Το άλλοθι του οικουμενισμού! Συμπροσευχή για τους Χριστιανούς στην Μέση Ανατολή (ΒΙΝΤΕΟ)

    Ο Πάπας Φραγκίσκος παρουσία του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου κα άλλων θρησκευτικών ηγετών, καταδίκασε σήμερα το πρωί ως «δολοφονική» την αδιαφορία και την συνεπακόλουθη σιωπή του κόσμου με αφορμή την ατελείωτη τραγωδία στη Μέση Ανατολή, για την οποία είπε ότι «είναι κλάμα, πόνος και σιωπή καθώς άλλοι καταπατούν τα εδάφη αυτά για αναζήτηση εξουσίας ή για πλούτη».

Λίγο αργά το διαπίστωσες παπα-Φώτη! Κι όμως, εσείς οι 3 Θεσ/νικείς "αποτειχισμένοι" δηλώσατε ότι θα κάνετε "οικονομία", μέχρι να καταδικαστούν οι Οικουμενιστές από ...Σύνοδο!!!!!!

Pope Francis - Bari - Welcoming the Patriarchs

ΣΧΟΛΙΟ (π. Φώτ. Βεζύνια): Ας παρατηρήσουμε με προσοχή ποιον τελικά προσκυνούν ΟΛΟΙ... δυστυχώς.

Είναι αυτό πορεία προς φωτισμό των αιρετικών παπικών, μετάδοσης της Αληθείας, και επανευαγγελισμό της Δύσης;
Ποιον προσπαθούμε να ξεγελάσουμε;

Και μία πικρή διαπίστωση.
Ανθρωπίνως είναι αδύνατον, αυτοί οι "ταγοί" (εκ των Ορθοδόξων) να συγκροτήσουν Ορθόδοξη Σύνοδο προς καταδίκη της συνόδου του Κολυμπαρίου.

π. Φώτιος Βεζύνιας

ΤΟ ΕΙΔΑΜΕ ΣΤΟ: https://www.youtube.com/watch?v=AiOD0wFnjzA

Πηγή

   Με την παρουσία του Πάπα Φραγκίσκου, του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου και άλλων χριστιανών προκαθημένων της Μέσης Ανατολής, πραγματοποιήθηκε σήμερα, Σάββατο 7 Ιουλίου 2018, στο Μπάρι της Κάτω Ιταλίας, η ημέρα προσευχής για τη Μέση Ανατολή. 

Στο κόκκινο οι εξελίξεις στην Αρχ. Αμερικής: Αλλαγή κεφαλής ή αυτοκεφαλία; Και στο βάθος Ελπιδοφόρος

“Αλλού τα κακαρίσματα κι αλλού γεννούν οι κότες” λέει ο θυμόσοφος λαός.

 Την στιγμή που όλος ο Ορθόδοξος πλανήτης ασχολείται με το ουκρανικό εκκλησιαστικό ζήτημα και την αντιπαράθεση Φαναρίου-Μόσχας, στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, από όπου σημειωτέον πολλοί πιστεύουν πως πηγάζει και το όλο ουκρανικό εκκλησιαστικό ζήτημα, συμβαίνουν πράγματα…

Σε ένα κοκτέιλ οικονομικών ατασθαλιών, παραιτήσεων ή πιέσεων για παραιτήσεις,

Ο Πάπας Λέων Γ΄ και η «Οικονομία» του

Τοῦ  Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Τέλος τῆς τριλογίας περὶ Παπισμοῦ καὶ «Οἰκονομίας»

Στὰ δύο προηγούμενα ἄρθρα (ἐδῶ κι ἐδῶ) ἀποδείχθηκε βάση τῶν πηγῶν, ὅτι ἡ ὑποτιθέμενη «Οἰκονομία» τοῦ Πάπα Ἰωάννη Η΄ καὶ γενικὰ τῶν Παπῶν Ρώμης τοῦ 9^ου ἕως τοῦ 11^ου αἰῶνος δὲν εἶχε καμία σχέση μὲ τὴν Οἰκονομία ποὺ ἐφαρμόζει ἡ Ἐκκλησία γιὰ τὴν σωτηρία τῶν ψυχῶν. Ἀντιθέτως, αὐτὸ ποὺ ἐφάρμοσαν οἱ ἀκόμα Ὀρθόδοξοι Πάπες τῆς ἐποχῆς ἐκείνης ἦταν μία καλὰ σχεδιασμένη διπλωματία μὲ σκοπὸ τὴν ἐπιβολὴ καὶ ἐπικράτηση τῶν παπικῶν ἀξιώσεων (Πρωτεῖο κλπ.). Ἡ διπλωματία αὐτὴ ὄχι μόνο δὲν ὠφέλησε τὴν Ἐκκλησία –ὅπως θέλουν νὰ μᾶς πείσουν οἱ ἀντιοικουμενιστὲς ὑποστηρικτὲς τῆς ἀτελείωτης «Οἰκονομίας»–, ἀλλὰ ἀντιθέτως ἀποτέλεσε τὸν δρόμο καὶ τρόπο γιὰ τὴν ἐπικράτηση τοῦ Παπισμοῦ καὶ τὴν ἀπόσχιση ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ τῶν λαῶν τῆς Δύσεως.

Τὸ τελευταῖο παράδειγμα ποὺ κάνει κατανοητὲς καὶ ἀποδεικνύει τὶς παραπάνω διαπιστώσεις εἶναι τὸ παράδειγμα τοῦ Πάπα Λέοντος Γ΄. Ὁ Πάπας αὐτὸς εἶναι γιὰ τὸ θέμα μας πολὺ σημαντικός, διότι ἐνῶ θεωρεῖτο καὶ θεωρεῖται ἀπὸ πανεπιστημιακοὺς καὶ ἐκκλησιαστικοὺς κύκλους κατὰ τὰ πάντα Ὀρθόδοξος, εἶναι τελικὰ αὐτὸς ποὺ ὁλοκλήρωσε τὴν φιλοφράγκικη πολιτικὴ τοῦ προκατόχου του Πάπα Ἀδριανοῦ, ἔστεψε τὸν Κάρολο τὸν Μέγα καὶ ἔτσι διῄρεσε τελειωτικὰ τὸν κόσμο σὲ Ἀνατολὴ καὶ Δύση, ἔλαβε μέρος στὴν Σύνοδο τοῦ Ἄαχεν ποὺ ἐπισημοποίησε τὴν προσθήκη τοῦ Φιλιόκβε στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως τῶν Φράγκων.

Μέσῳ τῆς παρουσίασης τῶν γεγονότων τῆς ἐποχῆς ἐκείνης θὰ διαπιστώσουμε, ὅτι ἀκόμα κι ἂν οἱ ποιμένες ἔχουν ὀρθόδοξα φρονήματα, ὅταν οἱ ἐνέργειες τους, κυρίως σὲ ἐποχὴ αἱρέσεως, ἀπέχουν ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴ παράδοση, τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι γιὰ τὴν Ἐκκλησία τραγικό. Γιατὶ ἀκριβῶς παίρνουν ἀψήφιστα καὶ παραβαίνουν τὴν ἁγιοπατερικὴ ἐμπειρία, ἡ ὁποία μᾶς διδάσκει νὰ ἀπομακρυνόμαστε ἀπὸ ἐκείνους ποὺ κοινωνοῦν μὲ αἱρετικούς, ἀκόμα κι ἂν ἔχουν ὀρθόδοξα φρονήματα.

Μάλιστα ὁ ἀναγνώστης θὰ διαπιστώσει, ὅτι ἡ στάση καὶ ἡ πολιτικὴ τῶν Παπῶν τῆς ἐποχῆς ἐκείνης ἔχουν πολλὲς ὁμοιότητες μὲ τὴν στάση καὶ τὴν πολιτικὴ τῶν ποιμένων τῆς σημερινῆς ἐποχῆς ἀπέναντι στὴν Παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τὸ φαινόμενο τῆς Παγκοσμιοποίησης.

Γι’ αὐτὸ τὸν λόγο ἂς μοῦ ἐπιτραπεῖ νὰ ἀρχίσω τὴν ἐξιστόρηση τῶν γεγονότων γιὰ τὸν Λέοντα ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ προκατόχου του Πάπα Ἀδριανοῦ Α΄ (772-795), ὥστε νὰ γίνει ἀπόλυτα φανερό, ποιά τραγικὰ λάθη συνέβησαν τὴν ἐποχὴ ἐκείνη καὶ γιατὶ μᾶς ἀφοροῦν σήμερα:

Τὸ 773 ἡ θέση τοῦ Πάπα Ρώμης Ἀδριανοῦ (†795) κινδύνευε ἀπὸ τὸν βασιλέα τῶν Λαγγοβάρδων Δεσιδέριο. Ὁ Πάπας ἀφοῦ ἀναζήτησε ἀπεγνωσμένα βοήθεια ἀπὸ τὸν αὐτοκράτορα τῶν Ρωμαίων Κωνσταντίνο τὸν Ε΄, ὁ ὁποῖος βρισκόταν σὲ πόλεμο μὲ τοὺς Βουλγάρους, ἔστειλε πρέσβεις στὸν Καρλομάγνο ζητώντας του νὰ ἀκολουθήσει τὴν πολιτικὴ ὑποστήριξης τῆς Ρώμης τοῦ πατέρα του, Πιπίνου. Τελικὰ ὁ Καρλομάγνος πῆρε τὴν μεριὰ τοῦ Πάπα, διέσχισε τὶς Ἄλπεις το 773 καὶ πολιόρκησε τὴν πρωτεύουσα τῶν Λαγγοβάρδων, Παβία. Ἡ πολιορκία διήρκεσε μέχρι τὴν ἄνοιξη τοῦ 774. Τότε ο Καρλομάγνος ἐπισκέφθηκε τὸν Πάπα στὴ Ρώμη. Τώρα εἶχε ὁ Πάπας ἕναν φράγκο ἀντὶ ἑνὸς λαγγοβάρδου βασιλέως πρὸ τῶν πυλῶν τῆς Ρώμης. Μετὰ ἀπὸ βιαστικὲς προετοιμασίες τὸν ὑποδέχθηκαν ἡ φρουρὰ καὶ οἱ δικαστὲς τῆς πόλης στὸν πρῶτο χιλιομετρικὸ δείκτη τῆς πόλης, πρᾶγμα ποὺ γίνονταν μόνο στὴν ὑποδοχὴ ἑνὸς ἐξάρχου ἢ ἑνὸς πατρικίου. Ἔτσι ἀναγνώρισε ὁ Πάπας de facto τὸν Κάρολο ὡς πατρίκιο, πράξη ποὺ φυσικὰ δὲν συνέπιπτε μὲ τὶς δικαιοδοσίες του. Σὰν ἀντάλλαγμα πῆρε ὁ Πάπας ἐδαφικὲς παραχωρήσεις καὶ τὰ πρῶτα σημάδια ἀναγνώρισης τῆς πνευματικῆς του κυριαρχίας καὶ στὸ κράτος τῶν Φράγκων. Ἐδῶ, λοιπόν, βλέπουμε τὴν ἀπαρχὴ τῆς παπικῆς πολιτικῆς μὲ ὁποιοδήποτε κόστος μὲ σκοπὸ τὴν ἑδραίωση τῆς παπικῆς ἐξουσίας.

Ἀπὸ τότε ὀνομαζόταν ὁ Κάρολος Carolus dei gratia rex Francorum et Langobardorum atque patricius Romanorum καὶ ἐξασφάλισε τὴν ἐξουσία του ὡς κυρίαρχος τῆς Β. Ἰταλίας καὶ ὡς προστάτης τῆς Ρώμης. Τὸ παράδοξο σὲ αὐτὴν τὴν ἐξέλιξη εἶναι, ὅτι ὁ Πάπας κατάφερε νὰ ἔχει τὸν Κάρολο ὡς προστάτη ἀκόμα κι ἐναντίον τῆς Κων/πολης, ἐνῶ τυπικὰ ἡ Κων/πολη παρέμενε ἡ δύναμη στὴν ὁποία ὁ Πάπας ἦταν ὑποτελής· π.χ. μέχρι τὸ 781/82, τὰ παπικὰ ἔγγραφα ἦταν χρονολογημένα μὲ τοὺς χρόνους βασιλείας τῶν αὐτοκρατόρων. Ἀπὸ τότε ὅμως χρονολογοῦνταν μὲ βάση τὴν γέννηση τοῦ Χριστοῦ. Τὸ 778 μάλιστα κίνησε ἐκστρατεία, τὴν πρώτη στὴν ἱστορία ἑνὸς Πάπα, ἐναντίον τῆς Τερρακίνας –ποὺ ἦταν ὑποτελὴς τοῦ Πατρικίου τῆς Σικελίας (τοῦ «Βυζαντίου» δηλ.)– καὶ τὸ 781 ἔχρισε τὰ παιδιὰ τοῦ Καρόλου στὴν Ἐκκλησία τοῦ Ἁγ. Πέτρου ὡς διαδόχους βασιλεῖς.

Τὸ 787 πραγματοποιήθηκε ἡ Ζ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος στὴν Νίκαια, ἡ ὁποία ἀναστήλωσε τὶς εἰκόνες καὶ καταδίκασε τὴν εἰκονομαχία. Στὴν Σύνοδο αὐτὴ καλέσθηκε καὶ ὁ Πάπας Ἀδριανός, ὁ ὁποῖος ἔστειλε ἀντιπροσώπους, δὲν καλέσθηκαν ὅμως φράγκοι ἀντιπρόσωποι. Στὴν ἐπιστολὴ ποὺ ἔστειλε ὁ Πάπας ἐν ἀγνοίᾳ τοῦ Καρόλου ἐξέφρασε τὶς ἀκόλουθες ἀπαιτήσεις:

Τὴν μὴ ἀναγνώριση τοῦ πατριάρχου Ταρασίου ὡς οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη,

τὴν ἐπαναγνώριση τῶν παπικῶν δικαιωμάτων, ποὺ μειώθηκαν μὲ τὴν ἔναρξη τῆς εἰκονομαχίας,

τὴν πατρότητα πάνω στὶς περιοχὲς τῆς Ν. Ἰταλίας

καὶ τὴν ἀναγνώριση τῆς ἐξουσίας τοῦ Πάπα πάνω ἀπὸ ὅλη τὴν Δ. Ευρώπη.

Μήπως μᾶς θυμίζουν αὐτὲς οἱ ἀξιώσεις τὶς ἀξιώσεις τοῦ Πάπα Ἰωάννη Η΄ στὴν Σύνοδο τοῦ 879 ἐπὶ Μ. Φωτίου καὶ τὶς ἀντιρρήσεις τῆς Ρώμης γιὰ τὴν κανονικότητα τῆς πατριαρχίας του; Δὲν δείχνουν αὐτὲς οἱ ἀξιώσεις, ὅτι ἡ παπικὴ πολιτικὴ εἶχε συνέχεια καὶ διαχρονικότητα, ἀνεξαρτήτως ποιός κατεῖχε τὸν θρόνο τῆς Ρώμης; Δὲν πρέπει ἐπιτέλους καὶ ἐμεῖς οἱ ὀρθόδοξοι νὰ παραδεχθοῦμε, ὅτι γιὰ πολὺ καιρὸ δὲν ἑρμηνεύσαμε σωστά (μὲ τὰ γνωστὰ ἀποτελέσματα)  γεγονότα τέτοιας σημασίας;

Ὡς ἐγγυητὴ αὐτῶν τῶν ἀπαιτήσεως παρουσίασε ὁ Πάπας τὸν βασιλέα τῶν Φράγκων καὶ Λαγγοβάρδων καὶ ρωμαῖο πατρίκιο Κάρολο. Στὴν Σύνοδο ὅμως ἡ ἐπιστολὴ τοῦ Πάπα διαβάστηκε στὰ ἑλληνικά, χωρὶς αὐτὲς τὶς ἀπαιτήσεις, φέρνοντας ἔτσι τοὺς ἀπεσταλμένους τοῦ Πάπα πρὸ τετελεσμένων γεγονότων. Οἱ ἀπαιτήσεις τοῦ Πάπα δὲν ἔγιναν δεκτές.

Οἱ Φράγκοι ἀντέδρασαν στὴν μὴ συμμετοχή τους μὲ τὴν ἔκδοση τῶν Libri Carolini, στὰ ὁποῖα καταδίκασαν –παρὰ τὶς πιέσεις τοῦ Πάπα πρὸς ἀποδοχὴ τῶν ἀποφάσεων τῆς Συνόδου– καὶ τοὺς εἰκονολάτρες καὶ τοὺς εἰκονομάχους(!) καὶ ὀνόμασαν γιὰ πρώτη φορὰ ὑποτιμητικὰ τοὺς Ἕλληνες Graecos. Τὸν Πάπα ποὺ συμμετεῖχε στὴν Σύνοδο ὅμως δὲν τὸν καταδίκασαν. Ὁ δὲ Πάπας δὲν ὑπόγραψε τὴν ἐπικύρωση τῆς Οἰκουμενικῆς Συνόδου ποὺ τοῦ ἐστάλη ἀπὸ τὸν αὐτοκράτορα. Ἀντιθέτως, ἐνῶ σὲ ἐπιστολὴ του πρὸς τὸν Κάρολο –μέσῳ τοῦ ἡγουμένου Ἀλγιβέρτου– ἀπαιτοῦσε τὴν ἀποδοχὴ τῆς Συνόδου ἀπὸ μέρους τοῦ Καρόλου, ζητοῦσε παράλληλα τὸν ἀναθεματισμὸ τοῦ αὐτοκράτορα Κων/νου, ἂν δὲν δεχόταν τελικὰ τὶς ἀπαιτήσεις τοῦ Πάπα, ποὺ στάλθηκαν μὲ τὴν ἐπιστολή του στὴ Σύνοδο.

Παρουσιάζεται δηλ. τὸ ἀκόλουθο παράδοξο ἀλλὰ ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα χαρακτηριστικό, γιὰ τὴν στάση τῶν Παπῶν:  Ὁ Πάπας ζητοῦσε ἀπὸ ἕναν βασιλέα ποὺ καταδίκαζε τὴν ὀρθόδοξη Σύνοδο –καὶ τὸν ὁποῖο ὁ Πάπας πίεζε νὰ τὴν ἀναγνωρίσει– νὰ ἀναθεματίσει τὸν αὐτοκράτορα ποὺ ἐπικύρωσε τὴν Σύνοδο καὶ ἐπανέφερε τὴν Ὀρθοδοξία!  Οἱ ἱστορικοὶ εἶναι σύμφωνοι ὅτι, μὲ αὐτήν του τὴν στάση, ὁ Πάπας δηλώνει τὴν ὁριστική του ἀπόφαση νὰ συμβαδίσει μὲ τὴν Δύση.

Σήμερα οἱ «εὐσεβεῖς» Ἐπίσκοποι πράττουν τὸ ἴδιο: Ὅπως οἱ Πάπες τότε, ἀπὸ τὴν μία χαρακτηρίζουν τὴν ψευτοσύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου ὡς μὴ «Μεγάλη καὶ Ἁγία» καὶ προβληματική, καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη καταδικάζουν αὐτοὺς πού, σύμφωνα μὲ τοὺς Ἱ. Κανόνες, διακόπτουν τὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ τοὺς ἀποδεχόμενους τὴν ψευτοσύνοδο καὶ τὸν Οἰκουμενισμό καὶ ζητοῦν τὴν καταδίκη τους. Φυσικὰ ὅλα αὐτὰ γίνονται ὑπὸ τὴν σημαία τῆς «Οἰκονομίας». Μιᾶς «Οἰκονομίας» (ὅπως φάνηκε ἀπ’ ὅσα παρουσιάσαμε παραπάνω) κομμένης καὶ ραμμένης στὰ μέτρα τῆς «Οἰκονομίας» τοῦ Πάπα!

Στὴν φράγκικη σύνοδο τῆς Φρανκφούρτης, ποὺ ἔλαβε χώρα τὸ 794, οἱ Φράγκοι ὀνόμασαν τὴν 7^η οἰκουμενικὴ Σύνοδο «Ψευτοσύνοδο» καὶ ἀνακήρυξαν τὴν τιμὴ τῶν εἰκόνων αἵρεση, χωρὶς ὅμως παράλληλα νὰ καταδικάσουν τὸν Πάπα, ποὺ εἶχε λάβει μέρος μέσῳ ἀντιπροσώπων στὴν Σύνοδο (μήπως ἔκαναν κι αὐτοὶ «Οἰκονομία»;).

Διαβάζουμε στὶς «Annales Mettenses Priores»: «Τὸ ἔτος 794 ἀπὸ τὴν γέννηση τοῦ Κυρίου ἔλαβε μέρος στὴν Φρανκφούρτη μία μεγάλη Σύνοδος τῶν γαλατῶν, γερμανῶν καὶ ἰταλῶν ἐπισκόπων παρουσίᾳ τοῦ Καρόλου τῶν ἀντιπροσώπων τοῦ Πάπα Ἀδριανοῦ... Ἡ Ψευτοσύνοδος τῶν Ἑλλήνων, τὴν ὁποία ὀνόμασαν ψευδῶς Ζ΄ Οἰκουμενικὴ καὶ ἡ τιμὴ τῶν εἰκόνων καταδικάστηκε ἀπὸ τοὺς ἐπισκόπους» (μεταφρ.).

Οἱ ἀντιπρόσωποι τοῦ Πάπα δὲν ἀντιστάθηκαν σὲ αὐτὴν τὴν ἀπόφαση, ἂν καὶ ὁ Πάπας δὲν τὴν ἐπικύρωσε. Ἔτσι ὁ Πάπας –πάλι παραδόξως– δὲν ἐπικύρωσε οὔτε τὴν μία (Οἰκουμενική) οὔτε τὴν ἄλλη (Φρανκφούρτη) σύνοδο.

Ἰδοὺ τοῦ λόγου τὸ ἀληθές: Δὲν πράττουν σήμερα οἱ «εὐσεβεῖς» Ἐπίσκοποι τὸ ἴδιο; Δὲν ἀκολουθοῦν οἱ τῆς «Οἰκονομίας» τὴν ἴδια γραμμή, “νὰ τὰ ἔχουμε καλὰ μὲ ὅλους”;

Ἀλλὰ καὶ στὴν σύνοδο τοῦ Ἄαχεν τὸ 809, στὴν ὁποία οἱ Φράγκοι εἰσήγαγαν ἐπίσημα στὸ σύμβολο τῆς Πίστεως τὸ Φιλιόκβε, ὁ Πάπας Λέων Γ΄, τώρα, δὲν συμφώνησε μὲν μὲ  τὴν εἰσαγωγὴ τῆς αἱρετικῆς προσθήκης, δὲν προέβη ὅμως σὲ καμία ἄλλη ἐνέργεια (διακοπὴ κοινωνίας, ἐπιτίμιο, ἀφορισμό, ἀντισύνοδο κλπ.) ποὺ θὰ ἔβαζε ἕνα τέλος σὲ αὐτὴν τὴν αἵρεση.  Σήμερα καταλήγουν ὅλοι στὸ συμπέρασμα ὅτι ὁ Λέων Γ΄ δεχόταν τὸ Φιλιόκβε ὡς δίκαιη θέση, ἀλλὰ γιὰ λόγους ἑνότητας μὲ τὴν Ἀνατολὴ δὲν τὸ πρόσθεσε στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως. Δηλ. τὸ πρόβλημα γιὰ τὸν Πάπα δὲν ἔγκειτο στὸν αἱρετικὸ χαρακτῆρα τοῦ Φιλιόκβε, ἀλλὰ στὴν διατήρηση τῆς διοικητικῆς ἐκκλησιαστικὴ ἑνότητας ἀνεξαρτήτου φρονήματος. Αὐτὴ ἡ στάση ὅμως δὲν εἶναι ἡ στάση τῆς Ἐκκλησίας.

Η Ιερά Σύνοδος φερέφωνο της Μνημονιακης Βουλής

…Πλέον Εφιάλτης …

Τι δε καταλαβαίνεις;;; Χειρότεροι από τους λαϊκούς…

ΕΠΙΣΗΣ ΜΑΣ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ (3η σελίδα), για την ένωση με την Παπική εκκλησία…..

 Το έντυπο που σας παραθέτουμε , διανεμήθηκε στις Εκκλησιές και έχει εκδοθεί από την Ιερά Σύνοδο …διαβάστε το, προσεκτικά …στην 2η σελίδα μας λένε ότι χρωστάμε χάρη στους Ευρωπαίους που μας βοηθούν να ξεχρεώσουμε το ΧΡΕΟΣ των 300 δις ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ…… ΕΦΙΑΛΤΕΣ ΜΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΛΕΞΗΣ …

Στην 3η σελίδα μας λένε ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΕΙ και ο ΕΥΡΟΣΤΡΑΤΟΣ!!!!!!!  

Η Εκκλησία των Οικουμενιστών ...ψευδεπισκόπων αποδεικνύεται συμμέτοχη στην κατεδάφιση Εκκλησίας και Πατρίδος!

Η ψευδοσύνοδος του Κολυμπαρίου

και η αναθεώρηση του Συντάγματος

    Η υποβάθμιση της Ορθοδόξου Πίστεως, μέσω της μεθόδου του "στρίβειν δια της… ιστορίας", θεσμοθετήθηκε πρώτα από τους οικουμενιστές. ΜΗΝ ΤΟ ΞΕΧΝΑΜΕ.

* Ψευδοσύνοδος Κολυμπαρίου

«Η Ορθόδοξος Εκκλησία αποδέχεται την ιστορικήν ονομασίαν άλλων ετεροδόξων Χριστιανικών Εκκλησιών και Ομολογιών»

* Αναθεώρηση Συντάγματος – Εκκλησία και Κράτος

«…προτείνεται η ρητή κατοχύρωση της θρησκευτικής ουδετερότητας του κράτους, με αναγνώριση της Ορθοδοξίας ως ιστορικά επικρατούσας θρησκείας...»

Άρθρο 16 παρ. 2. του Συντάγματος

2. H παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Kράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Eλλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες.

Ήδη "αποχρωμάτισαν" το «θρησκευτικής συνείδησης» στο άνω χωρίο με το Προεδρικό διάταγμα 18/2018 που αφορά την «Αποστολή» του νέου ΥΠΠΕΘ. Εκεί έχει απαλειφθεί πλήρως η συνταγματική επιταγή της ανάπτυξης της θρησκευτικής συνείδησης των Ελλήνων. Όπως ανέφερε ο ‘Σύλλογος Υπαλλήλων της Κεντρικής Υπηρεσίας του υπουργείου Παιδείας’  σε επιστολή του προς τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο  (κούνια που τους κούναγε),  στο προϊσχύον Οργανόγραμμα του Υπουργείου (π.δ. 114/2014) η καλλιέργεια της θρησκευτικής συνείδησης υπήρχε

ΝΑ ΜΗΝ ΤΑΡΑΣΣΟΜΑΣΤΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΤΩΝ ΕΧΘΡΩΝ ΜΑΣ – ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ΜΑΣ Ο ΘΕΟΣ

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΟΥ ΨΑΛΤΗΡΙΟΥ

Ὁ 3ος Ψαλμός

    1. Ὁ 3^ος ψαλμός μᾶς μιλάει γιά ἕναν ἄνθρωπο πιστό στόν Θεό, ὁ ὁποῖος θρηνεῖ καί στενάζει, γιατί βλέπει πολλούς οἱ ὁποῖοι τόν θλίβουν καί ἐπαναστατοῦν ἐναντίον του. Στόν πόνο του δέ αὐτόν καταφεύγει στόν Θεό καί τοῦ λέγει: «Κύριε, τί ἐπληθύνθησαν οἱ θλίβοντές με; Πολλοί ἐπανίστανται ἐπ᾽ ἐμέ» (στίχ. 1). Οἱ ἐχθροί ὅμως τοῦ ψαλμωδοῦ μας ἐδῶ τόν θλίβουν ἀκόμη περισσότερο, γιατί τοῦ εἰρωνεύονται τήν πίστη του στόν Θεό. Τοῦ λέγουν: «Οὐκ ἔστι σωτηρία αὐτῷ ἐν τῷ Θεῷ αὐτοῦ» (στίχ. 3). Σάν νά τοῦ ἔλεγαν: Τί κουράζεσαι; Σταμάτα νά προσεύχεσαι, δέν σέ ἀκούει ὁ Θεός.

Σκέψεις σε βασικό επιχείρημα των Γ.Ο.Χ. σχετικά με το Παλαιό Ημερολόγιο

 Τοῦ Ἱερομονάχου π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ

     Τὸ κίνητρο τοῦ κειμένου αὐτοῦ εἶναι ἡ πρόσφατη συνομιλία μου μὲ κάποιον ἀδελφό, ὁ ὁποῖος ἦταν θιασώτης καὶ λάτρης θὰ λέγαμε τοῦ Π.Η.  Ἡ δὲ δημοσίευσις τῶν σκέψεων αὐτῶν ἀποσκοποῦν στὸν εὐρύτερο προβληματισμό, ὅσων ἐνδιαφέρονται γιὰ τὴν ἀλήθεια ἐπὶ τοῦ θέματος τούτου.

Ἰσχυρίζετο λοιπόν, ὁ ἐν λόγῳ ἀδελφός, ὅτι πρέπει νὰ ἐπανέλθωμε εἰς τὸ Π.Η., διότι ἡ εἰσαγωγὴ τοῦ Ν.Η. ἔγινε ἀπὸ Μασώνους καὶ αἱρετικοὺς Πατριάρχες καὶ Ἀρχιεπισκόπους καί, κυρίως, διότι ἔγινε ἡ ἀλλαγὴ αὐτὴ μὲ κακὸ σκοπό, δηλαδὴ τὸν συνεορτασμὸ τῶν Ὀρθοδόξων μετὰ τῶν αἱρετικῶν.

Ἐπὶ τοὺ παρόντος δὲν θὰ ἀσχοληθῶ μὲ τό, τί σημαίνει συνεορτασμὸς καὶ τό, ἂν ἡ ταύτησις τῶν ἑορτῶν χρονικῶς σημαίνει καὶ συνεορτασμὸ μὲ τοὺς αἱρετικούς, χωρὶς δηλαδὴ καὶ τὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ αὐτούς· ἀλλὰ θὰ ἀναφερθῶ στὸ πῶς ἡ Ἐκκλησία ἀντιμετώπισε παρόμοιες περιπτώσεις καὶ ποιά ἦταν ἡ σκέψις τῶν Πατέρων, προκειμένου νὰ ἀποδεχθοῦν ἢ ὄχι, αὐτὰ τὰ ὁποῖα προήρχοντο ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς. Διότι εἰς τὴν Ὀρθοδοξίαν δὲν εὑρισκόμεθα, ὅταν ἀκολουθοῦμε κατὰ γράμμα τὶς διατάξεις καὶ παραδόσεις τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ ὅταν τὶς ἀκολουθοῦμε κατὰ πνεῦμα, ὅπως συμβαίνει καὶ στὴν περίπτωσι τῆς πολυσυζητημένης Ἀκρίβειας καὶ Οἰκονομίας. Ὁ λόγος δὲ τοῦ Θεοῦ μᾶς ὁδηγεῖ εἰς τὴν κατὰ πνεῦμα τήρηση τῶν ἐκκλησιαστικῶν παραδόσεων ἢ διατάξεων, διότι λέγει ὅτι «τὸ γὰρ γράμμα ἀποκτείνει τὸ δὲ πνεῦμα ζωοποιεῖ» (Β΄Κορ. 3, 6).

Κατ’ αὐτὴν τὴν ἔννοια οἱ Πατέρες δὲν ἐστάθησαν εἰς τὴν ἀκρίβεια τοῦ γράμματος, ἀλλὰ εἰς τὴν Οἰκονομία τοῦ πνεύματος, ὑπὸ τὴν αὐστηρὰ προϋπόθεσιν τοῦ διαχρονικοῦ Πατερικοῦ περιορισμοῦ, ὁ ὁποῖος λέγει· «Οἰκονομητέον ἔνθα μὴ παρανομητέον». Δηλαδὴ ἡ Οἰκονομία ἀποσκοπεῖ εἰς τὴν σωτηρία τῶν πολλῶν, καὶ ἰδίως τῶν ἀδυνάτων καὶ ὄχι, φυσικά, στὸν συναγελασμὸ μὲ τοὺς αἱρετικούς, στὴν νοθεία τῆς πίστεως ἢ στὸ «ἥξεις ἀφήξεις» τῆς λεγομένης δυνητικῆς ἑρμηνείας τοῦ 15^ου κανόνος τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου κ.λπ.

Διὰ νὰ ἰδοῦμε λοιπόν, τὸ πῶς ἔπρεπε τότε καὶ πῶς πρέπει στὶς ἡμέρες μας νὰ ἀντιμετωπισθῆ ἡ ἀλλαγὴ τοῦ Ἡμερολογίου, θὰ ἀναφέρωμε ἕνα παρόμοιο γεγονὸς καὶ τὸ πῶς ἀντιμετωπίστηκε ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία καὶ μάλιστα δι’ ἀποφάσεων Οἰκουμενικῶν Συνόδων.

Θὰ ἀναφέρωμε τὴν τοπικὴ Σύνοδο τῆς Ἀντιοχείας, ἡ ὁποία, σύμφωνα μὲ τὴν ἅγιο Νικόδημο τὸν Ἁγιορείτη, ἔλαβε ἐπικύρωσι τῶν Κανόνων της ἀορίστως ἀπὸ τὴν 4^η καὶ τὴν 7^η Οἰκουμενικὲς Συνόδους καὶ ὡρισμένως ἀπὸ τὴν 6^η Οἰκουμενική.

Ἡ Σύνοδος λοιπὸν αὐτὴ ἦτο καθαρὰ αἱρετικὴ καὶ ὡς πρὸς τὴν σύνθεσι καὶ ὡς πρὸς τὸν σκοπό. Διότι οἱ Ἐπίσκοποι, οἱ ὁποῖοι τὴν συνεκρότησαν, ἦσαν Ἀρειανοὶ καὶ ὁ σκοπὸς των ἦτο ἡ ἀνατροπὴ τοῦ Ὁμοουσίου, δηλαδὴ τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως.

Γράφει ὁ ἅγιος Νικόδημος στὰ Προλεγόμενα τῆς Συνόδου ταύτης, εἰς τὴν 2^α ὑποσημείωσι, τὰ ἑξῆς:

«Η αφύλακτος (εκκλησιαστική) κοινωνία»

 (Μ. Βασιλείου – Επιστολή (263) προς Δυτικούς)

Τοῦ Ν. ΣΑΚΑΛΑΚΗ

Αναμφίβολα, επανειλημμένα εξεγέρθηκαν αυθόρμητα οι συνειδήσεις των πιστών (διαμαρτυρίες-αγανάκτηση) κατά της οικουμενιστικής «συνόδου» της Κρήτης.

Από μόνη της αυτή η εξέγερση (ιερή) δεν γεννάει την ανατροπή της αιρέσεως. Δεν έχει ευρύτερη εκκλησιολογική σημασία. Ωστόσο είναι ένα βήμα.

Όπως έχει αποδείξει η ιστορία χρειάζεται δράση, συζητήσεις και να ακολουθηθεί το Πατερικό σχήμα αντίστασης σε καιρό αιρέσεως. Οι ηγετικές Πατερικές μορφές υπάρχουν καθώς και το παράδειγμά τους (Αγ. Θεόδωρος Στουδίτης, Μ. Βασίλειος κ.λ.π.)

Ο Μ. Βασίλειος, θεωρητικά καταρτισμένος, είχε συγκεντρώσει πνευματικά αποθέματα χάριτος, αποφασισμένος «άχρι θανάτου» για την Ορθόδοξη πίστη.

Η πνευματική ποιότητα του Μ. Βασιλείου είχε επισημάνει τους εξής αντιαιρετικούς άξονες. Άξονες πίστεως, θάρρους και θέλησης.

Ο πρώτος άξονας, ζήτημα πνευματικής καθαρότητας, είναι να μην υπάρξει «σύνδεσμος ομονοίας» με τους αιρετικούς.

Στην επιστολή του (243) γράφει:

«Πώς να βλέπουμε τον πλησίον μας…»

Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτη

     «Αν το σφάλμα κάποιου αδελφού μπορεί να είναι δημόσιο και φανερό, εσύ αιτιολόγησέ το με αγάπη και φιλαδελφία και πες ότι στον αδελφό εκείνον με το να βρίσκονται άλλες αρετές κρυμμένες, για να φυλαχθούν αυτές, επέτρεψε ο Θεός να πέση στο σφάλμα αυτό· ή αν έχει μικρό χρονικό διάστημα το ελάττωμα εκείνο, για να παραμένει πιο ταπεινός στα μάτια τα δικά του·

    Και ακόμη με την καταφρόνησι των άλλων να κάνει κάποιον καρπό ταπεινώσεως και να ευαρεστήση τον Θεό περισσότερο, και έτσι το κέρδος του να είναι μεγαλύτερο από την ζημία του.

Το μυαλό ατονεί (Σπύρος Μαγιάτης)

Μας κάνει λιγότερο έξυπνους η έξυπνη τεχνολογία;

Πρόσφατα δημοσιεύθηκε σειρά ερευνών οι οποίες αναιρούν τη λεγόμενη θεωρία του Flynn για τη σταθερή αύξηση του IQ του γενικού πληθυσμού στη μεταπολεμική περίοδο. Μία από αυτές τις μελέτες δείχνει ότι τις τελευταίες τρεις δεκαετίες εμφανίζεται, στις ανεπτυγμένες τουλάχιστον κοινωνίες, μια πτώση του μέσου IQ της τάξεως των 0,33 μονάδων τον χρόνο. Η αιτία συνδέεται περισσότερο με συμπεριφορικούς παρά με γενετικούς παράγοντες.

Οσίου Σισώη του Μεγάλου, αστέρα και καθηγητού της ερήμου

      Έλεγαν περί του Αββά Σισώη, ότι, όταν επρόκειτο να πεθάνει, και ενώ ευρίσκονταν οι πατέρες της σκήτης γύρω του, έλαμψε το πρόσωπό του όπως ο ήλιος και είπε στους παρευρισκομένους ότι:

     « Ο Άγιος Αντώνιος ήλθε».

Και μετά από λίγο είπε: «να ο χορός των Προφητών ήλθε». Και πάλιν το πρόσωπο του έλαμψε περισσότερο και είπε: «να ο χορός των Αποστόλων ήλθε». Και διπλασιάστηκε ο φωτισμός του προσώπου του και άρχισε να ομιλεί με κάποιους. Τότε τον ρώτησαν οι πατέρες: «με ποιόν ομιλείς πάτερ»; Και αυτός τους απάντησε:

"ΑΝΑΚΑΛΥΨΑ ΤΟΝ ΘΕΟ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΥΦΛΩΣΗ ΜΟΥ"

Δεῖτε το σᾶς παρακαλῶ καί ἄν δεν κλάψετε στή διάρκειά του...

     Πόσο μικροί καί μίζεροι εἴμαστε ὅταν μᾶς τρομάζουν μικρά καί ἀσήμαντα πράγματα καί στό πρόσωπό μας ζωγραφίζονται μιζεριες τύπου: 

   Σήμερα ἔχει πολλή ζέστη, πίσω μου κουρνάρει μιά ἐνοχλητική, πόσο χάλια εἶναι τά πράγματα ἐδῶ πού ζῶ, πόσο μοῦ φταίει ὁ ἕνας καί ὁ ἄλλος καί χίλια δυό ποὺ ἀκούω καθημερινά ἀπό ἀνθρώπους πού τά ΕΧΟΥΝ ΟΛΑ ΜΑ ΟΛΑ...Κι ὅμως δέν φωτίζεται τό πρόσωπό τους ἀπό τό χαμόγελο καί τή θέληση αὐτῆς τῆς κοπέλας ποὺ ἔχασε τό φῶς της στά 26 της χρόνια!!!
       Ὑποκλίνομαι!!!

               Κρίμα ρε Θεοδωράκη έκανες κάποτε πολύ καλή δουλειά!

Πηγή

Ποιόν Άγιο μιμήθηκε ο Ναυπάκτου και μας τον προβάλλετε προς μίμηση; Γιατὶ κοινωνεῖ με τους Οικουμενιστές και επιτρέπει έτσι στην αίρεση να εξαπλώνεται;

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

Μητροπολίτου Ναυπάκτου καὶ Ἁγ. Βλασίου  Ἱεροθέου,

Ἡ «Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος» στὴν Κρήτη, Θεολογικὲς καὶ ἐκκλησιολογικὲς θέσεις

Ἔκδ. Ἱ. Μ. Γενεθλίου τῆς Θεοτόκου (Πελαγίας), 2018.

Πρωτοπρεσβύτερος π. Ἀναστάσιος Γκοτσόπουλος

Ἐφημέριος Ἱ. Ν. Ἁγ. Νικολάου Πατρῶν

Πάτρα  1 .7 . 2018

   Ὁ συνοδικὸς θεσμὸς ἀποτελεῖ ἁγιοπνευματικὸ δῶρο τοῦ Θεοῦ στὴν Ἐκκλησία Του. Ἡ σπουδαιότητα καὶ ἀξία του συνίσταται ἐκτός των ἄλλων καὶ στὴ συνεργία ὁλοκλήρου τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ ἐκκλησιαστικὴ καὶ συνοδικὴ παράδοση ἔχει καταδείξει ὅτι ἡ σύμπραξη τοῦ Λαοῦ τοῦ Θεοῦ στὸ συνοδικὸ θεσμὸ δὲν περιορίζεται μόνο στὴν διὰ τῶν ἐπισκόπων συμμετοχὴ στὶς Συνόδους ἀλλὰ συνεχίζεται καὶ κατὰ τὸ κρίσιμο μετα-συνοδικὸ χρόνο, κατὰ τὸν ὁποῖο ὁ Λαὸς τοῦ Θεοῦ (κληρικοί, μοναχοί, λαϊκοί) ὡς «ὑπερασπιστὴς τῆς θρησκείας», καλεῖται νὰ ἀποφανθεῖ ἀποδεχόμενος ἢ ἀπορρίπτοντας τὴ γενομένη Σύνοδο. Ἐπίσημη ἔκφραση τῆς ἐκκλησιαστικῆς αὐτῆς συνειδήσεως θὰ ἔχουμε σὲ μία ἑπομένη Σύνοδο, ἡ ὁποία ἀποφαίνεται γιὰ τὴν ἐνδεχόμενη ἀξία ἢ ἀπαξία τῆς κρινομένης Συνόδου.

    Σὲ αὐτὴ λοιπὸν τὴν περίοδο ποὺ διανύουμε μετὰ τὴν «Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδο», μετα-συνοδικὴ ἀπὸ χρονικῆς ἀπόψεως, ἀλλὰ κατ’ ἐξοχὴν συνοδικὴ ἀπὸ ἐκκλησιολογικῆς πλευρᾶς, καλοῦνται «ὅσοι πιστοί», ἤτοι ὁ Λαὸς τοῦ Θεοῦ, ὅλα τὰ μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ μὲ αὐξημένο τὸ αἴσθημα εὐθύνης ἐνώπιον τοῦ Χριστοῦ νὰ μελετήσουν καὶ νὰ ἀσχοληθοῦν μὲ τὰ γενόμενα ἐν Κρήτῃ τὸν Ἰούνιο 2016.

   Ἐνῶ κατὰ τὴ διάρκεια τῶν ἐργασιῶν τῆς Συνόδου, ἐμᾶς ὡς μέλη τοῦ Λαοῦ τοῦ Θεοῦ στὴν Ἑλλάδα μᾶς ἐκπροσώπησε 25μελής ἀντιπροσωπεία ἐπισκόπων τῆς τοπικῆς μας Ἐκκλησίας, τώρα, στὸ μετα-συνοδικὸ στάδιο,  ὁ καθένας μας προσωπικά, ὡς μέλος τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, ἀναλόγως τῆς διακονίας καὶ τῶν χαρισμάτων μας ὀφείλουμε ἐνεργοποιώντας τὴ δογματικὴ συνείδηση, νὰ σταθοῦμε μὲ σεβασμό, σοβαρότητα καὶ ὑπευθυνότητα ἀπέναντι στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ στὸ κρίσιμο καὶ κορυφαῖο ἔργο τῆς ἀποτίμησης τῆς Συνόδου. Ἡ ἀδιαφορία, ἡ ἐπιπολαιότητα, ὁ καιροσκοπισμὸς καὶ οἱ σκοπιμότητες (π.χ. νὰ μὴ στενοχωρήσουμε ἢ νὰ μὴ μᾶς κακοχαρακτηρίσουν) δὲν ἔχουν καμία θέση. Ὑποχρεούμαστε στὴν ὑπεύθυνη  μαρτυρικὴ κατάθεση τῆς ἐκκλησιολογικῆς μας αὐτοσυνειδησίας ὡς μέλη τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. [σ.σ.: Θὰ φανεῖ καὶ ἀπὸ τὰ ἐν συνεχείᾳ σχόλια, ἀλλὰ ἐδῶ ὡς ἐν παρόδῳ νὰ ποῦμε, ὅτι ἡ ὀρθόδοξη «ἐκκλησιολογικὴ αὐτοσυνειδησία» καὶ ἡ ὑπευθυνότητα κυρίως τῶν ποιμένων, δὲν ἐξαντλεῖται μόνο στὰ λόγια, ἀλλὰ κατὰ πρῶτον στὰ ἔργα. Καὶ πρώτιστο ἔργο τῶν πιστῶν (κληρικῶν καὶ λαϊκῶν), ὅταν μάλιστα ΣΥΝΟΔΙΚΑ διοχετεύετο ἡ κακοδοξία στὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἦταν ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς ὑπαιτίους].

   Καὶ ὅπως ὅλα τά ἐκκλησιαστικὰ ἔργα ἔτσι καὶ αὐτὸ τὸ ὕψιστο ἔργο ἔχει αἴσια ἔκβαση ὅταν  ὑπάρχει θεανθρώπινη ἐνέργεια: Χάρις καὶ Φωτισμὸς τοῦ Θεοῦ σὲ ἕνα ἕκαστο ἀλλὰ καὶ δική μας προσωπικὴ σύμπραξη. [σ.σ.: Τὸ τραγικὸ εἶναι ὅταν, τὴν «Χάρι καὶ τὸ Φωτισμὸ τοῦ Θεοῦ» ποὺ οἱ ἄνθρωποι-Ἅγιοι ἐκμεταλλεύτηκαν καὶ συνήργησαν, ὥστε «αὐτὸ τὸ ὕψιστο ἔργο» τοῦ Θεοῦ νὰ ἔχει αἴσια ἔκβαση» ὁ Κύριος φρόντισε νὰ καταγραφεῖ στὰ ἔργα τῶν Ἁγίων καὶ νὰ ἀποτελεῖ παράδειγμα πρὸς μίμηση τῶν μεταγενεστέρων. Ἀλλὰ δυστυχῶς οἱ σύγχρονοι ἀντι-Οἰκουμενιστὲς μετα-πατέρες τὸ διαγράφουν καὶ τέμνουν δική τους νέα ὁδό!]. Γιὰ νὰ εἶναι ἀποτελεσματικὴ καὶ καρποφόρος ἡ ἀνθρώπινη ἐνέργεια στὴν περίπτωση τῆς ὀρθῆς ἀξιολογήσεως τῆς Συνόδου τῆς Κρήτης εἶναι ἀναγκαία ἡ κατὰ τὸ δυνατὸν πλήρης καὶ ὑπεύθυνη ἐνημέρωση καὶ γνώση τῶν καίριων καὶ ἐν πολλοῖς σύνθετων θεολογικῶν ζητημάτων ποὺ τέθηκαν στὴ Σύνοδο. 

  Σὲ αὐτὸ τὸ ἔργο τῆς ὑπεύθυνης προσωπικῆς καταρτίσεως τῶν πιστῶν ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ ἔχει ἀναδείξει προσωπικότητες, οἱ ὁποῖες ἀποτελοῦν ἀληθινοὺς ὁδοδεῖκτες στὴν μετασυνοδικὴ πορεία τῆς Ἐκκλησίας μας. Μὲ τὸν ἐμπνευσμένο πατερικὸ λόγο καὶ τὴ γραφίδα τους, ἀψηφώντας κινδύνους καὶ δυσκολίες, διαφωτίζουν ὑπεύθυνα τό Λαὸ τοῦ Θεοῦ καὶ αὐτὸς καθοδηγούμενος μυστικὰ ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τῆς Ἀληθείας τοὺς ἀκολουθεῖ. [σ.σ.: Πολύ σωστά. Ποιούς κινδύνους ἀψηφοῦν οἱ σύγχρονοι ποιμένες ποὺ μᾶς φέρνεις πρὸς μίμηση πάτερ, καὶ συμμετέχεις στὶς Ἡμερίδες ποὺ αὐτοὶ διοργανώνουν; Ποιό παράδειγμα δίνουν στὸ λαό, ὥστε νὰ τὸ ἀκολουθήσει; Τὸ παράδειγμα εἶναι νὰ ὑποδέχονται εὔχαρεις καὶ νὰ προσφέρουν ἄνθη στὸν ἀρχιαιρεσιάρχη, νὰ τοῦ στέλνουν πορτραῖτα καὶ νὰ τὸν προσκυνοῦν! Ποιός Ἅγιος ἐπίσκοπος ἔδινε τέτοιο "ἡρωϊκὸ" παράδειγμα;].

    Μιὰ τέτοια προσωπικότητα, ποὺ τὴν κρίσιμη αὐτὴ περίοδο ποὺ διανύουμε μᾶς χάρισε ἡ Πρόνοια τοῦ Θεοῦ, εἶναι ὁ Μητροπολίτης Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου Ἰερόθεος. Παρέλκει, ἀσφαλῶς, ἡ παρουσίαση τῆς προσωπικότητας καὶ τῆς συμβολῆς του στὴ σύγχρονη θεολογία. Τὰ 100 καὶ πλέον βιβλία του, ἐκ τῶν ὁποίων τά 85 ἔχουν μεταφραστεῖ σὲ περισσότερες ἀπὸ 25 γλῶσσες,  ἀποτελοῦν τὸν ἀδιάψευστο μάρτυρα τῆς θεολογικῆς ἀξίας καὶ παρουσίας του. Γιὰ τὴν περίπτωση ὅμως

Η στάση των χριστιανών και η στάση των "οικονομιστών"!

   Την εποχή των διωγμών στην Ρώμη, οι χριστιανοί καταδιώκονται ως οι μεγαλύτεροι εγκληματίες. Παραδίδονται σε βασανιστήρια, σε ατιμωτικούς θανάτους, γίνονται δημόσιο θέαμα σε ματωμένες αρένες, όπου ο έξαλλος όχλος εκδηλώνει το αιμοδιψές του μίσος προς αυτούς.

  Η λατρεία απαγορεύεται, τα ιερά κατασκάπτονται, οι γραφές παραδίδονται στην φωτιά, παιδιά, γυναίκες, γέροντες γίνονται τροφή σε ανθρώπινα και άλογα θηρία. Οι χριστιανοί καταφεύγουν στους υπόγειους τάφους, τις κατακόμβες, όπου ανάμεσα στο ψηλαφητό σκοτάδι και τα ξηρά οστά, λατρεύουν τον Κύριο, δυναμώνονται, προσμένουν την βασιλεία του Θεού.

Το προσπαθούν, αλλά υπάρχουν ακόμα εστίες ορθόδοξης αντίστασης

Πατριάρχης Σερβίας Ειρηναίος:

''Δεν έχουν ωριμάσει οι συνθήκες για να επισκεφθεί την Σερβία ο Πάπας Φραγκίσκος''

Ο Πατριάρχης Σερβίας κ. Ειρηναίος επανέλαβε ότι δεν έχουν ωριμάσει οι συνθήκες για να επισκεφθεί ο Πάπας Φραγκίσκος τη Σερβία.

   Ο προκαθήμενος της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (SPC), μετά την συνάντηση που είχε στο Βελιγράδι με τον Γραμματέα του Βατικανού, Καρδινάλιο Πιέτρο Παρολίν, δήλωσε ότι παραμένει σταθερός στην άποψη που εξέφρασε πριν από μερικούς μήνες.

«Δεν είναι κατάλληλος ο χρόνος για την επίσκεψη του Πάπα. Ο σερβικός λαός είναι εναντίον μιας τέτοιας επίσκεψης εξαιτίας όσων έγιναν στο παρελθόν, αλλά και πρόσφατα με τους διωγμούς Σέρβων από την Κροατία» είχε δηλώσει στις αρχές του 2018 ο κ. Ειρηναίος.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ π. ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗ ΜΟΥΡΤΖΑΝΟ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΙΣ 27.6.2018

Κ. Διευθυντά του ιστολογίου ("romfea")

Στην έγκριτη ιστοσελίδα σας στις 27.6.2018, δημοσιεύσατε μία επιστολή του π. Θεμιστοκλή Μουρτζανού, που αφορούσε την κοίμηση του μακαριστού πλέον δεσπότη Λάρισας κυρού Ιγνατίου.

Πράγματι, όπως αναφέρει ο π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός, «...μπροστά στον θάνατο αγαπημένων προσώπων δεν αναλογίζεσαι μόνον την δική σου πορεία, αλλά αισθάνεσαι έντονα κι’ αυτό το κενό της απουσίας…».

Αυτή την απουσία του σεβ. κυρού Ιγνατίου που αισθάνθηκε ο π. Θεμιστοκλής, αισθανθήκαμε και εμείς από την απουσία του σεβ. κυρού Θεολόγου, αγίου κατά γενική ομολογία, πράου, ειρηνικού, εφαρμόζοντος την εντολή της αγάπης και της φιλαδελφίας, ο οποίος αντικαταστάθηκε παρανόμως από τον σεβ. Δημήτριο Μπεκιάρη και στην συνέχεια παρανόμως και αντικανονικώς από τον σεβ. κυρό Ιγνάτιο.

 Δεν θα αναφερόμασταν στον π. Θεμιστοκλή, εάν δεν αναφερόταν αναίτια, ψευδώς και συκοφαντικά στους Αγωνιζομένους Χριστιανούς.

Αναίτια 

Αναίτια διότι, δεν περιορίσθηκε στο να εγκωμιάσει τον κυρό Ιγνάτιο, που είναι αναφαίρετο δικαίωμα του καθενός, αλλά θεώρησε

Ο άγιος Βονιφάτιος και ο επανευαγγελισμός της νεοειδωλολατρικής Ευρώπης...

Κωνσταντίνος Μεταλλίδης 

     Ο Άγιος Βονιφάτιος -κατά κόσμον Winfrith-, ο ιεραπόστολος της Γερμανίας, γεννήθηκε το 675 ή το 673 μ.Χ.¹ στο Devon της Αγγλίας. Ο πατέρας του ήταν Άγγλος ευγενής και η μητέρα του Κέλτικης καταγωγής ². Την χριστιανική του παιδεία την έλαβε από ένα μοναστήρι στο Έξεστερ. Η απόφαση των γονέων του, να συνδεθεί ο μικρός Winfrith με μοναστήρι, μας οδηγεί στο ασφαλές συμπέρασμα ότι ήταν άνθρωποι ευλαβείς. Η μοναστική βιωτή είλκυσε την ψυχή του Αγίου και θέλησε να την γευτεί, παρόλο που ο πατέρας του επιθυμούσε να συνεχίσει την εμπορική και επαγγελματική του δραστηριότητα.

   Έτσι, ύστερα από αναζήτηση, αρχικά βρήκε το μοναστήρι που τον ανέπαυε και έπειτα έμαθε άπταιστα τα λατινικά και την ελληνική γλώσσα³. Άξιο αναφοράς είναι ότι ο Winfrith διακατεχόταν από ακράδαντο πόθο για αποστολικό τρόπο ζωής και ευαγγελισμό των ειδωλολατρικών γειτονικών εθνών. Αυτός ήταν ο λόγος που, μαζί με την πνευματική προετοιμασία, φρόντισε να εμπλουτίσει τις γνώσεις του μαθαίνοντας τις γλώσσες των γύρω λαών. Στο μοναστήρι Nursling, στην ευρύτερη περιοχή του Wessex, ασκήθηκε, εντρύφησε στην μοναχική ζωή, σπούδασε τα πνευματικά γυμνάσια που την χαρακτηρίζουν και αναδείχτηκε «πρύτανής» της. Η φήμη του έγινε ευρέως γνωστή και η προσωπικότητά του κοινώς αποδεκτή⁴.

Η παραχάραξη της ιστορίας έχει ένα νέο όνομα: Οικονομία

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Δικαίως ἔχουν κατηγορηθεῖ οἱ Οἰκουμενιστές, ὅτι γιὰ νὰ στηρίξουν τὰ αἱρετικά τους φρονήματα καὶ σχέδια, ἀποδεδειγμένα παραχαράσσουν τὸν εὐαγγελικὸ λόγο, τὸν λόγο τῶν Ἁγίων καὶ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία. Δυστυχῶς πρόσφατα ἐμφανίστηκε ἕνας νέος δρόμος παραχάραξης: ὁ δρόμος τῆς νεόκοπης Οἰκονομίας τὴν ὁποία ἀκούσαμε νὰ παρουσιάζεται ἀπὸ τὸν π. Σεραφεὶμ Ζήση. Ἕνα ἐπιχείρημα ὑπὲρ αὐτῆς τῆς νέας Οἰκονομίας, ποὺ ὑποστηρίζουν γενικὰ οἱ πατέρες τῆς ἡμερίδας τῆς Θεσσαλονίκης, ἦταν –ἄκουσον, ἄκουσον!– τὸ εἶδος τῆς «Οἰκονομίας» ποὺ ἐφάρμοσε ὁ Πάπας Ἰωάννης Η΄!

Σὲ προηγούμενο κείμενο παρέθεσα δυτικὲς πηγές, ποὺ δὲν ἀναιρέθηκαν καί –παρόλο ποὺ ἦταν δυτικές– παρουσίαζαν ὅτι πουθενὰ δὲν ἀναφέρεται τὸ παράδειγμα τοῦ Πάπα Ἰωάννη Η΄ ὡς παράδειγμα Οἰκονομίας. Ἀντιθέτως μάλιστα ἀποτελεῖ –παρὰ τὰ ὅποια ὀρθόδοξα αἰσθήματα τοῦ Πάπα– πρότυπο παπικῆς πολιτικῆς, δηλ. τακτικὴ ξένη παντελῶς μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση· μία πολιτικὴ ποὺ τελικὰ ὁδήγησε στὴν παπικὴ αἵρεση, ἡ ὁποία ὑπάρχει μέχρι σήμερα.

Ἐπειδὴ ὅμως, ἡ ὅποια ἀντιπαράθεση γίνεται εἰς τὸ ὄνομα τῆς Ἀληθείας καὶ ἐπειδή, τὸ προηγούμενο κείμενο συκοφαντήθηκε, μὲ τὴν ἀστήρικτη παρατήρηση/ ἐφεύρεση, ὅτι σὲ αὐτό, μαζὶ μὲ τὸν Πάπα, διαβάλλεται καὶ ὁ Μ. Φώτιος —ὃ μὴ γένοιτο— παρουσιάζω, ὡς συμπλήρωμα τῶν δυτικῶν πηγῶν, τὶς πληροφορίες ποὺ μᾶς δίνει σχετικὰ μὲ τὴν περίοδο τοῦ 9^ου ἕως 11^ου αἰῶνος, ὁ καθηγητὴς Βλ. Φειδᾶς στὴν «Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία» (τόμος Β΄, 1994).

Στὰ ἀποσπάσματα ποὺ ἀκολουθοῦν ἀπὸ τὸ ἀναγνωρισμένο ἔργο τοῦ κ. Φειδᾶ, ὡς ἱστορικοῦ, θὰ δοῦμε ὅτι –ὅπως καὶ στὶς ἄλλες πηγές– πουθενὰ δὲν ἀναφέρεται ὁ ὅρος «Οἰκονομία» στὰ σχετικὰ γεγονότα (καὶ φυσικὰ γεννιέται καὶ πάλι τὸ ἐρώτημα, σὲ ποιά πηγή τὸν ἀνακάλυψε ὁ π. Σεραφείμ Ζήσης)· πουθενὰ δὲν παρουσιάζεται ὁ Πάπας Ἰωάννης Η΄ ὡς πρότυπο ὀρθοδόξου ἀρχιερέα· πουθενὰ δὲν ἐμφανίζεται ὁ Μ. Φώτιος νὰ καταργεῖ τὴν Ἀκρίβεια.

Ἀλήθεια! Δὲν ἔχει περάσει ποτὲ ἀπὸ τὸ μυαλὸ τῶν πατέρων τῆς Θεσσαλονίκης ὅτι, γι’ αὐτὰ ποὺ γράφουμε –γιὰ νὰ ὑποστηρίξουμε τὶς ἰδιογνωμίες μας– δὲν θὰ ἐλεγχθοῦμε μόνο ἀπὸ τοὺς ἱστορικοὺς τοῦ μέλλοντος, ἀλλὰ πρωτίστως ἀπὸ τὸν δικαιοκρίτη Θεό;

Τὸ ἴδιο εἶχε ἀποδειχθεῖ καὶ μὲ τὸν μακαριστὸ π. Ἰ. Ρωμανίδη, τὸν ὁποῖο παραφράζει ὁ π. Σεραφείμ. Ὁ π. Ἰωάννης μεταχειρίζεται γιὰ τὰ σχετικὰ μὲ τὸ θέμα μας γεγονότα –συγκεκριμένα στὸ ἔργο του «Ρωμιοσύνη», 3η ἔκδοση, 2002– ἀντὶ γιὰ τὸν ὅρο Οἰκονομία, τὶς ἑξῆς ἐκφράσεις: σελ. 109: «ἡ τακτική αὐτή», «τὰ διπλωματικῶς λεχθέντα διὰ τοὺς ... Φράγκους», «διπλωματικὴ προσπάθεια», σελ. 110: «ἐπιτυχία τῆς πολιτικῆς τοῦ Πάπα» σελ. 197: «ἡ πρότασις τοῦ Πάπα... νὰ χρησιμοποιηθῆ διπλωματία»). Ἀπὸ ποῦ, λοιπόν, ἔβγαλαν οἱ πατέρες τὸ συμπέρασμα ὅτι ἐφαρμόσθηκε Οἰκονομία, τὴν στιγμὴ ποὺ κανεὶς ἀσχολούμενος μὲ τὰ γεγονότα δὲν τὴν ἀναφέρει καὶ ποιές πηγὲς χρησιμοποιοῦν, ἀφοῦ οἱ πιὸ ἔγκυρες καὶ ἀναγνωρισμένες ἀπὸ αὐτὲς δὲν ἀποδεικνύουν τοὺς ἰσχυρισμούς τους;

Σημειωτέον, μάλιστα, ὅτι ὁ κ. Φειδᾶς –κατὰ τὰ λεγόμενα τοῦ π. Σεραφεὶμ Ζήση– ἦταν στενὸς φίλος τῆς οἰκογενείας Ζήση καὶ ἀποδείχθηκε νὰ ἔχει οἰκουμενιστικὰ φρονήματα, δηλ. τίποτα δὲν θὰ ἦταν πιὸ ἀρεστὸ γι’ αὐτόν, ἀπὸ τὸ νὰ παρουσιάσει τὸν Πάπα μαζὶ μὲ τὸν Μ. Φώτιο νὰ ἐφαρμόζουν τὴν Οἰκονομία, διότι αὐτὸ θὰ ἀποτελοῦσε δικαιολογία γιὰ τὶς σημερινὲς οἰκουμενιστικὲς πρακτικές. Ὅμως, ὅπως θὰ δοῦμε —δυστυχῶς, δυστυχέστατα— κάποιοι οἰκουμενιστὲς εἶναι πιὸ ἀκριβεῖς, στὴν κατάθεση τῶν ἱστορικῶν γεγονότων, σὲ σχέση μὲ τοὺς ἀντιοικουμενιστές.