς.

1. Λέτε: «Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Μπαντσέν τῆς Οὐκρανίας κ. Λογγῖνος (Ἀρχιεπίσκοπος ἀπό τόν Αὔγουστο τοῦ 2017) ἔχει διακόψει τήν μνημόνευση τοῦ Πατριάρχου Μόσχας ἀπό τόν Μάρτιο τοῦ 2016, ἀλλά μνημονεύει τοῦ Τοπικοῦ Ἀρχιεπισκόπου Τσερνοβτσί καί Μπουκοβίνας κ. Μελετίου καί τοῦ Μητροπολίτου του καί Γέροντός του κ. Ὀνουφρίου...».

Ομολογείτε λοιπόν ότι ο κ. Λογγίνος διέκοψε την εκκλησιαστική κοινωνία με τον πατριάρχη Μόσχας κ. Κύριλλο, επειδή προφανώς είναι οικουμενιστής, αλλά παράλληλα ο κ. Λογγίνος κοινωνεί με τους Επισκόπους και την Σύνοδο της Ουκρανικής Εκκλησίας (και δέχεται την Προχείριση του από αυτούς στο αξίωμα του Αρχιεπισκόπου) οι οποίοι αποδέχονται τα οικουμενιστικά κείμενα και αποφάσεις του Κολυμπαρίου και μνημονεύουν τον Κύριλλο.

Και τον θεωρείται αποτειχισμένο!

Και θεωρείτε εμένα συκοφάντη και την «Π.Π» «κίτρινο τύπο»!

2. Λέτε: ότι «…ὁ κύριος ἰσχυρισμός [σημ. εννοεί ότι ο κύριος ισχυρισμός του άρθρου μου ήταν ότι μνημονεύτηκαν όλοι οι Προκαθήμενοι στο συλλείτουργο με τον κ. Λογγίνο και τον π. Θεόδωρο], ἡ οὐσία, ἔγινε καπνός...  Οὔτε διανοήθηκε νά ζητήσει συγγνώμη γιά τό λάθος του …Τί λέτε, λοιπόν, κ. Ρίζο; Μνημονεύθηκαν ἤ ὄχι στό Μπαντσέν οἱ Προκαθήμενοι; Κάνατε λάθος ἐκεῖ ἤ ὄχι; Μπορεῖτε νά ζητήσετε συγγνώμη γι΄ αὐτό; Ἀντιθέτως, ὡς κατήγορό μας νομίζετε ὅτι ὁ καιρός σᾶς δικαίωσε... Μνημονεύθηκαν ἤ ὄχι στό Μπαντσέν οἱ Προκαθήμενο ; Κάνατε λάθος ἐκεῖ ἤ ὄχι; Μπορεῖτε νά ζητήσετε συγγνώμη γι΄ αὐτό; Ἀντιθέτως, ὡς κατήγορό μας νομίζετε ὅτι ὁ καιρός σᾶς δικαίωσε ... [και επανερχόμενος συνεχώς στο ίδιο θέμα αλλού συνεχίζει]  περί τῆς δῆθεν μνημονεύσεως ὅλων τῶν Προκαθημένων στό Μπαντσέν, πού ἀποτελοῦσε τήν οὐσία τοῦ 1^ου ἄρθρου του· ὁ συντάκτης τοῦ ὁποίου, ὅμως, ἀρνεῖται τήν μέ σεβασμό πρός τούς ἀναγνῶστες του παραδοχή τοῦ λάθους του» κλπ. κλπ.

3. Ο κύριος ισχυρισμός του άρθρου μου, π. Σεραφείμ, ήταν ότι έγινε συλλείτουργο συμμετέχοντος του π. Θεοδώρου, στο οποίο μνημονεύτηκαν μη αποτειχισμένοι επίσκοποι που αποδέχτηκαν το Κολυμπάρι. Το ότι δεν μνημονεύτηκαν όλοι οι πατριάρχες και αρχιεπίσκοποι (όπως από άγνοια έγραψα και ζήτησα δημόσια συγγνώμη) που αποδέχτηκαν το Κολυμπάρι αισθάνεστε ότι σας δικαιώνει;

4. Λέτε: «Πόσο χαμηλά πρέπει νά μᾶς ἔχετε στήν ὑπόληψή σας, κ. Ρίζο, πόσο χαμηλά, ὡς ὑποκριτές, ἀφοῦ δέχεσθε, ὅτι ἐμεῖς πού λειτουργούμαστε ἐδῶ ὑπό διωγμό, μακριά ἀπό Ἐνορίες καί τά Μοναστήρια μας, θά ταξιδεύαμε μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα νά συμμετάσχουμε σέ Λειτουργία, ὅπου θά μνημονεύονταν σύσσωμοι οἱ προδόντες τήν Πίστη στό Κολυμπάρι ! Καί μετά νά ἔλθουμε ἐδῶ καί νά κοροϊδεύουμε τούς πιστούς, δημοσιεύοντας».

     Το ότι δεν μνημονεύτηκαν «σύσσωμοι οι προδίδοντες την Πίστη στο Κολυμπάρι», αλλά λίγοι μόνο από αυτούς σας αθωώνει π. Σεραφείμ; Και για να ξέρουμε κι εμείς, από πόσους και πάνω πρέπει να μνημονευτούν για να θεωρηθεί κατακριτέα η μνημόνευση;

5. Λέτε : «Ἀπορῶ πάντως, κ. Ρίζο, ἐδῶ “γίνεται χαμός” τίς μέρες αὐτές γιά να μή δοθεῖ Αὐτοκεφαλία στούς Σχισματικούς τοῦ Κιέβου, καθώς ἡ Μόσχα ὑπεραμύνεται τῆς δικῆς της (προσέξτε, δικῆς της) Μητροπόλεως Κιέβου, καί ἐσεῖς ἰσχυρίζεσθε ὅτι ἡ ἱεροκανονική αὐτή Μητρόπολη ἤδη εἶναι ἐντελῶς ἀνεξάρτητη και δέν ἔχει σχέση μέ τόν Μόσχας. Ποῦ ζῆτε, ἀλήθεια;».

      Είναι προφανές, πάτερ, ότι ζούμε σε διαφορετικούς κόσμους. Γιατί σίγουρα η «Αυτοκεφαλία στους σχισματικούς του Κιέβου» είναι σοβαρό θέμα, αλλά εκείνο που τώρα πρωτεύει είναι να σωθούμε και να τραβήξουμε, αν είναι δυνατόν, και έναν αδερφό μας από την θανατηφόρα αίρεση που στέλνει ψυχές στην απώλεια . Για εσάς όμως αποτελεί θέμα δυνητικής φύσεως. Όποιος θέλει δηλαδή μπορεί να κοινωνεί με την αίρεση κι όποιος θέλει (αν είναι ακραίος και άνθρωπος μίσους) να μην κοινωνεί.

6. Λέτε: «Ἄν εἴχατε διαβάσει τό ὁμολογιακό κήρυγμα τοῦ κ. Λογγίνου πού δημοσιεύσαμε πρό ἡμερῶν, θά εἴχατε τήν δυνατότητα νά πληροφορηθεῖτε γιά βασικά πράγματα ὡς πρός τήν διοικητική ὑπαγωγή τοῦ κ. Λογγίνου· δέν τό διαβάσατε, φαίνεται, νηφαλίως (γι΄ αὐτό οὔτε καί προσεκτικῶς), ἴσως δέ καί καθόλου».

     Πάτερ, πολλά χρόνια διαβάζω «ομολογιακά κηρύγματα», «τώρα όμως δεν είναι ώρα για λόγια αλλά για πράξεις», που θα έλεγε ο της Εφέσου φωστήρας άγιος Μάρκος. Αν ο επίσκοπος Λογγίνος έκανε πράξη αυτά που λέει και μάλιστα εκφράζοντας πριν από καιρό αναθέματα, φαντάζεστε ότι δεν θα χαιρόμουν; Θα ήμουν ο πρώτος που θα τον επαινούσε, όπως τον επαίνεσα όταν αναθεμάτισε τους Οικουμενιστές. Από το ανάθεμα όμως στην εκκλησιαστική διπλωματία είναι μία εξέλιξη, η οποία δεν συμβαδίζει με τις προσδοκίες που ο Επίσκοπος ο ίδιος μας δημιούργησε.

7. Λέτε : «Ὁ κ. Ρίζος, στά σχόλια τῆς πρώτης του ἀναρτήσεως, ἀφοῦ εἶδε προοδευτικῶς ὅτι οὔτε τό θέμα τῆς μνημονεύσεως τῶν Προκαθημένων τό συνέλαβε καλῶς, οὔτε ὅμως καί τό θέμα τῆς ὑπαγωγῆς τῆς Οὐκρανίας στή Μόσχα (ὅπου ὅμως ἐπέστρεψε δριμύτερος στή 2^η δημοσίευση), τότε μόνον «ἔστρεψε» τή θεματολογία στό ἄν ἡ Μητρόπολη Κιέβου δέχεται ἤ ὄχι τό Κολυμπάρι καί ἄν κοινωνεῖ μέσῳ τούτου ὁ κ. Λογγῖνος μέ τήν αἵρεση τοῦ Κολυμπαρίου...».

      Είναι η πρώτη φορά που ακροθιγώς εμφανίζεστε να πλησιάζετε την ουσία και των δύο άρθρων μου. Δεν «έστρεψα» την θεματολογία μου όπως λέτε, αυτή ήταν η κύρια θεματολογία μου. Απλά, αυτά που έγραψα εκεί, ήταν λεπτομέρειες που αγνοώντας τις εκεί εκκλησιαστικές δικαιοδοσίες, τα χρησιμοποίησα θεωρώντας ότι επιβεβαίωναν την ουσία.  Αυτά θεωρούσα σωστά και αυτά έγραψα. Εκεί φυσικά που κάνω λάθος ζητάω δημοσίως συγγνώμη, Εσείς όμως χτυπούσατε το πέταλο αντί για το καρφί για να θαυμάζουν οι αφελείς την δεξιοτεχνία σας. Στη συνέχεια βέβαια, προσεκτικά το προσπερνάτε γιατί αγγίζει το οικοδόμημα της Νέο-Πατερικής θεολογίας που εγκαινιάζετε, εισάγοντας θέματα οικονομίας και επιτρεπτής μνημόνευσης αιρετιζόντων επισκόπων.

Γράφετε: «Ὁ Μόσχας στό Μπαντσέν δεν μνημονεύεται, ὁ δέ μνημονευόμενος κ. Ὀνούφριος καί ὁ μνημονεύων κ. Λογγῖνος εἶναι ἀμφότεροι ὀρθόδοξοι … Ἐμεῖς ἔχουμε δεῖ οἱ ἴδιοι σχετικό ὑπόμνημα τῆς Μητροπόλεως Κιέβου (ὑπό τόν Ὀνούφριο) πρός τό Πατριαρχεῖο Μόσχας ἐναντίον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί τῶν προσφάτων ἀποφάσεων».

      Κι εμείς Πάτερ, είδαμε ημερίδες και ημερίδες, υπομνήματα και υπομνήματα…του Πειραιώς, της Γατζέας, και άλλων «ομολογητών»  ών ούκ έστιν αριθμός. Και αυτοί που καταγγέλλονταν στα υπομνήματα μετά από λίγο τιμώνταν  με επαίνους , διακρίσεις και δώρα από τους καταγγέλλοντας.

      Αλλά, πάτερ μου, γιατί κάνετε ότι δεν καταλαβαίνετε την ουσία; Πώς είναι αμφότεροι ορθόδοξοι, εφόσον αποδέχτηκαν την Κολυμπάριο Σύνοδο, εφόσον μνημονεύουν τους Οικουμενιστές. Γιατί, ενώ γνωρίζετε προσπερνάτε το βασικά πατερικά κείμενα όπως:

     Του αγ. Θεοδώρου του Στουδίτη, που διδάσκει να μην έχουμε καμιά «κοινωνία» με τους αιρετικούς, αλλά και με όσους «κοινωνούν» με αιρετικούς: «Του αγίου Αθανασίου, προστάσσοντος μηδεμίαν κοινωνίαν έχειν ημάς προς τους αιρετικούς, αλλά μηδέ προς τους κοινωνούντας μετά των ασεβών»! «Οἱ μέν τέλεον περί τήν πίστιν ἐναυάγησαν΄ οἱ δέ, εἰ καί τοῖς λογισμοῖς ού κατεποντίσθησαν, ὅμως τῆ κοινωνία τῆς αἱρέσεως συνόλλυνται» (P.G. 99, 1164 Α). Δηλαδή: «Ἄλλοι μέν ἐναυάγησαν περί τήν πίστιν τελείως, ἄλλοι δέ, καίτοι ἐσωτερικῶς δέν ἀσπάσθηκαν τήν κηρυττομένην κακοδοξίαν, συναπωλέσθησαν ὅμως μέ τούς λοιπούς λόγω τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μετ’ αὐτῶν».

      Του αγ. Ιωάννη Χρυσοστόμου: «Ἐχθρούς γάρ τοῦ Θεοῦ, ὁ Χρυσόστομος, οὐ μόνον τούς αἱρετικούς, ἀλλά καί τούς τοῖς τοιούτοις κοινωνοῦντας μεγάλῃ καί πολλῆ τῆ φωνῆ ἀπεφήνατο». (P.G. 99. 1049 Α).

      Του αγ. Μάρκου Ευγενικού που δεν «κοινωνούσε» όχι μόνο με τον αιρετικό Πατριάρχη Μητροφάνη, αλλά ούτε και με όσους «κοινωνούσαν» μαζί με τον Μητροφάνη. Γι’ αυτό καθιερώθηκε στην Ορθοδοξία η αρχή, που είναι απόλυτα ορθή: «ο κοινωνών τω ακοινωνήτω, ακοινώνητος έστω»!

  

8. Λέτε: «Δείξαμε, ἀντίθετα πρός τήν καχυποψία τοῦ κ. Ρίζου, ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας (Μητρόπολη Κιέβου) ὑπάγεται στό Πατριαρχεῖο Μόσχας (ποῦ φθάσαμε, φαντασθῆτε...)· ὅτι κάθε Ἐπίσκοπος τῆς νομίμου Οὐκρανικῆς Ἐκκλησίας (καί ὁ κ. Λογγῖνος) μνημονεύει πρώτου πάντων, τοῦ Πατριάρχου Μόσχας· καί ὅτι συνεπῶς ὁ κ. Λογγῖνος μή μνημονεύων τοῦ κ. Κυρίλλου, ἔκανε διακοπή μνημονεύσεως τῆς ἀνωτάτης προϊσταμένης του ἀρχῆς».

       Επανάληψη των ίδιων θέσεων!

      Ο Επίσκοπος Λογγίνος επειδή διέκοψε την κοινωνία με την ανώτατη εκκλησιαστική του αρχή (τον οικουμενιστή πατριάρχη Μόσχας), αλλά δεν διέκοψε την κοινωνία με την ανώτερη του εκκλησιαστική αρχή (την οικουμενιστική Τοπική Εκκλησία) θεωρείται αποτειχισμένος ομολογητής! Και για το ότι καταδεικνύουμε αυτήν την αντιπατερική πλάνη ο π. Σεραφείμ μέμφεται εμένα με ποικιλία χαρακτηρισμών και την «Π.Π.»: «Ἡ ἐπιμονή τοῦ κ. Ρίζου ἔναντι στά ἀποδεδειγμένα λάθη του (μέ συνέπεια τήν παραπληροφόρηση), ἄς εἶναι καί μέτρο πρός κάποιους ἄλλους ἱστολόγους γιά τό ἄν εἶναι ἐφικτό τό «νά κλειστοῦμε σέ ἕνα Μοναστήρι καί νά μή βγοῦμε, ἕως ὅτου συμφωνήσουμε...».

     Πιστεύω τώρα η δημόσια συγγνώμη μου να σας δίνει το κίνητρο να κλειστείτε σ’ ένα μοναστήρι. Γιατί αν και αυτό δεν σας αρκεί τι άλλο τότε θέλετε; 

     Ο Μητροπολίτης Ονούφριος –πνευματικός και προϊστάμενος του κ. Λογγίνου– σε εορτασμό το 2017 στον οποίο συμμετέχει η Ρωσική Οικουμενιστική Ιεραρχία.