Τι αντιμετωπίζουν οι χριστιανοί σε ένα νεο-μαρξιστικό κόσμο

Σοβιετική προπαγανδιστική "αντιθρησκευτική" αφίσα

Του ALFRED KENTIGERN SIEWERS (TAC) / ΚΟ

Πριν από δύο εβδομάδες, στην πόλη Burien της Ουάσινγκτον στις Βορειοδυτικές ΗΠΑ, ένας ηλικιωμένος ηγούμενος μιας Ρωσικής Ορθόδοξης Μονής χτυπήθηκε στο κεφάλι ενώ έβαζε βενζίνη.

Ο επιτιθέμενος, άγνωστος σε αυτόν, φέρεται ότι πρόσεξε το σταυρό που φορούσε και έπειτα του είπε: "Πώς είναι ο Trump;"

«Δεν ξέρω», απάντησε ο ευγενικός αλλά παραδοσιακός μοναχός, που δεν έχει καμία σχέση με την πολιτική.

Τότε δέχθηκε μια δυνατή γροθιά στο πρόσωπο.

Πηγή

Παλαιά Διαθήκη. Κείμενα π. Αθανασίου Μυτιληναίου

Ἡ πνευματική Διαθήκη τοῦ Τωβίτ στό παιδί του τόν Τωβία.

Κεφ. Δ΄.

        Ὅταν ἔλθη ἡ ὥρα νά πεθάνω, φρόντισε γιά τήν ταφή μου.
       Τή μητέρα σου, μετά τό θάνατό μου μή τήν περιφρονήσης. Νά τήν τιμᾶς ὅσο ζῆς. Δῶσε της χαρά κάνοντας αὐτό πού θέλει καί μή τήν πικροχολιάσης. Θυμίσου, παιδί μου, πόσο κινδύνεψε ὅσο στά σπλάχνα της σέ κυοφοροῦσε. Ὅταν πεθάνη, φρόντισε γιά τήν ταφή της καί θάψε την στόν ἴδιο τάφο μέ μένα.
       Παιδί μου, ὅλες τίς μέρες τῆς ζωῆς σου νἄχης στή μνήμη σου καί στήν καρδιά σου τό Θεό.
       Μή θελήσης νά ἁμαρτάνης καί νά παραβαίνης τίς ἐντολές του. Τήν ἁγιότητα ν᾿ ἀκολουθῆς, καί τῆς κακίας τά μονοπάτια μή βαδίσης.
       Γιατί ὅταν κάνεις τό ἀγαθό, ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ θά σφραγίζη τά ἔργα σου, ὅπως κι᾿ ὅλους ἐκείνους πού ἐργάζονται τό καλό.

«Μακάριος ανήρ, ός ουκ επορεύθη εν βουλή ασεβών»

(Ψαλμός 1^ος, 1) 

Τοῦ Ν. ΣΑΚΑΛΑΚΗ

Αναμφίβολα, ο ψαλμικός αυτός στίχος ελέγχει τον πάσχοντα πνευματικό οργανισμό του ανθρώπου, σε επίπεδο θρησκευτικό, πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό και τεχνικό.

Ξεπέρασε ο σύγχρονος άνθρωπος τον «ελεύθερο» χαρακτήρα της αμαρτίας και προχώρησε στην αποστασία.

Την στρατηγική–αξονική αυτή διαπίστωση δεν την υπογραμμίζει μόνο η Γραφή αλλά και σύγχρονοι κοινωνιολόγοι. Γράφει ο Αμερικανός κοινωνιολόγος Ρόμπερτ Νίσμπετ:

«Το πιο χτυπητό γεγονός στην παρούσα περίοδο της επαναστατικής αλλαγής είναι η γοργή διάβρωση των πατροπαράδοτων θεσμών, που επί μία σχεδόν χιλιετία υπήρξαν οι κύριες πηγές της τάξεως και ελευθερίας. Αναφέρομαι στην έκδηλη κατάπτωσι της επιρροής του νομικού συστήματος, της εκκλησίας, της οικογενείας, της τοπικής κοινότητος, και πιο πρόσφατα, και ίσως και πιο δυσοίωνα, του σχολείου και του Πανεπιστημίου.

Πορεία δηλ. «βουλής = προαιρέσεως ασεβών», ως διάχυτη άρνηση του Ευαγγελίου.

Όλα τα ουμανιστικά–οικουμενιστικά προγεφυρώματα προς το εσωτερικό του Ορθοδόξου πληρώματος, δεν εκλαμβάνονται –δυστυχώς– από τους πιστούς ως «εποικοδόμημα» της

Ο αιρεσιάρχης «Πάπας» παρουσιάζει το Άγιο Πνεύμα ως μαέστρο ορχήστρας!

Άλλη μία βλασφημία του «Πάπα» και των οικουμενιστών που τον προσκυνούν είναι ότι παρουσιάζει το Άγιο Πνεύμα ως μαέστρο ορχήστρας. Στην «θρονική εορτή» του Βατικανού όπου παρέστη και αντιπροσωπεία του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως ο αιρεσιάρχης «Πάπας» είπε:

«Κατάφερα να εκτιμήσω τον πνευματικό πλούτο που υπάρχει στην Ορθοδοξία. Σας διαβεβαιώνω ότι άφησα τις χώρες αυτές με μεγαλύτερη επιθυμία για κοινωνία. Είμαι ολοένα και περισσότερο πεπεισμένος ότι η αποκατάσταση της πλήρους ενότητας μεταξύ Καθολικών και Ορθοδόξων θα επιτευχθεί μέσω του σεβασμού των ιδιαίτερων ταυτοτήτων και της αρμονικής συνύπαρξης των

«Άκυρη η «εκλογή» του Επιφάνιου»

Άσπρο Μαύρο: Ο Φιλάρετος καταγγέλλει το Φανάρι: «Άκυρη η «εκλογή» του Επιφάνιου»

του Ελευθέριου Ν. Κοσμίδη, Contributor Editor
αρθρογραφεί για katanixi.gr

Το Φανάρι στο Ουκρανικό ζήτημα έχει επιδείξει πρωτοφανή αναλγησία και έναν ακραίο αυταρχισμό, που προκάλεσε αντιδράσεις έως σημείου, να αποκαλείται πλέον ο νυν «Οικουμενικός» Πατριάρχης Βαρθολομαίος ακόμη και πάπας της Ανατολής. Μη γένοιτο.

Πόσο σοβαρή είναι η κατηγορία «πάπας της Ανατολής»;
Η κατηγορία αυτή είναι τρομερή αν συλλογιστεί κανείς την αμετανοησία στην οποία έχουν περιέλθει οι αιρετικοί παπικοί και τα παρακλάδια τους από το σχίσμα και μετά. Ένας «αλάθητος» παρασέρνει επί κοντά χίλια χρόνια τώρα τους Αρχιερείς, τους Ιερείς, τους Μοναχούς και τον πιστό λαό της αιρετικής του παρασυναγωγής, στην απώλεια!

Και πάλι περί «ΑΚΟΙΝΩΝΗΤΩΝ», όσο οι της "κακής" οικονομίας, πάλι και πάλι θα διαστρέφουν την Ιερή μας Παράδοση, θα παίρνουν την απάντηση των Αγίων, που κατατροπώνει αυτό που τους λέει ο "λογισμό" τους!

(Ερωταποκρίσεις) [ΒΙΝΤΕΟ 2017]

    Εἶναι γνωστὸ ὅτι ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης ἔχει ἐκφράσει ὀρθόδοξα καὶ μὲ γλαφυρὸ τρόπο ἔχει διατυπώσει τὴν ἁγιοπατερικὴ θέση ὅτι “ὁ κοινωνῶν ἀκοινωνήτω ἀκοινώνητος ἔσται”. Εἶπε: «Αυτός ο οποίος κοινωνεί, ο Πατριάρχης δηλαδή που κοινωνεί με τον ακοινώνητο, τόν αιρετικό, πρέπει και αυτός να είναι ακοινώνητος, τότε θα πρέπει και οι υπό τον Πατριάρχη Αρχιεπίσκοποι–Επίσκοποι, να κάνουν τον Πατριάρχη ακοινώνητο. Να μην επικοινωνούν. Να κόψουν το μνημόσυνο» (ἐδῶ).

   Αὐτὴ τὴν θέση ἐσχάτως –χωρὶς θεολογικὰ ἐπιχειρήματα– φαίνεται πὼς ὁ π. Θεόδωρος τὴν ἔχει ἐγκαταλείψει. Τὴν ἐπιβεβαίωση αὐτῆς τῆς ἀπορρίψεως τῆς προηγούμενης θέσεώς του περὶ «κοινωνίας μὲ ἀκοινώνητο» καὶ «συγκοινωνούντων δοχείων» τοῦ ἔδωσε τὴν εὐκαιρία νὰ πιστοποιήσει ὁ π. Ματθαῖος Βουλκανέσκου, ὑποβάλλοντάς του δυὸ ἐρωτήσεις κατὰ τὴν πρόσφατη ὁμιλία τοῦ π. Θεοδώρου στὴν Ἀθήνα.

    Θὰ μᾶς χαροποιοῦσε ἡ ἐπανεξέταση μιᾶς ἐσφαλμένης θέσεως ὁποιουδήποτε, ἀλλὰ ὄχι ἡ ἐγκατάλειψη μιᾶς ὀρθῆς θέσεως. Τοῦτο μᾶς θλίβει.

     Ἡ ἐρώτηση τοῦ π. Ματθαίου ξεκίνησε ὡς ἑξῆς:

   π. Ματθαῖος Βουλκανέσκου: π. Θεόδωρε, ἔχω μία ἀπορία. Ὑπάρχει αὐτὸ τὸ πατερικὸ ποὺ λέει· «Ὁ κοινωνῶν ἀκοινωνήτω ἀκοινώνητος ἔσται», καὶ ὑπάρχουν κάποιοι ἀδελφοὶ ποὺ ἀποτειχίστηκαν, ἀλλὰ λένε ὅτι αὐτοί, (δηλ.) ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κι ὅλοι αὐτοὶ ποὺ συμμετεῖχαν στὴν Κρήτη καὶ κάνανε τὸν Οἰκουμενισμὸ ἐδῶ κι ἑκατὸ χρόνια, εἶναι ἤδη ἀκοινώνητοι, εἶναι ἤδη ἀφορισμένοι καὶ ἀναθεματισμένοι. Πῶς μποροῦμε νὰ κάνουμε αὐτὴ τὴ διαφορά. Ἐμεῖς ἀποτειχιζόμαστε, ἀλλὰ ἐὰν τοὺς θεωροῦμε, ὅτι αὐτοὶ ποὺ δὲν εἶναι ἀποτειχιζόμενοι, εἶναι ἤδη ἀκοινώνητοι, σημαίνει ὅτι ὅλοι οἱ ὑπόλοιποι, ποὺ εἶναι ἐν κοινωνίᾳ μὲ αὐτοὺς μὲ βάση τὰ συγκοινωνοῦντα δοχεῖα, εἶναι κι αὐτοὶ αἱρετικοί.

      (Ἀντὶ γιὰ τὸν π. Θεόδωρο, ἐπεμβαίνει ὁ π. Εὐστράτιος -ποὺ ἦταν παρών καὶ λέει:)

     π. Εὐστράτιος Λαυριώτης: Νομίζω ὅτι «ὁ κοινωνῶν ἀκοινωνήτω ἀκοινώνητος ἔσται» σημαίνει αὐτὸ ποὺ λέει ὁ Κανόνας· πρέπει νὰ περάσει ἀπὸ δίκη, νὰ δικασθεῖ, νὰ καθαιρεθεῖ· τότε εἶναι ἀκοινώνητος.

π. Ματθαῖος Βουλκανέσκου: Ἀπὸ μία Σύνοδο, ὄχι ἀπὸ μένα…

π. Εὐστράτιος Λαυριώτης: Ἀπὸ μία Σύνοδο. Ἐὰν ἐγὼ κοινωνήσω μὲ τὸν καθηρημένο, τότε εἶμαι κι ἐγὼ ἀκοινώνητος. Μὲ τὸν καθηρημένο, μὲ τὸν καταδικασμένο.

    π. Θεόδωρος Ζήσης: π. Εὐστράτιε, εὐχαριστῶ. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀπάντηση. Ἀκοινώνητος εἶναι ὁ καταδικασμένος ἀπὸ Σύνοδο. Αὐτὸ λέγει καὶ ὁ Κανόνας ὁ Β΄ τῆς Ἀντιοχείας.

     π. Ματθαῖος Βουλκανέσκου: Τότε ἔχω καὶ τὴν ἑπόμενη ἐρώτηση. Τότε γιατί νὰ ἀποτειχιζόμαστε, ἀφοῦ αὐτοὶ δὲν εἶναι καταδικασμένοι; (Πρέπει μ’ αὐτούς) νὰ εἴμαστε σὲ κοινωνία, ἀφοῦ τὰ μυστήρια εἶναι ἔγκυρα.

   π. Θεόδωρος Ζήσης: Ὁ ΙΕ΄ κανόνας τῆς ΑΒ λέει καὶ πρὸ Συνοδικῆς διαγνώσεως.

    π. Ματθαῖος Βουλκανέσκου: Ναί, σωστό. Ἔκανα μιὰ ἐρώτηση ποὺ τὸ ἔβαλα γιὰ νὰ ἀκοῦνε ἄλλοι. Χέ, χέ.

    Ἐδῶ ἀξίζει νὰ ποῦμε ὅτι περισσότερο σωστὸ θὰ ἦταν νὰ ρωτήσει ὁ π. Ματθαῖος:

   «π. Θεόδωρε, παλαιότερα εἴχατε ἐκφράσει τὴν θέση ὅτι “ὁ κοινωνῶν ἀκοινωνήτω ἀκοινώνητος ἔσται” σημαίνει τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς μὴ καταδικασμένους Οἰκουμενιστές· καὶ περαιτέρω διευκρινίσατε τὴν θέση σας μιλώντας περὶ “συγκοινωνούντων δοχείων”. Σήμερα ἔχετε ἀλλάξει θέση; Ποιοί εἶναι οἱ λόγοι ποὺ σᾶς ὁδήγησαν σ’ αὐτὴ τὴν ἀλλαγή;».

     Ὅμως ὁ π. Ματθαῖος, παρότι γνώστης τῶν παλαιότερων θέσεων τοῦ π. Θεοδώρου, ρωτᾶ ἐκ μέρους κάποιων ἄγνωστων τάχα ἀδελφῶν, ποὺ ἔχουν …ἀκόμα(!) αὐτὲς τὶς θέσεις, οἱ ὁποῖοι δηλαδὴ ταυτίζονται μὲ τὶς παλαιότερες ὀρθόδοξες θέσεις ποὺ στὴ συνέχεια ἐγκατέλειψε ὁ π. Θεόδωρος!

    Ἂς δοῦμε, λοιπόν, ἂν ἡ ἀπάντηση ποὺ δόθηκε συμφωνεῖ μὲ τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας. Δὲν θὰ παραλείψουμε, βέβαια, νὰ σημειώνουμε τὸ γεγονὸς ὅτι, στὴν ἐρώτηση τοῦ π. Ματθαίου, δὲν ἀπάντησε πρῶτος ὁ ὁμιλητὴς τῆς βραδιᾶς π. Θεόδωρος Ζήσης –ὅπως ἀναμενόταν, ὁ ὁποῖος καὶ εἶχε διατυπώσει σὲ παλαιότερη ὁμιλία του –μιᾶς περίπου ὥρας– τὴν συμφωνία του μὲ τὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας “ὁ κοινωνῶν ἀκοινωνήτω ἀκοινώνητος ἔσται” –τὴν ὁποία τώρα ἀρνεῖται– ἀλλὰ ὁ παρὼν στὴν ὁμιλία π. Εὐστράτιος Λαυριώτης ποὺ εἶπε:

     π. Εὐστράτιος Λαυριώτης: Νομίζω ὅτι «ὁ κοινωνῶν ἀκοινωνήτω ἀκοινώνητος ἔσται» σημαίνει αὐτὸ ποὺ λέει ὁ Κανόνας· πρέπει νὰ περάσει ἀπὸ δίκη, νὰ δικασθεῖ, νὰ καθαιρεθεῖ· τότε εἶναι ἀκοινώνητος. Ἀπὸ μία Σύνοδο. Ἐὰν ἐγὼ κοινωνήσω μὲ τὸν καθηρημένο, τότε εἶμαι κι ἐγὼ ἀκοινώνητος. Μὲ τὸν καθηρημένο, μὲ τὸν καταδικασμένο.

    Σὲ ποιό ἄραγε Κανόνα ἀναφέρεται ὁ π. Εὐστράτιος; Ὁ μὲν ΙΕ΄ δὲν ἀναφέρει τίποτα γιὰ τέτοιου εἴδους ἀκοινώνητον, ἀλλὰ λέγει ἀκριβῶς τὰ ἀντίθετα· ὁ δὲ Β΄ Κανόνας τῆς Ἀντιοχείας –τὸν ὁποῖο μνημονεύει στὴ συνέχεια ὁ π. Θεόδωρος– μιλᾶ μὲν γιὰ ἀκοινώνητον, ποὺ ἡ ἐκκλησιαστικὴ σύναξη ἀποβάλλει, ἀλλὰ κι ὁ Β΄ Κανόνας σὲ ἄλλα θέματα ἀναφέρεται κι ὄχι σὲ θέματα αἱρέσεως, ἔχει δὲ ὡς ἑξῆς:

    «Πάντας τοὺς εἰσιόντας εἰς τὴν ἐκκλησίαν, καὶ τῶν ἱερῶν Γραφῶν ἀκούοντας, μὴ κοινωνοῦντας δὲ εὐχῆς ἅμα τῷ λαῷ, ἢ ἀποστρεφομένους τὴν ἁγίαν μετάληψιν τῆς εὐχαριστίας κατά τινα ἀταξίαν, τούτους ἀποβλήτους γίνεσθαι τῆς ἐκκλησίας, ἕως ἂν ἐξομολογησάμενοι, καὶ δείξαντες καρποὺς μετανοίας, καὶ παρακαλέσαντες, τυχεῖν δυνηθῶσι συγγνώμης· μὴ ἐξεῖναι δὲ κοινωνεῖν τοῖς ἀκοινωνήτοις, μηδὲ κατ᾽ οἴκους συνελθόντας συνεύχεσθαι τοῖς μὴ τῇ ἐκκλησίᾳ συνευχομένοις, μηδὲ ἐν ἑτέρᾳ ἐκκλησίᾳ ὑποδέχεσθαι τοὺς ἐν ἑτέρᾳ ἐκκλησίᾳ μὴ συναγομένους. Εἰ δὲ φανείῃ τις τῶν ἐπισκόπων, ἢ πρεσβυτέρων, ἢ διακόνων, ἤ τις τοῦ κανόνος τοῖς ἀκοινωνήτοις κοινωνῶν, καὶ τοῦτον ἀκοινώνητον εἶναι, ὡς ἂν συγχέοντα τὸν κανόνα τῆς ἐκκλησίας».

   Γι’ αὐτὸν τὸν Κανόνα σημειώνει ὁ ἅγιος Νικόδημος στὸ Πηδάλιο: «Ὅποιος δὲ Ἐπίσκοπος, ἢ Πρεσβύτερος, ἢ Διάκονος ἤθελε συγκοινωνήσει μὲ τοὺς τοιούτους ἀκοινωνήτους (τοὺς ἀφορισμένους), ἢ ἐν οἴκῳ, ἢ ἐν Ἐκκλησίᾳ, νὰ γίνεται καὶ αὐτὸς ἀκοινώνητος ἀπὸ τοὺς ἄλλους» (σελ. 408).

  Πράγματι, ἐδῶ ὁ Κανόνας ὁμιλεῖ γιὰ ἀκοινώνητους (ἀφορισμένους), ἀλλὰ αὐτοὶ εἶναι ἀκοινώνητοι ὄχι γιὰ θέματα αἱρέσεως, ἀλλὰ γιὰ ἐλαφρότερα θέματα. Γιὰ τὰ θέματα αἱρέσεως ὅμως, ἡ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας (ὅπως γνωρίζουμε καὶ θὰ ἀναφέρουμε στὴ συνέχεια) καὶ οἱ Ἱεροὶ κανόνες θεσπίζουν τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετίζοντες, ΟΧΙ μόνο μετὰ τὸν ἀφορισμό-καταδίκη τους (τελεσίδικα), ἀλλὰ καὶ ΠΡΙΝ αὐτοὶ καταδικαστοῦν! Κι ἂν γιὰ ἐλαφρότερα θέματα καθίστανται κάποιοι ἀκοινώνητοι, πόσο μᾶλλον γιὰ τὰ θέματα τῆς Πίστεως!

    Ἄρα ὁ π. Εὐστράτιος ἐδῶ φαίνεται ὅτι συγχέει τὰ πράγματα. Ὁ Κανόνας Β΄ Ἀντιοχείας θεσπίστηκε γιὰ συγκεκριμένη χρήση ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Πατέρες, γιὰ συμπεριφορὲς καὶ ἁμαρτήματα ποὺ ἀπαιτοῦν τὸν κολασμό τους ἀπὸ Σύνοδο. Ἐνῶ, ὅπως γνωρίζουμε, γιὰ θέματα Πίστεως, δὲν περιμένουμε τὴν καταδίκη τῶν αἱρετικῶν ἀπὸ Σύνοδο, ἀλλὰ ἀπομακρυνόμαστε ἀπ’ αὐτοὺς «ὡς ἀπὸ ὄφεως» (ὅπως ἀπομακρυνόμαστε, ὅταν δοῦμε δίπλα μας φίδι -καὶ λύκο), σύμφωνα μὲ τὴν διδασκαλία Ἁγίας Γραφῆς καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων. Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ Ἅγιοι τὴν συγκεκριμένη φράση-στάση πρὸς τοὺς ἀκοινώνητους, δὲν τὴν περιορίσαν μόνο στὶς συγκεκριμένες περιπτώσεις ποὺ κάποιος ἔχει καταδικαστεῖ γιὰ κάποιο λόγο ἀπὸ Σύνοδο, ἀλλά -πολλῷ μᾶλλον- τὴν ἐφάρμοσαν στὴν παρέκκλιση γιὰ θέματα Πίστεως-αἱρέσεων· κι ἀκριβῶς ἐκεῖ, ἐφ’ ὅσον δὲν ὑπάρχει ἀπόφαση Συνόδου, ἐφαρμόζεται ἡ Διακοπὴ Μνημοσύνου! Αὐτὴ ἡ στάση εἶναι στάση ζωῆς στὴν Παλαιὰ καὶ στὴν Καινή Διαθήκη· οἱ Προφῆτες καὶ οἱ Ἅγιοι τὴν χρησιμοποίησαν σὲ πάμπολλες περιπτώσεις ποὺ ἀπαιτεῖται ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς· θυμίζουμε τὸ «χαίρειν αὐτοῖς μὴ λέγητε» τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου καὶ τὸ «ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν καὶ ἀφορίσθητε» τῆς Π. Διαθήκης καὶ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου. Ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ ἀκοινώνητους προσιδιάζει στοὺς κατ’ ἐξοχὴν ἀκοινώνητους, τοὺς αἱρετικούς, ἀσχέτως ἂν αὐτοὶ εἶναι ἄκριτοι, μὴ καταδικασμένοι ἀπὸ Σύνοδο· προσιδιάζει δηλαδή, σὲ κανονικοὺς Ποιμένες, ὅταν αὐτοὶ εἶχαν καταστεῖ ψευδοπροφῆτες, ψευδοδιδάσκαλοι καὶ ψευδεπίσκοποι! Αὐτοὺς ποὺ ἐννοεῖ ὁ ΙΕ΄ Κανόνος τῆς ΑΒ Συνόδου. Ἀπὸ αὐτοὺς ὀφείλουμε νὰ ἀποτειχιζόμαστε ἄμεσα· εἶναι ἀκοινώνητοι. Γι’ αὐτοὺς κατ’ ἐξοχὴν ἰσχύει τὸ «ὁ κοινωνῶν ἀκοινωνήτω ἀκοινώνητος ἔσται». Ἀπομακρυνόμαστε ἀπὸ αὐτοὺς

Δεν έγινε αποδεκτή αντιπροσωπία της «νέας εκκλησίας» της Ουκρανίας σε μοναστήρια του Αγίου Όρους

  Τα τεχνάσματα των σχισματικών Ουκρανών δεν παραπλάνησαν τους Αγιορείτες Πατέρες στην Ιερά Μονή Φιλοθέου και στην Ιερά Μονή Καρακάλλου.

    Οι Πατέρες τους απαγόρευσαν να λειτουργήσουν ακόμα και φωτογραφίες να βγάλουν. Το θράσος των σχισματικών Ουκρανών έχει ξεπεράσει κάθε όριο.

Αρνητικοί ήταν οι μοναχοί στην Ιερά Μονή Φιλοθέου και στην Ιερά Μονή Καρακάλλου απέναντι στη σχισματική εκκλησία της Ουκρανίας. Τους απαγόρευσαν να λειτουργήσουν στα μοναστήρια αλλά και να βγάλουν φωτογραφίες.

Για όσους αρνούνται να συμβιβαστούν με την ιδέα των "εσχάτων"!

 Δεν θα πουλάει κανείς, αν δεν έχει την «ΣΦΡΑΓΙΔΑ» – Απόφαση «σταθμός» στην Ευρώπη (ΒΙΝΤΕΟ)

Το νέο θεσμικό πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για προϊόντα, υπηρεσίες και διαδικασίες... 

Ρεπορτάζ: Κίμων Χαραλάμπους

 Σε ισχύ τίθεται νέο θεσμικό πλαίσιο σε όλη την Ευρώπη, το οποίο αφορά την «κυβερνοασφάλεια».
Με την «Πράξη για την Ασφάλεια στον Κυβερνοχώρο», που τίθεται σε ισχύ από τις 27 Ιουνίου 2019, η Ευρωπαϊκή Ένωση δημιουργεί για πρώτη φορά ένα πανευρωπαϊκό σύστημα πιστοποίησης της κυβερνοασφάλειας.
Όπως αναγράφεται στην επίσημη ιστοσελίδα της Ε.Ε., «το ευρωπαϊκό σύστημα πιστοποίησης της κυβερνοασφάλειας είναι ένα ολοκληρωμένο σύνολο κανόνων, τεχνικών απαιτήσεων,

Η φιλία με Οικουμενιστές (και τους σχισματικούς) διασπά την ενότητα

Ἑρμηνεία τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου στὸ παρακάτω τμῆμα

τῆς πρὸς Ἐφεσιους:

Ἓν σῶμα καὶ ἓν πνεῦμα, καθὼς καὶ ἐκλήθητε

ἐν μιᾷ ἐλπίδι τῆς κλήσεως ὑμῶν· εἷς Κύριος,

μία πίστις, ἓν βάπτισμα· εἷς Θεὸς Πατὴρ

πάντων, ὁ ἐπὶ πάντων, καὶ διὰ πάντων, καὶ

ἐν πᾶσιν. Ἑνὶ δὲ ἑκάστῳ ἡμῶν ἐδόθη ἡ χάρις

κατὰ τὸ μέτρον τῆς δωρεᾶς τοῦ Χριστοῦ.

(Χρυσοστόμου Ἰω., Ὑπόμνημα εἰς τὴν πρὸς Ἐφεσίους, Λόγος ΙΑ΄,

Πατερικαὶ Ἐκδόσεις "Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς", τόμ. 20, σελ. 686, ἑξ.).

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΣΧΟΛΙΑ

^{___________________________}

«Εἴ τις αἱρετικῶν φίλος εἴη, οὐχ ἓν πνεῦμα»

Ἑρμηνεύοντας ὁ Ἅγιος Ἰωάννης στίχους τοῦ τῆς Πρὸς Ἐφεσίους Ἐπιστολῆς τοῦ ἀπ. Παύλου, στρέφει τὸ λόγο πρὸς τὸ τρίπτυχο ἀλήθεια, ἀγάπη, ἑνότητα ποὺ πρέπει νὰ ὑπάρχει μεταξὺ τῶν Χριστιανῶν καὶ γράφει:

«Ἀγάπην ζητεῖ ἀπὸ ἐμᾶς ὁ Παῦλος, ὄχι οἱανδήποτε, ἀλλ’ αὐτὴν ἡ ὁποία μᾶς συνενώνει μεταξύ μας ἀδιασπάστως, καὶ μᾶς συνενώνει κατὰ τέτοιον τρόπον καὶ τόσον τέλεια, ὡσὰν νὰ εἴμεθα μέλη πρὸς μέλη. Αὐτὴ λοιπὸν εἶναι ἐκείνη ἡ ὁποία κατορθώνει τὰ μεγάλα καλά. Διὰ τοῦτο λέγει, “ἕνα σῶμα”, διὰ νὰ δείξῃ καὶ τὴν συμπάθειαν καὶ τὸ νὰ μὴ ἐπιδιώκομεν ν’ ἁρπάσωμεν τὰ ἀγαθὰ τῶν ἄλλων καὶ τὸ νὰ χαιρώμεθα μαζὶ μὲ αὐτούς, καὶ ὅλα γενικῶς νὰ εἶναι κοινά. Καὶ καλῶς εἶπε, “ἕνα πνεῦμα” διὰ νὰ δείξῃ ὅτι εἰς τὸ ἕνα σῶμα, ἕνα πνεῦμα θὰ ὑπάρχῃ, ἢ ὅτι εἶναι μὲν δυνατὸν νὰ ὑπάρχῃ ἕνα σῶμα, ὄχι ὅμως ἕνα πνεῦμα...».

Προ­ϋ­πο­θέ­σεις ενερ­γο­ποι­ή­σε­ως καί δι­α­τη­ρή­σε­ως της Θεί­ας Χά­ρι­τος εν­τός μας

κα­τά τόν μα­κα­ρι­στό Γ. Ἐ­φραίμ Κα­του­να­κι­ώτη

Δημητρίου Ἰ. Τσε­λεγ­γί­δη

Καθηγητή Θεολογικῆς Σχολῆς Θεσσαλονίκης

«ΟΣΑ ΕΙΔΑΜΕ ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΑΣ

ΚΑΙ ΑΚΟΥΣΑΜΕ ΜΕ ΤΑ ΑΥΤΙΑ ΜΑΣ»

Ὑ­πό­τι­τλος:

«Οἱ προ­ϋ­πο­θέ­σεις ἐ­νερ­γο­ποι­ή­σε­ως καί δι­α­τη­ρή­σε­ως

τῆς Θεί­ας Χά­ρι­τος ἐν­τός μας κα­τά τόν μα­κα­ρι­στό

Γέ­ρον­τα Ἐ­φραίμ Κα­του­να­κι­ώ­τη»

(6/12/1912-27/2/1998)

Ὁ Γέ­ρον­τας Ἐ­φραίμ –στό μέ­τρο πού τόν γνώ­ρι­σα- ὑ­πῆρ­ξε γιά μέ­να ἡ πο­λύ εὐ­χά­ρι­στη ἐ­κεί­νη ἔκ­πλη­ξη, τήν ὁ­ποί­α γεύ­ε­ται ὁ κά­θε πι­στός, ὅ­ταν βρί­σκε­ται μπρο­στά στό ὀν­το­λο­γι­κῶς αὐ­το­νό­η­το τῶν πραγ­μα­τι­κά ζων­τα­νῶν με­λῶν τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας. Μέ ἄλ­λα λό­για, ὁ πα­τήρ Ἐ­φραίμ ἦ­ταν αὐ­τό, πού λί­γο-πο­λύ ὅ­λοι μας ὀ­φεί­λου­με νά εἴ­μα­στε, ὡς ὀρ­γα­νι­κά μέ­λη τοῦ θε­αν­θρω­πί­νου σώ­μα­τος τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας.

Εἰ­δι­κό­τε­ρα, θε­ω­ρῶ ὡς ξε­χω­ρι­στή εὐ­λο­γί­α τό γε­γο­νός, ὅ­τι εἶ­δα προ­σω­πι­κῶς καί μά­λι­στα διά πολ­λῶν ση­μεί­ων -ἁ­γι­ο­πνευ­μα­τι­κῶν δη­λα­δή τεκ­μη­ρί­ων- ὅ­τι ὁ μα­κα­ρι­στός Γέ­ρον­τας πραγ­μά­τω­σε στόν ἑ­αυ­τό του τό προ­αι­ώ­νιο σχέ­διο τοῦ Θε­οῦ γιά τόν ἄν­θρω­πο, γιά τό ὁ­ποῖ­ο μι­λᾶ τό στό­μα τοῦ Χρι­στοῦ, ὁ ἀ­πό­στο­λος Παῦ­λος, ὅ­ταν γρά­φει

Ο Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς (Σύντομη βιογραφία)

Ο Άγιος Ιωάννης κατάφερε στη ζωή του να ενώσει τρία είδη χριστιανικών ιδιοτήτων, που σπάνια συναντώνται μαζί:

   Το πνευματικό του παιδί, ο μακαριστός ιερομόναχος π. Σεραφείμ Ρόουζ, γράφει σχετικά:

    «Ο Αρχιεπίσκοπος Ιωάννης κατάφερε στη ζωή του να ενώσει τρία είδη χριστιανικών ιδιοτήτων, που σπάνια συναντώνται μαζί: Πρώτον ήταν τολμηρός και διακεκριμένος ηγέτης της Εκκλησίας.
Δεύτερον, ασκητής, συνεχιστής της παράδοσης των στυλιτών αγίων, καθώς υπέβαλε τον εαυτό του σε σκληρές, μέχρι θανάτου κακουχίες και τρίτον έλε­γε «Σαλός» για χάρη του Χριστού».
Η ζωή του ήταν ένα οδοιπορικό μέσα στον κόσμο της ορθόδοξης θεολογίας και ζωής.
Ό,τι έχει αποθησαυριστεί στην παράδοση, ό,τι έχει βιωθεί από την ορθόδοξη εκκλησία στο διάβα των αιώνων, για τον επίσκοπο π. Ιωάννη Μαξίμοβιτς είχε πρωταρ­χική και θεμελιώδη θέση στη ζωή του.
«Ήταν ο αυστηρότερος όλων, σε ό,τι είχε σχέση με τα δόγματα της Ορθοδοξίας», σημειώνει ο π. Σεραφείμ Ρόουζ.

Αβίαστα, μας θυμίζει τον άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή, που τόνισε: «ιδικόν μου μεν δεν θα είπω τί­ποτε απολύτως, αυτό δε που έχω διδαχθή από τους πατέρας, αυτό λέγω».
Το ίδιο έλεγε και ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός: «Στώμεν εν τη πέτρα της πίστεως, και τη παραδόσει της εκκλησίας, μη μεταίροντες όρια, α έθεντο οι άγιοι Πατέρες ημών, μη διδόντες τόπον τοις βουλομένοις καινοτομείν, και καταλύειν την οικοδομήν της αγίας του Χριστού καθολικής (=Ορθοδόξου) και αποστολικής εκκλησίας».
Να υπογραμμίσουμε, ότι ως Αρχιεπίσκοπος Δυτι­κής Ευρώπης, αποκατέστησε την ευλάβεια και το σεβασμό στους αγίους της Γαλλίας, που έζησαν προ του σχίσματος.

Στην ασκητική ζωή του αγίου Ιωάννη και αυτή του αγίου Μελετίου Λεόντοβιτς, παρατηρούμε τρεις ομοιότητες:
α) Είναι γνωστό ότι ο Άγιος Ιωάννης είχε σαράντα χρόνια να κοιμηθεί σε κρεβάτι, β) γνώριζε την ημέ­ρα του θανάτου και γ) σήμερα, το άγιο λείψανό του είναι άφθαρτο.

Αναμφίβολα, στο πρόσωπο και τη ζωή του Αγίου Ιωάννη ανατράπηκε η λογική του κόσμου τούτου. Του είχε δοθεί από το θεό το προορατικό χάρισμα και οι δυνατές προσευχές, που έφερναν ιάσεις, θεραπείες και λύτρωση από πειρασμούς.

Στο Παρίσι γράφτηκε γι' αυτόν το εξής:
«Ζει πέρα από το δικό μας επίπεδο ύπαρξης. Δεν είναι τυχαίο πως σ' ένα ναό του Παρισιού, που υπάγεται στη Ρώμη, ένας παπικός ιερέας, απευθυνόμενος στους νέους είπε:
«Ζητάτε αποδείξεις; Λέτε ότι πια δεν υπάρχουν ού­τε θαύματα, ούτε άγιοι. Γιατί χρειάζεστε θεωρητι­κές αποδείξεις, όταν ένας ζωντανός άγιος περπα­τά στους δρόμους του Παρισιού, ο Άγιος Ιωάννης ο Ανυπόδητος!».
Επίσης, ο επίσκοπος Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, είπε με απόλυτη κατηγορηματικότητα:
«Αν θερμά επιθυμείς να δεις ένα ζωντανό άγιο, πή­γαινε στο Μπίτολ (επισκοπή Αχρίδας) στον π. Ιωάννη».

Πηγή

Σύντομη βιογραφία του Αγίου Ιωάννη Μαξίμοβιτς (1896 - 1966)

 Ο Άγιος Ιωάννης γεννήθηκε στις 4 Ιουνίου το 1896 στο χωριό Αντάμοβκα της επαρχίας Χαρκώβ της Νότιας Ρωσίας. Ήταν απόγονος της αριστοκρατικής οικογένειας Μαξίμοβιτς που ένα μέλος αυτής της οικογένειας ανακηρύχτηκε  Άγιος του 1916 και είναι ο ιεράρχης Ιωάννης Μαξίμοβιτς Μητροπολίτης Τομπόλσκ που το λείψανό του παραμένει άφθαρτο μέχρι σήμερα στο Τομπόλσκ. Ο Άγιος αυτός Ιεράρχης Ιωάννης

«ΑΣΚΗΣΗ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΙΑ»

(Όσιος Θεοδόσιος ο Κοινοβιάρχης – 11 Ιανουαρίου)

Τοῦ Ν. ΣΑΚΑΛΑΚΗ

Στον Τόμο 114 της Πατρολογίας (Migne), σελ. 469, διαβάζουμε: «Βίος και Πολιτεία του Οσίου Πατρός ημών Θεοδοσίου του Κοινοβιάρχου», (Συμεών του Μεταφραστή).

Στην εισαγωγή του Βίου διαβάζουμε: «Ανάμεσα στις εποχές του έτους, γλυκύτατη η άνοιξη· ανάμεσα στα άστρα, ωραιότατος ο ήλιος και ανάμεσα στους βίους των Αγίων, άριστος ο βίος του μεγάλου Θεοδοσίου» (Σελ. 469).

Αποτελεί ο Όσιος Θεοδόσιος μια από τις πιο λαμπρές πλευρές του Μοναχισμού, δόξα του, ως συνύπαρξη Ασκήσεως και Ομολογίας. Αυτή είναι η αλήθεια που διδάσκει η ζωή του, ως φωτισμός της αντίληψης των σημερινών Ορθοδόξων που σιωπούν βλέποντας την «Μητέρα ημών Ορθόδοξη Εκκλησία να υποφέρει, ασθενεί και πάσχει, πολεμουμένη εκ παντοειδών αιρέσεων», κυρίως δε εκ του οικουμενισμού.

Ο Βλαδίμηρος Λόσκυ, υπογραμμίζει ως εξής την στάση των Ορθοδόξων έναντι της Εκκλησίας: «Η Εκκλησία είναι καθολική εις πάντα τα μέρη αυτής. Έκαστον των μελών της, όχι μόνον ο κληρικός, αλλά και πας λαϊκός καλείται να ομολογή και να υπερασπίζη την αλήθειαν της Παραδόσεως και να αντιτάσσεται και προς αυτούς ακόμη τους επισκόπους, εάν ούτοι πίπτουν εις αίρεσιν. Εἷς Χριστιανός, δεχθείς το Άγιον Πνεύμα κατά το μυστήριον του Αγίου Χρίσματος, δεν δύναται να είναι αδιάφορος ως προς την Πίστιν, ευθύνεται πάντοτε για την Εκκλησίαν» («Η Μυστική Θεολογία της Ανατολικής Εκκλησίας», σελ. 13).

Ακρίβεια και οικονομία εις την Ορθόδοξον Εκκλησίαν

   Πολύς λόγος γίνεται τόν τελευταῖον καιρόν εἰς τόν ἐκκλησιαστικόν χῶρον περί τῆς «Οἰκονομίας». Τῆς ἐκκλησιαστικῆς βεβαίως «Οἰκονομίας», ἡ ὁποία «Οἰκονομία» θά πρέπῃ, ὅπως ἀρκετοί ἰσχυρίζονται, κατά κανόνα νά ἐφαρμόζεται ἀπό τούς ποιμένας εἰς τήν σημερινήν ἐποχήν. Προβάλλουν δέ αὐτήν τήν πρόφασιν, διότι εἰς τήν ἐποχήν μας, εἰς τήν ὁποίαν τό κακό παρουσιάζει τόσην ἔξαρσιν, λέγουν ὅτι εἶναι δῆθεν ἀδύνατον νά ἐφαρμοσθῇ ἡ ἐκκλησιαστική «Ἀκρίβεια». Προφάσεις ἐν ἁμαρτίαις…

  Φυσικά, ἐδῶ δέν ἠμπορεῖ νά γίνεται λόγος περί «Οἰκονομίας», ἀλλά περί ὀλιγοπιστίας καί περί Νικολαϊτισμοῦ, κλπ., διότι καταστρατηγεῖται παντελῶς ἡ ἔννοια τῆς εὐλογημένης «Οἰκονομίας» καί χρησιμοποιεῖται ὁ ὅρος της ὡς ἐπικάλυμμα τῶν παθῶν καί τῶν ἐγκλημάτων κατά τῆς πίστεως.

   Ἐπίσης, ὑπάρχει μία ἄλλη μεγάλη ἀνοικτή πληγή, ἡ ὁποία οὐδόλως εἶναι δυνατόν νά ἐπουλωθῇ ἕνεκεν «Οἰκονομίας», ἀλλά ἀντιθέτως αἱμορραγεῖ ἀκαταπαύστως. Καί ποιά εἶναι αὐτή; Μέ ὀδύνη καί θλῖψι τήν βλέπομε νά αὐτοαποκαλύπτεται, διότι ἀπό μόνος του «ὅταν ἔλθῃ ὁ ἀσεβής εἰς βάθος κακῶν καταφρονεῖ» μέ ἀποτέλεσμα νά «ἐπέρχεται αὐτῷ ἀτιμία καί ὄνειδος» (Παροιμ. ΙΗ´ 3). Βλέπομε δηλαδή αὐτήν τήν ὄζουσαν καί πυορροοῦσαν πληγήν εἰς τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, τήν ὁποίαν δημιουργοῦν οἱ ὑπεύθυνοι καί ἡ ὁποία ὀνομάζεται «κωλύμματα ἱερωσύνης». 

   Τοῦτο μόνον ἐρωτοῦμε τούς καθ᾽ ὕλην ἁρμοδίους: Ἀποτελεῖ πρᾶξιν «Οἰκονομίας» τό νά κυκλώνουν τό Ἱερόν Θυσιαστήριον μονάδες πού θά ἔπρεπε νά εὑρίσκωνται εἰς τάς τάξεις τῶν «προσκλαιόντων»; Χειρίζονται τήν εὐλογημένην «Οἰκονομίαν» ὅσοι θέτουν τάς χεῖρας των εἰς ἄτομα τά ὁποῖα χρήζουν ἀκόμη καί εἰδικῆς ψυχικῆς θεραπείας καί πού ἔχουν ξεφύγει ἀπό τά ἀνθρώπινα ὅρια;...  Ἀλλά, τό νά ἀποδεχώμεθα «Οἰκονομία» εἰς τό θέμα τῶν κωλυμμάτων, αὐτό, μᾶλλον «κατάρα» εἶναι.

    Βεβαίως, θά ἠμπορούσαμε νά ρίξωμε τήν ματιά μας, κρατῶντας τήν ὄσφρησί μας, καί σέ ἄλλες ἀνοικτές πληγές πού δέν λέγουν νά ἐπουλωθοῦν εἰς τό ὄνομα τῆς ταλαίπωρης «Οἰκονομίας», ὅπως τό ὅτι πνευματικοί ἐπιτρέπουν τίς προγαμιαῖες σχέσεις καί διάφορα ἄλλα ἀνεπίτρεπτα. Αὐτοί, εἶναι πνευματικοί τῆς «Διεθνοῦς Ἀμνηστίας», οἱ ὁποῖοι, ἐκτός τῶν ἄλλων, διά νά ἀποδείξουν εἰς τόν ἑαυτόν τους, ἀλλά καί εἰς ἄλλα πρόσωπα, ὅτι ἔχουν τήν ἀποδοχήν τῶν πιστῶν, καί μάλιστα τῶν νέων ἀνθρώπων (πνευματικῶν παιδιῶν-ὀπαδῶν..., Γεροντισμός, κλπ.), ἁμαρτάνουν μέ τό νά ρίπτουν «ὕδωρ εἰς τόν οἶνον των» μέ ἀποτέλεσμα νά πίπτουν εἰς θανάσιμα ἁμαρτήματα, τόσον οἱ ἴδιοι, ὅσον καί οἱ ψυχές τίς ὁποῖες ἔχουν χρεωθῆ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Καταστάσεις αὐτόχρημα τραγικές, γιά τίς ὁποῖες τό Ἱερόν Εὐαγγέλιον τονίζει πώς «τυφλός δέ τυφλόν ἐάν ὁδηγῇ ἀμφότεροι εἰς βόθυνον πεσοῦνται» (Ματθ. ΙΕ´ 14).

   Τό ἀποκορύφωμα ὅμως ὅλων καί ἡ πληγή τῶν πληγῶν, ἡ Πλάνη τῶν Πλανῶν, εἶναι τά σχεδόν συλλείτουργα καί οἱ συμπροσευχές (καί ὄχι μόνον) τῶν «Ὀρθοδόξων» οἰκουμενιστῶν, τά ὁποῖα καταδικάζονται ἀπεριφράστως ἀπό τούς Θείους καί Ἱερούς Κανόνας, ἀλλά καί ἀπό τόν θεηγόρον ὅμιλον πάντων τῶν θεοφόρων Πατέρων.

    Οὐδείς ἠμπορεῖ νά ἀρνηθῇ ὅτι ἡ μεγαλυτέρα διαστροφή εἰς τό θέμα τῆς «Οἰκονομίας» συντελεῖται μέσῳ τοῦ ἐπαράτου Οἰκουμενισμοῦ. Ἐντός αὐτῆς τῆς καμίνου ρευστοποιεῖται καί τήκεται τό σύνολον τῶν Ἱερῶν Κανόνων. Τό δέ ἐκμαγεῖον τοῦ συγκρητισμοῦ ἀποκαλύπτει ἕνα τερατῶδες προσωπεῖον, τό ὁποῖον οὐδεμίαν σχέσιν δύναται νά ἔχῃ μέ τήν ἀκραιφνῆ Ὀρθοδοξίαν, τήν ὁποίαν βιώνουν οἱ ἐπίσημοι Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας.

  Ἄς προσέξουν, διότι, ἐννοεῖται, πώς ὁ Θεῖος Δομήτωρ τῆς Ἐκκλησίας, ὁ Χριστός, ναί μέν ἀνέχεται ὡρισμένες καταστάσεις διά λόγους πού μόνον Ἐκεῖνος γνωρίζει, ἀλλά ὁ Χριστός ἔχει καί τόν τελευταῖον λόγον. Ὁ δέ πάντοτε ἐπίκαιρος λόγος τοῦ Θεοῦ «ποιμένες πολλοί διέφθειραν τόν ἀμπελῶνά μου, ἐμόλυναν τήν μερίδα μου...» (Ἱερ. ΙΒ´ 10) ἐκφράζει ἐπακριβῶς ὅλα αὐτά τά ὁποῖα λαμβάνουν χώραν εἰς τά οἰκουμενιστικά συνέδρια, μέ συμπροσευχές κλπ., μέ πρόφασι δῆθεν τήν ἀγάπη καί ὅ,τι ἄλλο, καί τά ὁποῖα οὐσιαστικό σκοπό ἔχουν νά ἀποδομήσουν τά θεμέλια, ἀλλά καί τό ὅλον οἰκοδόμημα τῆς Ὀρθοδόξου ἡμῶν Ἐκκλησίας, μέ τελικό σκοπό τήν ἕνωσι τῶν «ἐκκλησιῶν». 

Πηγή

Δυστυχώς!!!

Ο Ναυπάκτου Ιερόθεος ανακάλυψε «προτεσταντική αρχή» στην Θεία Λειτουργία του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου

Γράφει ο Μέτοικος
 αρθρογραφεί για katanixi.gr

   Θαυμάζει κανείς στον Επίσκοπο Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ. Ιερόθεο την υποδειγματική του συνέπεια και την προβληματίζουσα επιμονή του.
Συνεπής σε κάθε προαγγελία άρθρου, επίμονος στο προαναγγελμένο συμπέρασμά του.

Η επιμονή του σε ένα επαναλαμβανόμενο ψέμα, στην ύπαρξη, δηλαδή, ενός «Πρώτου» στην Ορθόδοξη Εκκλησία, τον οποίο ενδύει με ηγεμονικές τάσεις και αξιώσεις, έγινε η αλήθεια του.
Ο Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος δεν είναι κακόσχολος, αλλά στρατευμένος στην «αλήθεια» του «εισήλθε εις πόλιν» Φαναριωτών. 
Το συνοδικό σύστημα, κατά τον επίσκοπο Ναυπάκτου κ. Ιερόθεο δεν σταματά στον Προκαθήμενο μιας Ορθοδόξου Εκκλησίας, διότι χωρίς τον «Πρώτο» «οι Προκαθήμενοι των Εκκλησιών θα παραμένουν ακέφαλοι και οι Αυτοκέφαλες Εκκλησίες [συμπεραίνει ο επίσκοπος] θα λειτουργούν ως ανεξάρτητες πολυκέφαλες Εκκλησίες». 
Το συμπέρασμα αυτό δεν αντέχει σε κριτική βάσανο, καθώς στην λογική του συνέπεια εγκαθιδρύει μια μοναρχικότητα σε βάρος του συνοδικού συστήματος.
Ανεξάρτητες Εκκλησίες δεν σημαίνει πολυκέφαλες εκκλησίες, αλλά πιστή και σοφή εφαρμογή του 34^ου Αποστολικού Κανόνα, καθώς, η ένωση όλων των Εκκλησιών πραγματοποιείται σε εκείνη την έξοχη αναφορά τού Ιερέα στα Δίπτυχα και στις Δεήσεις κατά τη Θεία Ευχαριστία: «Μνήσθητι, Κύριε, πάσης επισκοπής ορθοδόξων, των ορθοτομούντων τον λόγον της σης αληθείας».
Την ένωση και ισοτιμία των Εκκλησιών εγγυάται η ορθοτόμηση  του «λόγου της αληθείας του Κυρίου», γι’ αυτό και οι επίσκοποι, κατά τον Άγιο Ιγνάτιο τον Θεοφόρο είναι, πρέπει να είναι στα της εκκλησίας «εν Ιησού Χριστού γνώμη», και όχι «εις τύπον Χριστού» που τους θέλει ο επίσκοπος Ναυπάκτου, ούτε βεβαίως «η ίδια η Εκκλησία», που διδάσκει ο αιρετίζων επίσκοπος Περγάμου Ζηζιούλας.
Διότι εάν μεταφέρουμε «την τάξιν του Χριστού» από την θεία Λειτουργία στην πράξη της διοικούσας Εκκλησίας, η υπάρχουσα

Eορτή της καταθέσεως της Τιμίας Εσθήτoς της Υπεραγίας Θεοτόκου

    Εορτάζει και πανηγυρίζει η Αγία μας Εκκλησία την εορτή της καταθέσεως της Τιμίας Εσθήτoς της Υπεραγίας Θεοτόκου στο Ναό των Βλαχερνών, στη Βασιλεύουσα των πόλεων, την Κωνσταντινούπολη. Πρόκειται για μία από τις Θεομητορικές εορτές, η οποία συνδέεται με ένα ιστορικό γεγονός. 

    Όταν αυτοκράτορας στην Κων/πολη ήταν ο Λέων ο Μεγάλος ο Μακέλλης, περί το 470 μ.Χ., δύο Πατρίκιοι αυτού, ο Γάλβιος και ο Κάνδιδος, πορεύθηκαν στους Αγίους Τόπους για προσκύνηση. Περιδιαβαίνοντας τα ιερά Προσκυνήματα μετά τη Γαλιλαία και τη Ναζαρέτ, κατά θεία οικονομία, βρέθηκαν σε ένα χωριό της ευρύτερης περιοχής και απεφάσισαν να διανυκτερεύσουν στο σπίτι

Πώς μπορούμε να ανυψώσουμε τους ανθρώπους με λόγο στοργικό και ευχάριστο

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Στον αντιγραφέα Νάρκισσο Π. για την επαναφορά

των αμαρτωλών.

   Γράφεις πως πάντοτε έλεγες στον καθένα την αλήθεια κατάματα και πως γι’ αυτό είχες πολλές δύσκολες καταστάσεις στη ζωή σου. Αυτό δεν με παραξενεύει. Σπανίζει ένας ασθενής να αγαπά τον γιατρό που με ιδιαίτερο τόνο του ανακοινώνει ανίατη και θανατηφόρο νόσο. Η αγάπη απέναντι στους αδελφούς μας βρίσκεται όχι στο να τους επιπλήττουμε πάντοτε αυστηρά, αλλά να

Τα τρία αξιώματα του Κυρίου, που προσοικειούται ο πιστός.

   Ομιλία π. Αθ. Μυτιληναίου στην Αποκάλυψη

«Καὶ ἐποίησεν ἡμᾶς βασιλείαν, ἱερεῖς τῷ Θεῶ καὶ πατρὶ αὐτοῦ» (Ἀποκ. 1, 6).

Εἰς τὸν στίχον αὐτόν, κατ’ ἀρχὰς βλέπομεν μὲ πολὺ σαφήνειαν νὰ ὑπάρχει ἡ οὐσία καὶ τὸ ἔργον τοῦ Χριστιανισμοῦ. Δηλ. ὁ Χριστιανισμὸς βλέπουμε ἐδῶ νὰ εἶναι, ὄχι μία Θρησκεία, ἀλλὰ μία Βασιλεία. Αὐτὸ ἀποτελεῖ τὴν οὐσίαν τοῦ Χριστιανισμοῦ. Οἱ Χριστιανοὶ εἶναι βασιλεῖς καὶ ἱερεῖς. Αὐτὸ ἀποτελεῖ τὸ ἔργον τοῦ Χριστιανισμοῦ. Ἂν σᾶς ποῦν, ποιά εἶναι ἡ οὐσία τοῦ Χριστιανισμοῦ, θὰ ἀπαντήσετε, ὅτι εἶναι μία Βασιλεία. Καὶ ποιὸ εἶναι τὸ ἔργον τοῦ Χριστιανισμοῦ; Νὰ καταστήσει τοὺς πολίτας του, τοὺς πιστούς, βασιλεῖς καὶ ἱερεῖς.

Θὰ μοῦ πεῖτε· αὐτὰ εἶναι πολὺ μεγάλα πράγματα. Μάλιστα, ἀγαπητοί μου, εἶναι πολὺ μεγάλα πράγματα. Πόσο μεγάλα; Ὅσο ὁ οὐρανός! Τόσο μεγάλα εἶναι ὅλα αὐτά. Πέστε μου, λοιπόν· ἂν κάποτε μάθομε, ὅτι εἶμαι Χριστιανός, σημαίνει εἶμαι πολίτης μιᾶς Βασιλείας, εἶμαι ἱερεὺς καὶ βασιλεύς (ὅπως θὰ δεῖτε εἰς τὴν ἀνάλυσιν τῆς συνεχείας), τότε, πῶς θὰ μποροῦσα νὰ πῶ πιά, ὅτι ὁ Χριστιανισμὸς εἶναι μιὰ θρησκεία, ὅπως εἶναι ὅλες οἱ φυσικὲς θρησκεῖες. Καὶ σᾶς ἔχω ἐξηγήσει· φυσικὴ θρησκεία θὰ πεῖ, ἐκείνη ποὺ εἶναι κατ’ ἐπίνοιαν, δηλ. κατ’ ἐπινόησιν. Ὅλες οἱ θρησκεῖες, ἀγαπητοί μου, εἶναι κατ’ ἐπινόησιν· ὁ Χριστιανισμὸς εἶναι ἀποκάλυψις, ἀλλὰ δὲν εἶναι θρησκεία, εἶναι Βασιλεία. Καὶ συνεπῶς, ἐγὼ ὁ Χριστιανός, δὲν εἶμαι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἁπλῶς θὰ βολευτῶ στὴν ζωή μου.

Ἂς τὸ προσέξουμε. Χριστιανὸς δὲν σημαίνει ἐκεῖνος ποὺ πληρώνει τὸ φόρο του, δὲν ἐνοχλεῖ τὴν ἀστυνομία, οὔτε τὶς δικαστικὲς Ἀρχές, εἶναι ὁ καλὸς καὶ χρηστὸς πολίτης. Ἐξάλλου, ἔτσι

"Ναπολέων" ο Βαρθολομαίος, Βατερλώ το ουκρανικό!

Στα άκρα η κόντρα Μόσχας-Φαναρίου για το ουκρανικό    -"Ναπολέων" ο Βαρθολομαίος, Βατερλώ το ουκρανικό    -Επίθεση από τον Οικουμενικό Πατριάρχη

Κι ενώ η νέα ουκρανική εκκλησία διαλύεται μετά τις κινήσεις Φιλάρετου αλλά και τις αποκαλύψεις Μακάριου για την αμερικανική στήριξη σε Βαρθολομαίο, η κόντρα μεταξύ Φαναρίου και Μόσχας κορυφώνεται.
“Η Ουκρανία μετατρέπεται σε Βατερλώ για τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο”, αναφέρει Ρώσος αξιωματούχος της εκκλησίας υποστηρίζοντας πως πλέον η Κωνσταντινούπολη συμμετέχει στη συνειδητά χαμένη υπόθεση. 

«Όταν κάνεις το καλό, ανεβαίνεις μια σκάλα (παίρνεις χάρη).

 Όταν αμαρτάνεις την κατεβαίνεις»

Γέροντας Γαβριήλ ο διά Χριστόν σαλός

Στο αίμα είναι οι αμαρτίες, λέει ο γέροντας Γαβριήλ, γιατί οι αμαρτίες επηρεάζουν το σώμα, που κρατιέται στη ζωή μέσω του αίματος το οποίο το διατρέχει και το τρέφει.
Γράφεται στο Λευιτικό (κεφ 17, στίχ.11): «η γαρ ψυχή πάσης σαρκός αίμα αυτού εστι». Δηλ. το αίμα είναι η ψυχή κάθε σάρκας. Αυτό ισχύει επακριβώς για τα ζώα, ενώ κάπως ισχύει και για τους ανθρώπους όταν γίνουν «σάρκες», δηλ. ξεπέσουν από την πνευματική ζωή, μοιάζοντας (με όσα πράττουν) με ανόητα ζώα. Διότι με τον όρο «ψυχή» αναφερόμαστε άλλοτε στην ουσία της, και άλλοτε στις ιδιότητες ή ενέργειές της.