Ο Ηγέτης πρέπει να είναι
θεοσεβής, για να έχει την ευλογία του Θεού
Μια και έχουμε εκλογές, να
δούμε πως πρέπει να είναι ο σωστός ηγέτης κατά τα βυζαντινά και ορθόδοξα
πρότυπα. Μακάρι να αξιωθούμε σαν Έθνος να μας στείλει ο Θεός έναν
τέτοιο ηγέτη, που να είναι θεοσεβής και δίκαιος κατά τα πρότυπα του
Αγίου Ιωάννη του Βατάτζη και του Ιωάννη του Καποδίστρια. ~Το μυστικό όπλο των Βυζαντινών,
με το οποίο ο ηγέτης καταξιώνεται την αποστολή του και επιτυγχάνει το
έργο του, είναι η θεοσέβεια και η εμπιστοσύνη στην Πρόνοια του Θεού. Ο
Θεός ευλογεί τις προσπάθειες των θεοσεβών ηγητόρων. Γι’ αυτό ο αυτοκράτορας Λέων ΣΤ΄ ο Σοφός,
γνωρίζοντας ότι οι ευθύνες του ηγέτη συνεχώς αυξάνονται, και μάλιστα σε
κρίσιμες ώρες ή καταστάσεις, κατά τις οποίες αισθάνεται την ανάγκη να
τον φωτίσει και να τον δυναμώσει ο Θεός, ενθέρμως σύστηνε: «Προ παντός άλλου, στρατηγέ, πρώτη εντολή μας και παραίνεση προς
εσένα είναι να επιμελείσαι της δικαιοσύνης και της αγάπης του Θεού,
έχοντας διαρκώς προ οφθαλμών σου τον Θεό. Να προσεύχεσαι και να
επιζητείς, φιλικά, τη σωτηρία. Γιατί είναι αψευδής αυτός που είπε: ″Ο Κύριος θα ποιήσει το θέλημα αυτών που φοβούνται τον Κύριο και θα εισακούσει την προσευχή τους και θα τους σώσει» (Λέοντος, 448-461). «Να γνωρίζεις ότι, όταν βρίσκεσαι έξω από τη θεία ευμένεια, τότε
δεν μπορείς να σκέπτεσαι και να ενεργείς σωστά, έστω και αν νομίζεις ότι
είσαι φρόνιμος, ούτε μπορείς να νικήσεις τους αντιπάλους σου, έστω και
αν νομίζεις ότι είναι ασθενείς,γιατί τα πάντα εξαρτώνται από την πρόνοια του Θεού, η οποία εξουσιάζει ακόμα και εκείνα που εσύ θεωρείς ελάχιστα« (Λέοντος 462-467). «Όπως ο κυβερνήτης πλοίου, όταν έχει την εύνοια των ανέμων και
χρησιμοποιεί σωστά και την τέχνη του, οδηγεί το πλοίο με ασφάλεια, έτσι
και ο άριστος στρατηγός, εάν αξιωθεί της εύνοιας του Θεού και εφαρμόζει
με επιμέλεια και επιμονή την ευταξία και τη στρατηγική, τότε και το
στράτευμα, που του έχει εμπιστευθεί, θα διοικεί αποτελεσματικά, και με
επιτυχία θα εκστρατεύσει εναντίον των εχθρών. Γιατί η θεία
Πρόνοια και θα διδάξει τα κατάλληλα για το συμφέρον και θα συνεργήσει
για να έχει αίσιο τέλος η αποστολή. Όταν λοιπόν είσαι τέτοιος, ευσεβής
στη πίστη και δίκαιος στις πράξεις, τότε θα οικοδομείς πάνω σε ασάλευτα
θεμέλια την επιτυχία και την πρόοδο της διοικήσεώς σου» (Λέοντος, 468-481).
από το βιβλίο: «Ηγέτες και Ηγεσία» του Γ. Σ. Κουγιουμτζόγλου – Πρεσβυτέρου Ταξίαρχου ε.α. (Θεσ/νίκη 2012).
*****
Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος: «Οι
πολιτικοί ηγέτες πρέπει να έχουν υψηλή νοημοσύνη, να μιλούν με
παρρησία, να περιφρονούν τα βιοτικά, να μισούν την πονηρία, να είναι
ήπιοι και φιλάνθρωποι». Έχουν χρέος «να παραβλέπουν τα δικά τους
συμφέροντα και να φροντίζουν για τα προβλήματα του λαού τους». Μέγας Βασίλειος: «Οι άρχοντες πρέπει να υπερασπίζονται τα δικαιώματα του Θεού, να τιμωρούν τους παραβάτες». Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος: «Οι
άρχοντες πρέπει να ξεπερνούν κατά πολύ τους άλλους, να γίνονται
καθημερινά ανώτεροι, να έχουν αξία και αρετή ανάλογη με το αξίωμά τους
Ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης μάς εξηγεί, ότι ο Θεός δεν είναι αντικείμενο, για
να εξιχνιάσουμε την ουσία του, όπως κάνουμε για ένα φυσικό αντικείμενο
χρησιμοποιώντας κάποια όργανα. Ο Θεός δεν αποκαλύπτεται σε "τηλεσκόπια",
αλλά στην καθαρή καρδιά.
π. Ι. Ρωμανίδης
«Τώρα
λέμε "μια ουσία". Γίνεται τώρα, αφού δεν ξέρουμε από
πίσω από την δόξα; Έχουμε εμπειρία της δόξης του Πατρός
και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Ξέρουμε ότι ο Θεός
είναι μια θεότης, μία ενέργεια κλπ. Εδώ υπάρχει ένα
πρόβλημα.
Σήμερα,
οι Δυτικοί και οι δικοί μας, ίσως, διαβάζοντας τον Μέγα
Αθανάσιο, δεν μπορούν να βρουν πουθενά να μιλάει για μια
ουσία, αλλά για τρεις υποστάσεις και λέει: "υπόσταση,
ήτοι ουσία". Και είναι αυτό το μεγάλο λάθος, που λέει
κάποιος σήμερα, ότι ο Μ. Αθανάσιος ταυτίζει την ουσία με
την υπόσταση. Ο Αθανάσιος, όμως, γιατί απέφευγε να
μιλάει για μια ουσία; Γιατί δεν γνωρίζουμε την ουσία του
Θεού.
Ο
άνθρωπος δεν έχει πείρα της ουσίας του Θεού. Έχει πείρα
όμως της δόξης, της θεότητος, γιατί στον Αθανάσιο
θεότητα σημαίνει δόξα και ενέργεια· σημαίνει ουσία η
θεότητα, στην Αντιοχειανή παράδοση. Στον Ευστάθιο
Αντιόχειας συναντούμε πρώτη φορά να ταυτίζεται η θεότητα
Η
αγία Ορθόδοξος Εκκλησία μας πάντοτε ετίμησε τον αγώνα αγίων μορφών,
Ομολογητών της Ορθοδοξίας κατά της ποικίλης αιρέσεως. Ο αγώνας αυτός
καταλαμβάνει το πλείστον μέρος της εκκλησιαστικής ιστορίας και
ουσιαστικώς υπήρξε ο κυριώτερος, ή μάλλον ο μόνος, παράγων διαμορφώσεως
και εξελίξεως της λεκτικής διατυπώσεως των εκκλησιαστικών δογμάτων.
Όμως, τί σημαίνει «αίρεση»; Γιατί η Εκκλησία πολεμεί τις αιρέσεις (και
όχι βεβαίως τους αιρετικούς); Έως ποίου σημείου είναι ανεκτή η αίρεση;
Σώζονται όσοι ακολουθούν τις αιρέσεις; Θα προσπαθήσουμε να δώσουμε μερικές αφορμές ωφελίμου προβληματισμού πάνω στα θέματα αυτά.
Εισαγωγή1.Τι είναι αίρεση2. Δαιμονική προέλευση της αιρέσεως 3. Οι αιρετικοί κατηγορούν ακόμη και τους Αγίους4. Αίρεση ίσως να είναι και η αλλαγή ενός «ιώτα» των εκκλησιαστικών δογμάτων (● ιστορικά παραδείγματα, ● διδασκαλία των Αγίων Πατέρων)5. Σωτηριολογικές επιπτώσεις της αιρέσεως Α. Τα μυστήρια των αιρετικών, καθ΄ ότι άκυρα είναι αχαρίτωτα● Οι αιρετικοί δεν έχουν «αποστολική διαδοχή».● Το βάπτισμα των αιρετικών είναι «καθ’ εαυτό» άκυρο και χωρίς καμμία «διαδοχή»● Η αίρεση (και όχι ο αντι-αιρετικός αγώνας) δημιουργεί σχίσμα και εξάγει από την κοινωνία με το Σώμα Χριστού Β. Οι αιρέσεις αλλοιώνουν το ορθόν σέβας στη ζωή των πιστών (Αρειανισμός, Νεστοριανισμός, Μονοφυσιτισμός, Εικονομαχία, λατινικός αντιη-συχασμός) 6. Οι αιρέσεις ποτέ δεν θα εκλείψουν έως της Β΄ Παρουσίας● Σύνοψη● ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ
Εισαγωγή
Στη σημερινή εποχή, η λέξη «αίρεση» έχει εξοβελισθεί από το λεξιλόγιο
των ανθρώπων, ακόμη και των περισσοτέρων πιστών, και έχει περιορισθεί,
χρωματισμένη μάλιστα και με κάποια ειρωνεία, στο χαρακτηρισμό
φιλοσοφικών και ιδεολογικών ρευμάτων που παρεκκλίνουν από κάποια γνωστή
«κύρια» (‘mainstream”) κατεύθυνση. Υπό την επίδραση της προπαγάνδας της Νέας Εποχής του Αντιχρίστου, η οποία διδάσκει να αγαπάμε όχι τόσο τον ίδιο τον πλησίον μας, όσο τις οποιεσδήποτε πεπλανημένες πεποιθήσεις και ιδέες του, ο χαρακτηρισμός της «αιρέσεως» ακούεται
Σύναξη των Αγίων Νεομαρτύρων των
μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως μαρτυρησάντων
† Αρχ. Γεωργίου Καψάνη
Προηγουμένου Ι. Μ. Γρηγορίου Αγίου Όρους)
Γιατί ο Θεός ανέδειξε τους αγίους Νεομάρτυρες στους χρόνους της Τουρκοκρατίας;
Για πέντε λόγους κατά τον φιλομάρτυρα άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη
ευδόκησε ο Θεός να αναδείξει τους αγίους Νεομάρτυρες στους τωρινούς
καιρούς. Από τους λόγους αυτούς φαίνεται η μεγάλη σημασία της ομολογίας
των Νεομαρτύρων.
Πρώτον, διά να είναι ανακαινισμός όλης της Ορθοδόξου πίστεως.
Βεβαιώνονται οι σύγχρονοι προς τους Νεομάρτυρες Χριστιανοί για τα
κατορθώματα των παλαιών Μαρτύρων που λόγω δυσπιστίας ή πολυκαιρίας έχει
ατονήσει η προς αυτούς αδίστακτη πίστη. Τώρα βλέπουν με τα ίδια τους τα
μάτια τους Νεομάρτυρες, που κάποτε ήσαν συγγενείς ή φίλοι ή γνώριμοί
τους, να υπομένουν παρόμοια με τους παλαιούς Μάρτυρες βασανιστήρια χωρίς
να δειλιάζουν να
Ηρακλής Ρεράκης, Καθηγητής Παιδαγωγικής – Χριστιανικής Παιδαγωγικής της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ
Εκείνος που δηλώνει ότι θέλει να είναι πολιτικός εκπρόσωπος του λαού σημαίνει ότι είναι έτοιμος να εγκαταλείψει τα ίδια συμφέροντα και να κάνει θυσίες για τον λαό. Σημαίνει ότι αισθάνεται την ανάγκη να προσφέρει στους άλλους τον εαυτό του, τον λόγο του, τον κόπο του, τον χρόνο του, τα πνευματικά και σωματικά του προσόντα, ολόκληρη τη ζωή του, την αγάπη, το ενδιαφέρον του, τις αρετές που διαθέτει, για να βοηθήσει την κοινότητα που θέλει να εκπροσωπήσει.
Ο
Βαρθολομαίος αποφάσισε την αυτοκεφαλία λόγω της στήριξης ΗΠΑ, Γερμανίας,
Γαλλίας και Ηνωμένου Βασιλείου
Έχει ανοίξει για τα καλά το “κουτί της Πανδώρας” στο ουκρανικό εκκλησιαστικό ζήτημα και μαζί με αυτό ανοίγουν και στόματα και το “σχίσμα” στα εκκλησιαστικά πράγματα της Ουκρανίας μεγαλώνει. Ενώ ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος και άλλοι εκπρόσωποι του Φαναρίου έχουν επανειλημμένα δηλώσει ότι η πολιτική δεν έπαιξε ρόλο στην απόφαση να δημιουργηθεί η «Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας» (OCU) και να της παραχωρήσει τον Τόμο αυτοκεφαλίας, ο Μακάριος Μάλετιτς, του δεύτερου κομματιού των
Γιορτή σήμερα–
Τη μνήμη του Οσίου Αθανασίου του Αθωνίτου και των έξι μαθητών του τιμά
σήμερα, 5 Ιουλίου, η Εκκλησία μας. Ο Όσιος Αθανάσιος, ο οποίος καταγόταν
από την Τραπεζούντα, προέρχονταν από πολύ ευσεβή και εύπορη οικογένεια.
Η οικογένειά του, του προσέφερε όλα τα απαραίτητα εφόδια για τις
σπουδές του, τις οποίες τις ολοκλήρωσε στην Κωνσταντινούπολη.
Πριν από δύο εβδομάδες, στην πόλη Burien της Ουάσινγκτον στις
Βορειοδυτικές ΗΠΑ, ένας ηλικιωμένος ηγούμενος μιας Ρωσικής Ορθόδοξης Μονής χτυπήθηκε
στο κεφάλι ενώ έβαζε βενζίνη.
Ο επιτιθέμενος, άγνωστος σε αυτόν, φέρεται ότι πρόσεξε το
σταυρό που φορούσε και έπειτα του είπε: "Πώς είναι ο Trump;"
«Δεν ξέρω», απάντησε ο ευγενικός αλλά παραδοσιακός μοναχός,
που δεν έχει καμία σχέση με την πολιτική.
Αναμφίβολα,
ο ψαλμικός αυτός στίχος ελέγχει τον πάσχοντα πνευματικό οργανισμό του ανθρώπου,
σε επίπεδο θρησκευτικό, πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό και τεχνικό.
Ξεπέρασε
ο σύγχρονος άνθρωπος τον «ελεύθερο» χαρακτήρα της αμαρτίας και προχώρησε στην
αποστασία.
Την
στρατηγική–αξονική αυτή διαπίστωση δεν την υπογραμμίζει μόνο η Γραφή αλλά και
σύγχρονοι κοινωνιολόγοι. Γράφει ο Αμερικανός κοινωνιολόγος Ρόμπερτ Νίσμπετ:
«Το
πιο χτυπητό γεγονός στην παρούσα περίοδο της επαναστατικής αλλαγής είναι η γοργή
διάβρωση των πατροπαράδοτων θεσμών, που επί μία σχεδόν χιλιετία υπήρξαν οι
κύριες πηγές της τάξεως και ελευθερίας. Αναφέρομαι στην έκδηλη κατάπτωσι της
επιρροής του νομικού συστήματος, της εκκλησίας, της οικογενείας, της τοπικής
κοινότητος, και πιο πρόσφατα, και ίσως και πιο δυσοίωνα, του σχολείου και του
Πανεπιστημίου.
Πορεία
δηλ. «βουλής = προαιρέσεως ασεβών», ως διάχυτη άρνηση του Ευαγγελίου.
Όλα
τα ουμανιστικά–οικουμενιστικά προγεφυρώματα προς το εσωτερικό του Ορθοδόξου
πληρώματος, δεν εκλαμβάνονται –δυστυχώς– από τους πιστούς ως «εποικοδόμημα»
της
Άλλη μία βλασφημία του «Πάπα» και των οικουμενιστών που τον προσκυνούν είναι ότι παρουσιάζει το Άγιο Πνεύμα ως μαέστρο ορχήστρας. Στην «θρονική εορτή» του Βατικανού όπου παρέστη και αντιπροσωπεία του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως ο αιρεσιάρχης «Πάπας» είπε:
«Κατάφερα να
εκτιμήσω τον πνευματικό πλούτο που υπάρχει στην Ορθοδοξία. Σας
διαβεβαιώνω ότι άφησα τις χώρες αυτές με μεγαλύτερη επιθυμία για
κοινωνία. Είμαι ολοένα και περισσότερο πεπεισμένος ότι η αποκατάσταση της πλήρους ενότητας μεταξύ Καθολικών και Ορθοδόξων θα επιτευχθεί μέσω του σεβασμού των ιδιαίτερων ταυτοτήτων και της αρμονικής συνύπαρξης των
Το Φανάρι στο Ουκρανικό ζήτημα έχει επιδείξει πρωτοφανή αναλγησία και
έναν ακραίο αυταρχισμό, που προκάλεσε αντιδράσεις έως σημείου, να
αποκαλείται πλέον ο νυν «Οικουμενικός» Πατριάρχης Βαρθολομαίος ακόμη και
πάπας της Ανατολής. Μη γένοιτο.
Πόσο
σοβαρή είναι η κατηγορία «πάπας της
Ανατολής»; Η κατηγορία αυτή είναι τρομερή αν συλλογιστεί κανείς την αμετανοησία
στην οποία έχουν περιέλθει οι αιρετικοί παπικοί και τα παρακλάδια τους
από το σχίσμα και μετά. Ένας «αλάθητος» παρασέρνει επί κοντά χίλια
χρόνια τώρα τους Αρχιερείς, τους Ιερείς, τους Μοναχούς και τον πιστό λαό
της αιρετικής του παρασυναγωγής, στην απώλεια!
Εἶναι γνωστὸ ὅτι ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης ἔχει ἐκφράσει ὀρθόδοξα καὶ μὲ γλαφυρὸ τρόπο ἔχει διατυπώσει τὴν ἁγιοπατερικὴ θέση ὅτι “ὁ κοινωνῶν ἀκοινωνήτω ἀκοινώνητος ἔσται”. Εἶπε:«Αυτός
ο οποίος κοινωνεί, ο Πατριάρχης δηλαδή που κοινωνεί με τον ακοινώνητο,
τόν αιρετικό, πρέπει και αυτός να είναι ακοινώνητος, τότε θα πρέπει και οι υπό τον Πατριάρχη Αρχιεπίσκοποι–Επίσκοποι, να κάνουν τον Πατριάρχη ακοινώνητο. Να μην επικοινωνούν. Να κόψουν το μνημόσυνο»(ἐδῶ).
