(Νίκος Ψαρουδάκης – 1966)
Τοῦ Ν. ΣΑΚΑΛΑΚΗ
Αναμφίβολα,
το Εκκλησιαστικό σώμα, σήμερα, ζει μία ακόμη πικρή εμπειρία. Το σημερινό Κράτος
δεν είναι μόνο οικονομικό σύστημα. Η διακοπή της κρατικής μισθοδοσίας του ιερού
κλήρου αποτελεί όψη του Κράτους, της Κοσμοθεωρίας και Βιοθεωρίας του.
Δυστυχώς,
κλήρος και λαός, λίγα πράγματα έχουν κάνει στο κοινωνικό μέτωπο εναντίον της
αμαρτίας, όπου οι νόμοι, οι θεσμοί και οι πολιτικές πρακτικές αντιστρατεύονται
(εν πολλοίς) τον άνθρωπο στην πορεία του προς την Ευαγγελική τελείωση (Θέωση).
Οι
Ορθόδοξοι στην Ελλάδα κατά μονοφυσιτικό τρόπο δεν συνειδητοποίησαν και την
αναγκαιότητα της πολιτικής διακονίας, ως έκφραση πνευματικής ζωής, για τη
μεταλλαγή των κοινωνικών θεσμών. Αγιογραφικά, Εκκλησία και Κράτος, δεν
επιδιώκουν αντιθετικούς στόχους.
Χριστιανικά,
Ορθόδοξα, το Κράτος νοείται ως Διακονική Ευαγγελική οργάνωση της Κοινωνίας.
Είναι ο κοινωνικός έλεγχος, που ρυθμίζει τις σχέσεις και δραστηριότητες των
ανθρώπων σύμφωνα με τους πνευματικούς άξονες εξουσίας, που διατυπώνονται στην
Αγία Γραφή.
Με
αγαθήν την προαίρεση παρατηρούμε, ότι οι πραγματικότητες της ανάγκης, ως
προβολή σύγχρονων (πνευματικών) κοινωνικών αναγκών, αντιμετωπίσθηκαν από το
εκκλησιαστικό σώμα, κλήρο και λαό, «κατ’ ευκαιρίαν», σπασμωδικά και «εμβαλωματικά»,
και οι τύχες των Ορθοδόξων «εναπετέθησαν» όχι στην διαχρονική διδασκαλία της
Αγίας Γραφής και της Πατερικής παραδόσεως, αλλά σε προσωπικές (κυρίως)
στρατηγικές κληρικών–γερόντων ή σε Οργανωσιακές προσπάθειες.